Grand Prix-wegrace der Naties 1954

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Autodromo Nazionale di Monza
Officiële naam 32º Gran Premio delle Nazioni
Land Vlag van Italië Italië
Datum 12 september 1954
Organisator FIM/FMI
500 cc
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Geoff Duke
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Geoff Duke
Tweede Vlag van Italië Umberto Masetti
Derde Vlag van Italië Carlo Bandirola
350 cc
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Fergus Anderson
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Fergus Anderson
Tweede Vlag van Italië Enrico Lorenzetti
Derde Vlag van Australië Ken Kavanagh
250 cc
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Arthur Wheeler
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Arthur Wheeler
Tweede Vlag van Italië Romolo Ferri
Derde Vlag van Duitsland Kurt Knopf
125 cc
Snelste ronde Vlag van Italië Carlo Ubbiali
Eerste Vlag van Italië Guido Sala
Tweede Vlag van Italië Tarquinio Provini
Derde Vlag van Italië Carlo Ubbiali
Zijspan
Snelste ronde Vlag van Duitsland Wilhelm Noll/Vlag van Duitsland Fritz Cron
Eerste Vlag van Duitsland Wilhelm Noll/Vlag van Duitsland Fritz Cron
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Cyril Smith/Vlag van Verenigd Koninkrijk Stanley Dibben
Derde Vlag van Duitsland Willi Faust/Vlag van Duitsland Karl Remmert

De Grand Prix-wegrace der Naties 1954 was de achtste Grand Prix van het wereldkampioenschap wegrace voor motorfietsen in het seizoen 1954. De races werden verreden op 12 september op het Autodromo Nazionale di Monza nabij Monza in de Italiaanse regio Lombardije. In deze Grand Prix kwamen alle klassen aan de start. De wereldtitels in de 125cc-klasse, de 250cc-klasse en de 500cc-klasse waren al beslist. De wereldtitels in de 350cc-klasse en de zijspanklasse werden tijdens deze Grand Prix beslist. Voor de 250cc-klasse en de zijspanklasse eindigde het seizoen.

Algemeen[bewerken]

De Grand Prix des Nations werd overschaduwd door de dood van Rupert Hollaus tijdens de trainingen. Het team van NSU trok zich meteen terug om - als fabrieksteam - nooit meer terug te keren. De 100.000 toeschouwers zagen in de soloklassen uitsluitend Italiaanse machines winnen. Geoff Duke won zijn vijfde Grand Prix op rij, Guido Sala won de enige Grand Prix van zijn carrière en Wilhelm Noll/Fritz Cron profiteerden van de afwezigheid van Eric Oliver en grepen de zijspantitel.

500cc-klasse[bewerken]

Dat Geoff Duke de 500cc-race won was inmiddels geen verrassing. Umberto Masetti, die van Gilera slechts één start in het WK kreeg, maakte daarvan optimaal gebruik door tweede te worden. Libero Liberati kwam pas voor de tweede keer aan de start, maar hij had zich van Gilera moeten concentreren op het Italiaans kampioenschap, waarin hij tweede werd.

Uitslag 500cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Geoff Duke Gilera 1:07"32'9 8
2 Vlag van Italië Umberto Masetti Gilera +16'5 6
3 Vlag van Italië Carlo Bandirola MV Agusta +1"00'2 4
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Dickie Dale MV Agusta +1"00'5 3
5 Vlag van Ierland Reg Armstrong Gilera +1"17'6 2
6 Vlag van Australië Ken Kavanagh Moto Guzzi +1 ronde 1
7 Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Ray Amm Norton +1 ronde
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Lomas MV Agusta +1 ronde
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Fergus Anderson Moto Guzzi +1 ronde
10 Vlag van Zwitserland Luigi Taveri MV Agusta +1 ronde
11 Vlag van Verenigd Koninkrijk Jack Brett Norton +1 ronde
12 Vlag van Italië Nello Pagani MV Agusta +1 ronde
13 Vlag van Duitsland Walter Zeller BMW +1 ronde
14 Vlag van Italië Tito Forconi Gilera +3 ronden
n.c. Vlag van Italië Paolo Campanelli Gilera +7 ronden
n.c. Vlag van Italië Lodovico Facchinelli Gilera +9 ronden

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Australië Jack Ahearn Norton
Vlag van Duitsland Georg Braun Horex
Vlag van Frankrijk Francis Flahout Norton
Vlag van Frankrijk Georges Burgraff Norton
Vlag van Frankrijk Pierre Monneret Gilera
Vlag van Italië Alano Montanari Moto Guzzi
Vlag van Italië Antonio Ronchei Norton
Vlag van Italië Dante Bianchi Moto Guzzi
Vlag van Italië Dino Fagiolini Moto Guzzi
Vlag van Italië Enrico Galante Norton
Vlag van Italië Francesco Guglielminetti Norton
Vlag van Italië Libero Liberati Gilera
Vlag van Nieuw-Zeeland Rod Coleman AJS

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Australië Gordon Laing (†) Norton Overleden[1]
Vlag van Australië Keith Campbell Norton
Vlag van België Auguste Goffin Norton
Vlag van België Léon Martin Gilera
Vlag van Frankrijk Jacques Collot Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob Matthews Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob McIntyre AJS
Vlag van Verenigd Koninkrijk Cyril Julian Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Farrant AJS
Vlag van Verenigd Koninkrijk Harold Clark Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Tommy Wood Norton
Vlag van Italië Alfredo Milani Gilera
Vlag van Nieuw-Zeeland Peter Murphy Matchless
Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Rudy Allison Norton

Top tien tussenstand 500cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Geoff Duke (wereldkampioen) Gilera 40 (46)
2 Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Ray Amm Norton 20
3 Vlag van Ierland Reg Armstrong Gilera 13
4 Vlag van Australië Ken Kavanagh Moto Guzzi 10
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Fergus Anderson Moto Guzzi 8
Vlag van Frankrijk Pierre Monneret Gilera
Vlag van Verenigd Koninkrijk Jack Brett Norton
Vlag van Italië Carlo Bandirola MV Agusta
10 Vlag van Italië Alfredo Milani Gilera 6
Vlag van Italië Umberto Masetti Gilera

(Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten)

350cc-klasse[bewerken]

Na de GP van Zwitserland konden de eerste tien in de WK-stand (theoretisch) nog wereldkampioen worden, maar nu Fergus Anderson zijn vierde Grand Prix won kwam aan alle onzekerheid een einde. Tweede man in de stand Rod Coleman viel door een gescheurde benzinetank uit en Ray Amm werd slechts vijfde. Daarom kon Anderson zich al wereldkampioen noemen.

Uitslag 350cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Fergus Anderson Moto Guzzi 55"25'7 8
2 Vlag van Italië Enrico Lorenzetti Moto Guzzi +0'5 6
3 Vlag van Australië Ken Kavanagh Moto Guzzi +0'6 4
4 Vlag van Italië Duilio Agostini Moto Guzzi +1'0 3
5 Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Ray Amm Norton +5'6 2
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Jack Brett Norton +7'0 1
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Arthur Wheeler AJS +8'2
8 Vlag van Zwitserland Luigi Taveri Norton +2 ronden
9 Vlag van Zwitserland H. Barri AJS +2 ronden
10 Vlag van Duitsland Erwin Aldinger Schnell-Horex +2 ronden

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Zwitserland Hans Haldemann Norton
Vlag van Duitsland Kurt Knopf AJS
Vlag van Nieuw-Zeeland Rod Coleman AJS Gescheurde tank
Vlag van Verenigd Koninkrijk Jack Ahearn Norton

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Gibraltar John Grace Norton
Vlag van Australië Gordon Laing (†) Norton Overleden[1]
Vlag van Australië Maurice Quincey Norton
Vlag van België Auguste Goffin Norton
Vlag van België Firmin Dauwe Norton
Vlag van Duitsland Georg Braun Schnell-Horex
Vlag van Duitsland Karl Hofmann DKW
Vlag van Duitsland Siegfried Wünsche DKW
Vlag van Frankrijk Jacques Collot Norton
Vlag van Frankrijk Pierre Monneret AJS
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob Keeler Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob Matthews Velocette
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob McIntyre AJS
Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Farrant AJS
Vlag van Verenigd Koninkrijk John Clark AJS
Vlag van Verenigd Koninkrijk Peter Davey Norton
Vlag van Italië Alano Montanari Moto Guzzi
Vlag van Nieuw-Zeeland Barry Stormont BSA
Vlag van Nieuw-Zeeland Leo Simpson AJS

Top tien tussenstand 350cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Fergus Anderson (wereldkampioen) Moto Guzzi 30
2 Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Ray Amm Norton 22
3 Vlag van Nieuw-Zeeland Rod Coleman AJS 20
4 Vlag van Australië Ken Kavanagh Moto Guzzi 18
5 Vlag van Italië Enrico Lorenzetti Moto Guzzi 15
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Jack Brett Norton 14
7 Vlag van Nieuw-Zeeland Leo Simpson AJS 9
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob McIntyre AJS
9 Vlag van Frankrijk Pierre Monneret AJS 8
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Farrant AJS 6
Vlag van België Auguste Goffin Norton

250cc-klasse[bewerken]

De 250cc-klasse werd getekend door het ontbreken van het hele fabrieksteam van NSU, maar het fabrieksteam van Moto Guzzi kon nog steeds niet echt indruk maken. De race werd gewonnen door privérijder Arthur Wheeler en op de derde plaats eindigde Kurt Knopf met een NSU-productieracer. In de stand van het wereldkampioenschap veranderde dan ook niet veel, want NSU was zo oppermachtig geweest dat Werner Haas, de verongelukte Rupert Hollaus en HP Müller onbedreigd de eerste drie plaatsten bleven bezetten.

Uitslag 250cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Arthur Wheeler Moto Guzzi 50"51'3 8
2 Vlag van Italië Romolo Ferri Moto Guzzi +7'0 6
3 Vlag van Duitsland Kurt Knopf NSU +50'8 4
4 Vlag van Italië Roberto Colombo Moto Guzzi +53'1 3
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Tommy Wood Moto Guzzi +1"29'4 2
6 Vlag van Italië Angelo Marelli Moto Guzzi +2"21'4 1
7 Vlag van Italië Ermanno Ozino Moto Guzzi +2"21'4
8 Vlag van Italië Guido Paciocca Moto Guzzi +2"21'9
9 Vlag van Italië Dino Fagiolini Moto Guzzi +2 ronden

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Duitsland Georg Braun NSU Afgebroken uitlaat
Vlag van Italië Guido Sala Onbekend
Vlag van Italië Adelmo Mandolini Moto Guzzi Losse achterwielbout
Vlag van Italië Lanfranco Baviera Moto Guzzi

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Duitsland Werner Haas (wereldkampioen) NSU Teambeleid[2]
Vlag van Oostenrijk Rupert Hollaus (†) NSU Overleden
Vlag van Duitsland Hermann Paul Müller NSU Teambeleid[2]
Vlag van Duitsland Hans Baltisberger NSU Teambeleid[2]
Vlag van Duitsland Helmut Hallmeier Adler
Vlag van Ierland Reg Armstrong NSU Teambeleid[2]
Vlag van Australië Ken Kavanagh Moto Guzzi
Vlag van Zwitserland Luigi Taveri Moto Guzzi
Vlag van Duitsland Walter Reichert NSU
Vlag van Verenigd Koninkrijk Fergus Anderson Moto Guzzi
Vlag van Verenigd Koninkrijk John Horne Rudge
Vlag van Duitsland Walter Vogel Adler
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob Geeson REG

Top tien eindstand 250cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Duitsland Werner Haas (wereldkampioen) NSU 32 (40)
2 Vlag van Oostenrijk Rupert Hollaus (†) NSU 26 (30)
3 Vlag van Duitsland Hermann Paul Müller NSU 17 (19)
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Arthur Wheeler Moto Guzzi 15
5 Vlag van Duitsland Hans Baltisberger NSU 14
6 Vlag van Duitsland Georg Braun NSU 6
Vlag van Italië Romolo Ferri Moto Guzzi
8 Vlag van Italië Roberto Colombo Moto Guzzi 5
9 Vlag van Ierland Reg Armstrong NSU 4
Vlag van Duitsland Helmut Hallmeier Adler
Vlag van Verenigd Koninkrijk Tommy Wood Moto Guzzi
Vlag van Duitsland Kurt Knopf NSU

(Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten)

125cc-klasse[bewerken]

Zonder deelname van het fabrieksteam van NSU leek het niet meer dan logisch dan dat de gevestigde orde van MV Agusta de punten zou verdelen. Dat lukte echter niet: Roberto Colombo, Angelo Copeta, Nello Pagani en Cecil Sandford haalden de finish niet en Carlo Ubbiali werd slechts derde achter de privérijder Guido Sala en de nieuwe fabrieksrijder van Mondial Tarquinio Provini. Vooral de tweede plaats van Provini was opvallend: hij gebruikte een Mondial 125 Bialbero, een machine waarmee in het hele seizoen nog geen punt gescoord was, maar die door Alfonso Druisiani grondig herzien was. De wereldtitel was echter al eerder beslist. Rupert Hollaus was postuum wereldkampioen.

Uitslag 125cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Italië Guido Sala MV Agusta 41"16'4 8
2 Vlag van Italië Tarquinio Provini Mondial +50'4 6
3 Vlag van Italië Carlo Ubbiali MV Agusta +56'4 4
4 Vlag van Italië Massimo Genevini MV Agusta +2 ronden 3
5 Vlag van Italië Franco Bertoni MV Agusta +2 ronden 2
6 Vlag van Duitsland Willi Scheidhauer MV Agusta +2 ronden 1
7 Vlag van Nederland Gerrit Dupont MV Agusta +3 ronden

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Italië Roberto Colombo MV Agusta
Vlag van Italië Angelo Copeta MV Agusta
Vlag van Italië Nello Pagani MV Agusta
Vlag van Frankrijk René Bétemps Onbekend
Vlag van Verenigd Koninkrijk Cecil Sandford MV Agusta

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Oostenrijk Rupert Hollaus (†) NSU Overleden
Vlag van Duitsland Hans Baltisberger NSU Teambeleid[2]
Vlag van Duitsland Hermann Paul Müller NSU Teambeleid[2]
Vlag van Duitsland Karl Lottes MV Agusta
Vlag van Duitsland Werner Haas NSU Teambeleid[2]
Vlag van Spanje (1945-1977) Arturo Paragues Lube
Vlag van Spanje (1945-1977) Gabriel Corsín MV Agusta
Vlag van Spanje (1945-1977) José Antonio Elizalde Montesa
Vlag van Spanje (1945-1977) Juan Bertran Montesa
Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Purslow MV Agusta
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ivor Lloyd MV Agusta

Top tien tussenstand 125cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Oostenrijk Rupert Hollaus (†) (wereldkampioen) NSU 32
2 Vlag van Italië Carlo Ubbiali MV Agusta 18
3 Vlag van Duitsland Hermann Paul Müller NSU 15
4 Vlag van Duitsland Werner Haas NSU 11
5 Vlag van Duitsland Hans Baltisberger NSU 10
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Cecil Sandford MV Agusta 8
Vlag van Italië Guido Sala MV Agusta
8 Vlag van Italië Tarquinio Provini Mondial 6
9 Vlag van Italië Massimo Genevini MV Agusta 3
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ivor Lloyd MV Agusta 2
Vlag van Duitsland Karl Lottes MV Agusta
Vlag van Italië Franco Bertoni MV Agusta

Zijspanklasse[bewerken]

Bij aanvang van de Italiaanse GP stonden Wilhelm Noll/Fritz Cron en Eric Oliver/Les Nutt samen aan de leiding van het WK, maar Oliver had waarschijnlijk nog veel last van zijn in juli gebroken arm en kwam niet aan de start. Een punt was dus voor Noll/Cron voldoende om wereldkampioen te worden. Ze wonnen de race voor Oliver's stalgenoten Cyril Smith/Stanley Dibben en haalden daarmee de eerste van negentien wereldtitels voor BMW binnen. Willi Faust/Karl Remmert werden derde. Ook Jacques Drion was inmiddels van Norton overgestapt op BMW, en hij werd met Inge Stoll in het zijspan vierde.

Uitslag zijspanklasse[bewerken]

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd Punten
1 Vlag van Duitsland Wilhelm Noll Vlag van Duitsland Fritz Cron BMW 40"19'7 8
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Cyril Smith Vlag van Verenigd Koninkrijk Stanley Dibben Norton-Watsonian +54'9 6
3 Vlag van Duitsland Willi Faust Vlag van Duitsland Karl Remmert BMW +2"06'2 4
4 Vlag van Frankrijk Jacques Drion Vlag van Duitsland Inge Stoll-Laforge BMW +2"06'3 3
5 Vlag van Duitsland Fritz Hillebrand Vlag van Duitsland Manfred Grunwald BMW +1 ronde 2
6 Vlag van Frankrijk René Bétemps Vlag van Frankrijk André Drivet Norton +1 ronde 1
7 Vlag van Italië Albino Milani Vlag van Italië Giuseppe Pizzocri Gilera +1 ronde
8 Vlag van Zwitserland Edgar Strub Vlag van Zwitserland J. von Arx Norton +1 ronde
9 Vlag van Italië Luigi Marcelli Vlag van Italië Spartaco Ricci Norton +2 ronden

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Bakkenist Merk Oorzaak
Vlag van Verenigd Koninkrijk Eric Oliver Vlag van Verenigd Koninkrijk Les Nutt Norton-Watsonian Blessure[3]

Onbekend[4][bewerken]

Coureur Bakkenist Merk
Vlag van Oostenrijk Ernst Kussin Vlag van Oostenrijk Franz Steidel Norton
Vlag van België Julien Deronne Vlag van België Jules Nies Norton
Vlag van Zwitserland Hans Haldemann Vlag van Zwitserland Luigi Taveri Norton
Vlag van Duitsland Loni Neußner Vlag van Duitsland Werner Öxner Norton
Vlag van Duitsland Otto Schmid Vlag van Duitsland Otto Kölle Norton
Vlag van Duitsland Walter Schneider Vlag van Duitsland Hans Strauß BMW
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Boddice Vlag van Verenigd Koninkrijk John Pirie Norton

Top tien eindstand zijspanklasse[bewerken]

Pos. Coureur Bakkenist Motorfiets Ptn.
1 Vlag van Duitsland Wilhelm Noll Vlag van Duitsland Fritz Cron BMW 30 (38)
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Eric Oliver Vlag van Verenigd Koninkrijk Les Nutt Norton-Watsonian 26
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Cyril Smith Vlag van Verenigd Koninkrijk Stanley Dibben Norton-Watsonian 22 (26)
4 Vlag van Duitsland Walter Schneider Vlag van Duitsland Hans Strauß BMW 14 (16)
5 Vlag van Duitsland Fritz Hillebrand Vlag van Duitsland Manfred Grunwald BMW 14
6 Vlag van Duitsland Willi Faust Vlag van Duitsland Karl Remmert BMW 8
7 Vlag van Frankrijk Jacques Drion Vlag van Duitsland Inge Stoll-Laforge Norton / BMW 6
8 Vlag van Duitsland Otto Schmid Vlag van Duitsland Otto Kölle Norton 3
9 Vlag van Duitsland Loni Neußner Vlag van Duitsland Werner Öxner Norton 2
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Boddice Vlag van Verenigd Koninkrijk John Pirie Norton 1
Vlag van België Julien Deronne Vlag van België Jules Nies Norton
Vlag van Oostenrijk Ernst Kussin Vlag van Oostenrijk Franz Steidel Norton
Vlag van Zwitserland Hans Haldemann Vlag van Zwitserland Luigi Taveri Norton
Vlag van Frankrijk René Bétemps Vlag van Frankrijk André Drivet Norton

(Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten)

Trivia[bewerken]

Nasleep van de dood van Rupert Hollaus[bewerken]

De dood van Hollaus had grote gevolgen voor de motorsport: de vraag rees of de veiligheid wel gediend was met de druppelstroomlijn, die de snelheid verhoogde maar ook het sturen en remmen bemoeilijkte. Enkele jaren later werd ze verboden. NSU, in 1953 én 1954 dubbelkampioen in de 125- en de 250cc-klasse stapte onmiddellijk uit de racerij. De Rennfox en de Rennmax verdwenen van de circuits. Er werd nog wel geracet met de NSU Sportmax, maar die was buiten de fabriek ontwikkeld en gebouwd door Karl Kleinbach.

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Zwitserland 1954
FIM wereldkampioenschap wegrace
6e seizoen (1954)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Spanje 1954

Vorige race:
Grand Prix-wegrace der Naties 1953
Grand Prix-wegrace der Naties Volgende race:
Grand Prix-wegrace der Naties 1955
1959:FRA · IOM · DUI · NED · BEL · ZWE · ULS · NAT
1958:IOM · NED · BEL · DUI · ZWE · ULS · NAT
1957:DUI · IOM · NED · BEL · ULS · NAT
1956:IOM · NED · BEL · DUI · ULS · NAT
1955:SPA · FRA · IOM · DUI · BEL · NED · ULS · NAT
1954:FRA · IOM · ULS · BEL · NED · DUI · ZWI · NAT · SPA
1953:IOM · NED · BEL · DUI · FRA · ULS · ZWI · NAT · SPA
1952:ZWI · IOM · NED · BEL · DUI · ULS · NAT · SPA
1951:SPA · ZWI · IOM · BEL · NED · FRA · ULS · NAT
1950:IOM · BEL · NED · ZWI · ULS · NAT