Ulster Grand Prix 1952

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Clady Circuit
Land Vlag van Noord-Ierland Noord-Ierland
Datum 14- en 16 augustus 1952
Organisator FIM/ACU
500 cc
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Les Graham
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Cromie McCandless
Tweede Vlag van Nieuw-Zeeland Rod Coleman
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Lomas
350 cc
Snelste ronde Vlag van Australië Ken Kavanagh
Eerste Vlag van Australië Ken Kavanagh
Tweede Vlag van Ierland Reg Armstrong
Derde Vlag van Nieuw-Zeeland Rod Coleman
250 cc
Snelste ronde Vlag van Italië Enrico Lorenzetti
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Maurice Cann
Tweede Vlag van Italië Enrico Lorenzetti
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Les Graham
125 cc
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Cecil Sandford
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Cecil Sandford
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Lomas
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Charlie Salt

De Ulster Grand Prix 1952 was de zesde Grand Prix van het wereldkampioenschap wegrace in dit seizoen. De races werden verreden 14 en 16 augustus op het Clady Circuit, een stratencircuit in County Antrim. In Ulster kwamen vier klassen aan de start: 500 cc, 350 cc, 250 cc en 125 cc. In die laatste klasse werd de wereldtitel beslist. De 350cc-titel was al eerder beslist.

Algemeen[bewerken]

De 350cc-klasse reed al op donderdag, de andere klassen op zaterdag, maar niet meer - zoals in voorgaande jaren - allemaal tegelijk. Dat systeem was er de oorzaak van geweest dat coureurs die normaal in meerdere klassen reden moest kiezen voor één bepaalde klasse. Een jonge toekomstig wereldkampioen scoorde zijn eerste WK-punt: de 18-jarige John Surtees werd zesde in de 500cc-race. Cromie McCandless deed goede zaken op het circuit dat hij als zijn broekzak kende omdat het bestond uit openbare wegen op slechts enkele kilometers van zijn geboorteplaats Belfast: hij won de 500cc-race. Cecil Sandford stelde zijn wereldtitel in de 125cc-klasse veilig.

500cc-klasse[bewerken]

In de 500cc-race van Ulster startten 32 rijders, waarvan er 22 de eindstreep haalden. De belangrijkste uitvallers waren de leiders in het wereldkampioenschap Reg Armstrong en Umberto Masetti. Derde man in het WK Geoff Duke kon door een blessure niet deelnemen. De Italianen hadden zich echter ingedekt: Bill Lomas beschikte voor de gelegenheid over een MV Agusta 500 4C en Cromie McCandless over een Gilera 500 4C. McCandless won de race met bijna drie minuten voorsprong op Rod Coleman met de AJS E95 en Lomas werd derde. Les Graham reed de snelste ronde, maar viel uit. Norton was de grote verliezer: zonder Duke kon geen enkele rijder imponeren, mede omdat de andere fabriekscoureurs Syd Lawton en Ken Kavanagh net als Armstrong uitvielen. Daardoor moesten de privérijders de kastanjes uit het vuur halen: Phil Carter en de jonge debutant John Surtees. Armstrong en Masetti bleven aan de leiding van het WK, maar Rod Coleman klom van de zesde naar de derde plaats.

Uitslag 500cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Cromie McCandless Gilera 2:28"54'0 8
2 Vlag van Nieuw-Zeeland Rod Coleman AJS +2"47'3 6
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Lomas MV Agusta +5"07'8 4
4 Vlag van Australië Jack Brett AJS +6"14'0 3
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Carter Norton +8"27'4 2
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk John Surtees Norton +1 ronde 1
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Roy Evans Norton +1 ronde
8 Vlag van Ierland Sparks Campbell Norton +1 ronde
9 Vlag van Ierland John Guirke Norton +1 ronde
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Jack Bailey Norton +1 ronde
11 Vlag van Ierland Malcolm Templeton AJS +1 ronde
12 Vlag van Ierland Harry Turner Norton +1 ronde
13 Vlag van Verenigd Koninkrijk Douglas Sides Velocette +2 ronden
14 Vlag van Ierland Reginald MacDonald AJS +2 ronden
15 Vlag van Sri Lanka Rally Dean Norton +2 ronden
16 Vlag van Verenigd Koninkrijk Robert Ferguson AJS +2 ronden
17 Vlag van Italië Giuseppe Colnago Gilera +2 ronden
18 Vlag van Verenigd Koninkrijk John Dickson Velocette +2 ronden
19 Vlag van Verenigd Koninkrijk Rob Fitton Norton +3 ronden
20 Vlag van Ierland Fonsie McGovern Norton +3 ronden
21 Vlag van Ierland J.O. Kerrigan Triumph +3 ronden
22 Vlag van Verenigd Koninkrijk Stanley Williamson Norton +3 ronden

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Australië Ken Kavanagh Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Les Graham MV Agusta
Vlag van Verenigd Koninkrijk Syd Lawton Norton
Vlag van Ierland Reg Armstrong Norton
Vlag van Italië Umberto Masetti Gilera

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van België Auguste Goffin Norton
Vlag van Duitsland Hans Baltisberger BMW
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Doran AJS Blessure[1]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Geoff Duke Norton Blessure[2]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Carter Norton
Vlag van Italië Carlo Bandirola MV Agusta
Vlag van Italië Nello Pagani Gilera
Vlag van Zuid-Rhodesië (1924-1964) Ray Amm Norton Blessure[3]

Top tien tussenstand 500cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Ierland Reg Armstrong Norton 19
2 Vlag van Italië Umberto Masetti Gilera 16
3 Vlag van Nieuw-Zeeland Rod Coleman AJS 15
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Jack Brett AJS 14
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Geoff Duke Norton 12
6 Vlag van Australië Ken Kavanagh Norton 10
7 Vlag van Zuid-Rhodesië (1924-1964) Ray Amm Norton 9
Vlag van Verenigd Koninkrijk Les Graham MV Agusta
Vlag van Verenigd Koninkrijk Cromie McCandless Norton / Gilera
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Doran AJS 6
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Lomas AJS / MV Agusta

350cc-klasse[bewerken]

De 350cc-race werd al op donderdag 14 augustus gereden, zonder de geblesseerde Ray Amm en de eveneens geblesseerde wereldkampioen Geoff Duke. Ken Kavanagh won de race voor zijn Norton-teamgenoot Reg Armstrong en Rod Coleman.

Uitslag 350cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Australië Ken Kavanagh Norton 8
2 Vlag van Ierland Reg Armstrong Norton 6
3 Vlag van Nieuw-Zeeland Rod Coleman AJS 4
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Jack Brett AJS 3
5 Vlag van Australië Ernie Ring AJS 2
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike O'Rourke AJS 1
7 C.M. Luck Velocette
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Robin Sherry AJS
9 W.J. Campbell Norton
10 J. Bailey Norton
11 Vlag van Verenigd Koninkrijk Roy Evans AJS
12 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Hall Velocette
13 Vlag van Verenigd Koninkrijk Vic Willoughby Velocette
14 Vlag van Verenigd Koninkrijk Tom Turner Norton
15 A.K. Howth AJS
16 L. Starr AJS
17 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob Browne AJS
18 D. Sides Velocette
19 Vlag van Verenigd Koninkrijk Malcolm Templeton AJS
20 Vlag van Verenigd Koninkrijk Robert Ferguson AJS
21 L. Williams Norton
22 K.W. Swallow Norton
23 J. McIlwrath AJS
24 R.L. MacDonald AJS
25 J.G. Dixon Velocette
26 A.R. Verity AJS
27 Vlag van Sri Lanka Rally Dean Norton
28 W.R. Evans AJS
29 F. Ward Norton
30 J.R.T. Upton Norton
31 J. Woods Norton

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Verenigd Koninkrijk Geoff Duke Norton Blessure[2]
Vlag van Zuid-Rhodesië (1924-1964) Ray Amm Norton Blessure[3]

Onbekend[4][bewerken]

Coureur Merk
Vlag van België Auguste Goffin Norton
Vlag van Duitsland Ewald Kluge DKW
Vlag van Duitsland Roland Schnell Horex
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Lomas AJS
Vlag van Verenigd Koninkrijk George Brown AJS
Vlag van Verenigd Koninkrijk Les Graham Velocette
Vlag van Verenigd Koninkrijk Syd Lawton AJS

Top tien tussenstand 350cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Geoff Duke (wereldkampioen) Norton 32
2 Vlag van Ierland Reg Armstrong Norton 29 (33)
3 Vlag van Nieuw-Zeeland Rod Coleman AJS 18
4 Vlag van Australië Ken Kavanagh Norton 16
5 Vlag van Zuid-Rhodesië (1924-1964) Ray Amm Norton 11
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Jack Brett AJS 10
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Lomas AJS 9
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Syd Lawton AJS / Norton 7
9 Vlag van Australië Ernie Ring AJS 3
10 Vlag van Duitsland Ewald Kluge DKW 2

(Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten)

250cc-klasse[bewerken]

Maurice Cann verscheen slechts sporadisch bij WK-races. Hij reed op het eiland Man en in Ulster, waar hij gewoonlijk de 250cc-klasse won. Hij snoepte twee punten af van Enrico Lorenzetti, die in een hevige strijd om de wereldtitel was verwikkeld met Fergus Anderson. Voor broodheer Moto Guzzi maakte dat echter niet uit, want zowel Cann, Lorenzetti als Anderson reden voor dat merk en vierde man in het WK Les Graham had zijn Benelli ingeruild voor de - tot nu toe niet succesvolle - Velocette-250cc-racer. Hij werd daar vierde mee en ging Rudi Felgenheier in het wereldkampioenschap voorbij. Voor Lorenzetti bleef de schade beperkt: Anderson scoorde helemaal geen punten en liep nu een achterstand op.

Uitslag 250cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Maurice Cann Moto Guzzi 8
2 Vlag van Italië Enrico Lorenzetti Moto Guzzi 6
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Les Graham Velocette 4
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Mead Velocette 3
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Benny Rood Velocette 2
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ray Petty Norton 1
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk David Andrews Excelsior
8 T.D. Sloan Excelsior
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Chris Tattersall CTS
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Jock McCredie Excelsior
11 Vlag van Verenigd Koninkrijk Harry Stephen AJS-Triumph
12 W. Ferguson Excelsior
13 M. Bailey Excelsior
14 G.A. Coulter New Imperial

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Italië Bruno Ruffo Moto Guzzi Blessure[5]

Onbekend[4][bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Duitsland Ewald Kluge DKW
Vlag van Duitsland Gotthilf Gehring Moto Guzzi
Vlag van Duitsland Hein Thorn-Prikker Moto Guzzi
Vlag van Duitsland Hermann Gablenz Horex
Vlag van Duitsland Rudi Felgenheier DKW
Vlag van Duitsland Werner Haas NSU
Vlag van Verenigd Koninkrijk Arthur Wheeler Moto Guzzi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Webster Pike-Rudge / Velocette
Vlag van Verenigd Koninkrijk Fergus Anderson Moto Guzzi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Syd Lawton Moto Guzzi
Vlag van Italië Alano Montanari Moto Guzzi
Vlag van Italië Bruno Francisci Moto Guzzi
Vlag van Italië Nino Grieco Parilla
Vlag van Italië Roberto Colombo NSU
Vlag van Nederland Sieb Postma Moto Guzzi

Top tien tussenstand 250cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Italië Enrico Lorenzetti Moto Guzzi 26
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Fergus Anderson Moto Guzzi 20
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Les Graham Benelli / Velocette 11
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Maurice Cann Moto Guzzi 10
5 Vlag van Duitsland Rudi Felgenheier DKW 8
6 Vlag van Italië Bruno Ruffo Moto Guzzi 7
7 Vlag van Duitsland Hein Thorn-Prikker Moto Guzzi 6
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Syd Lawton Moto Guzzi 4
Vlag van Verenigd Koninkrijk Arthur Wheeler Moto Guzzi
Vlag van Duitsland Hermann Gablenz Horex

125cc-klasse[bewerken]

De Auto-Cycle Union leek vastbesloten om de 125cc-klasse tot een succes te maken. In de TT van Man lukte dat nog redelijk, maar in Ulster kwam men opnieuw maar net aan het vereiste minimum van zes deelnemers. Van die zes haalden er slechts drie de eindstreep, maar voor Cecil Sandford was het genoeg om zeker te zijn van de wereldtitel omdat Carlo Ubbiali bij de uitvallers hoorde. Ubbiali kon door de laatste twee GP's te winnen nog op 34 punten komen, maar moest dan nog een streepresultaat (6 punten) wegstrepen, waardoor ze beiden op 28 punten zouden staan. Dan telde het aantal overwinningen: drie voor Sandford en twee voor Ubbiali. Het was de eerste wereldtitel voor MV Agusta, dat veel investeerde in de 500cc-racers, maar in die klasse nog vier jaar van de wereldtitel verwijderd was. Het is heel goed mogelijk dat MV Agusta perse wilde dat de race zou doorgaan en daarom machines ter beschikking stelde aan Charlie Salt en Harvey Williams.

Uitslag 125cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Cecil Sandford MV Agusta 8
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Lomas MV Agusta 6
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Charlie Salt MV Agusta 4

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Italië Carlo Ubbiali Mondial
Vlag van Verenigd Koninkrijk Cromie McCandless Mondial
Vlag van Verenigd Koninkrijk Harvey Williams MV Agusta

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Duitsland Hermann Paul Müller Mondial
Vlag van Duitsland Hubert Luttenberger NSU
Vlag van Duitsland Werner Haas NSU
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ashley Len Parry Mondial
Vlag van Verenigd Koninkrijk Frank Burman EMC-Puch
Vlag van Verenigd Koninkrijk Les Graham MV Agusta
Vlag van Italië Angelo Copeta MV Agusta
Vlag van Italië Emilio Mendogni Morini
Vlag van Italië Guido Sala MV Agusta
Vlag van Italië Luigi Zinzani Morini
Vlag van Italië Romolo Ferri Morini
Vlag van Nederland Lo Simons Mondial

Top tien tussenstand 125cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Cecil Sandford (wereldkampioen) MV Agusta 28
2 Vlag van Italië Carlo Ubbiali Mondial 18
3 Vlag van Duitsland Werner Haas NSU 8
4 Vlag van Italië Angelo Copeta MV Agusta 7
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Lomas MV Agusta 6
6 Vlag van Italië Luigi Zinzani Morini 5
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ashley Len Parry Mondial 4
Vlag van Verenigd Koninkrijk Charlie Salt MV Agusta
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Cromie McCandless Mondial 3
Vlag van Italië Guido Sala MV Agusta
Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Duitsland 1952
FIM wereldkampioenschap wegrace
4e seizoen (1952)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace der Naties 1952

Vorige race:
Ulster Grand Prix 1951
Ulster Grand Prix Volgende race:
Ulster Grand Prix 1953
1959:FRA · IOM · DUI · NED · BEL · ZWE · ULS · NAT
1958:IOM · NED · BEL · DUI · ZWE · ULS · NAT
1957:DUI · IOM · NED · BEL · ULS · NAT
1956:IOM · NED · BEL · DUI · ULS · NAT
1955:SPA · FRA · IOM · DUI · BEL · NED · ULS · NAT
1954:FRA · IOM · ULS · BEL · NED · DUI · ZWI · NAT · SPA
1953:IOM · NED · BEL · DUI · FRA · ULS · ZWI · NAT · SPA
1952:ZWI · IOM · NED · BEL · DUI · ULS · NAT · SPA
1951:SPA · ZWI · IOM · BEL · NED · FRA · ULS · NAT
1950:IOM · BEL · NED · ZWI · ULS · NAT