Isle of Man TT 1922

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Vlag van Man TT van Man 1922
Snaefell Mountain Course
Officiële naam 1922 Isle of Man Tourist Trophy
Land Vlag van Man Isle of Man
Datum 30 mei en 1 juni 1922
Organisator ACU
Senior TT
Eerste Vlag van Canada 1921-1957 Alec Bennett
Tweede Vlag van het Verenigd Koninkrijk Walter Brandish
Derde Vlag van het Verenigd Koninkrijk Harry Langman
Junior TT
Eerste Vlag van Man Tom Sheard
Tweede Vlag van het Verenigd Koninkrijk George Grinton
Derde Vlag van het Verenigd Koninkrijk Jack Thomas
Lightweight TT
Snelste ronde Vlag van het Verenigd Koninkrijk Wal Handley
Eerste Vlag van het Verenigd Koninkrijk Geoff Davison
Tweede Vlag van het Verenigd Koninkrijk D. Young
Derde Vlag van het Verenigd Koninkrijk S. Jones

De Isle of Man TT 1922 was de elfde uitvoering van de Isle of Man TT. Ze werd op dinsdag 30 mei en donderdag 1 juni 1922 verreden op de Snaefell Mountain Course, een stratencircuit op het eiland Man.

Algemeen[bewerken | brontekst bewerken]

Mijlpalen
1922
  • Lightweight TT krijgt eigen status.
  • Eerste ronde boven 50 mph en ronderecord (51 mph) met een 250cc-motorfiets (Wal Handley, OK Supreme).
  • Eerste wedstrijd van start tot finish geleid door één coureur (Alec Bennett in de Senior TT)

Het jaar begon wat rommelig, omdat er onenigheid ontstond tussen de organiserende Auto-Cycle Union en het gouvernement van het eiland Man over de kosten van de organisatie. De ACU dreigde het evenement te verplaatsen naar Yorkshire of zelfs naar België, wat door de regering van Man werd beantwoord door dan de TT maar onder eigen verantwoordelijkheid te organiseren. Eén van de problemen lag in de stad Ramsey. Van Parliament Square via Queen's Pier Road naar de huidige Cruickshanks Corner lag in 1904, toen men de Gordon Bennett Eliminating Trial voorbereidde, een onbegaanbaar stuk weg. Er was een alternatief, de privé-laan van James Murray Cruikshank de High Bailiff van Ramsey (later van Ramsey en Peel). De heer Cruikshank gaf graag toestemming om zijn laan te gebruiken, later ook voor de TT van Man. Hij was echter in 1916 overleden. Toen de TT in 1920 weer werd opgestart, ging men ervan uit dat de laan gewoon gebruikt mocht worden, maar Cruikshank's huis (én oprijlaan) was intussen eigendom van een Schotse politicus, Hugo Teare. Die vroeg voor het gebruik van zijn laan geld. Er ontstond een impasse: twee jaar lang werd de route omgeleid via Albert Road en Tower Road langs de voordeur van Teare's huis "Cronk Brae" om bij May Hill de oude route weer op te pakken. Op 5 mei 1922 kwam Teare met een oplossing die ook hem bevoordeelde. Hij stelde voor dat de Isle of Man Highway Board zijn laan zou opknappen. Dat gebeurde: De stad Ramsey liet Teare's laan opknappen, de ACU betaalde de rekening en vanaf dat moment kreeg de Snaefell Mountain Course haar huidige route. Het tweede probleem was de zorg voor de veiligheid van de coureurs, nu men de 60 mijl per uur-grens dreigde te bereiken. Toch werd ook die plooi gladgestreken. De ACU haalde bakzeil omdat men vermoedde dat de organisatie van een dergelijk groot evenement alleen op Man mogelijk was.

De 250cc-machines, die enkele jaren met de 350cc-Junior TT hadden mogen meerijden, kregen nu hun eigen klasse, de Lightweight TT, die kort voor de Junior TT van start ging. De Lightweights kregen de startnummers 1 tot 33, de Junior-klasse startnummers de hogere nummers.

Senior TT[bewerken | brontekst bewerken]

Donderdag 1 juni, zes ronden (364 km), motorfietsen tot 500 cc.

Alec Bennett reed pas zijn tweede TT, maar werd de eerste coureur die een race van start tot finish leidde. Walter Brandish werd tweede en kwam 22 seconden tekort om binnen de twee uur te finishen. Jimmie Simpson debuteerde op Man, maar viel al na een halve ronde uit.

Uitslag Senior TT[bewerken | brontekst bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Snelheid
1 Vlag van Canada 1921-1957 Alec Bennett Sunbeam 3:53"00'2 58,31 mph
2 Vlag van het Verenigd Koninkrijk Walter Brandish Triumph 4:00"22'0
3 Vlag van het Verenigd Koninkrijk Harry Langman Scott 4:02"14'0
4 Vlag van het Verenigd Koninkrijk C. Wood Scott 4:06"10'0
5 Vlag van het Verenigd Koninkrijk Graham Walker Norton 4:09"08'0
6 Vlag van het Verenigd Koninkrijk Tommy de la Hay Sunbeam 4:14"05'0
7 Vlag van het Verenigd Koninkrijk Alfred Alexander Douglas 4:15"06'0
8 Vlag van het Verenigd Koninkrijk V. Olsson Sunbeam 4:16"27'0
9 Vlag van het Verenigd Koninkrijk C. Clapham Scott 4:18"03'0
10 Vlag van het Verenigd Koninkrijk J. Adamson Norton 4:19"13'0
11 D. Davidson Indian 4:28"37'0
12 Ossie Wade AJS 4:32"51'0
13 F. Halford Triumph 4:33"28'0
14 O. Baldwin Rudge 4:33"37'0
15 R. Knowles Norton 4:35"31'0
16 G. Strange Sheffield-Henderson 4:37"15'0
17 Vlag van het Verenigd Koninkrijk Geoff Davison Sunbeam 4:51"25'0
18 E. Mundey New Hudson 4:58"10'0
19 G. Cowley snr. Sunbeam 5:03"19'0
20 C. Waterhouse Sunbeam 5:12"58'0
21 G. Black Norton 5:16"48'0
22 Vlag van het Verenigd Koninkrijk George Tucker Norton 5:43"03'0

Niet gefinisht[bewerken | brontekst bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van het Verenigd Koninkrijk Bert le Vack New Imperial
Vlag van het Verenigd Koninkrijk Freddie Dixon Indian
Vlag van het Verenigd Koninkrijk Freddie Edmond Triumph
Vlag van het Verenigd Koninkrijk George Dance Sunbeam
Vlag van het Verenigd Koninkrijk Howard R. Davies AJS
Vlag van het Verenigd Koninkrijk Jack Watson-Bourne Rudge
Vlag van het Verenigd Koninkrijk Jimmie Simpson Scott Gescheurde tank
Vlag van het Verenigd Koninkrijk Jock Porter Sunbeam
Jim Whalley Massey-Arran
Vlag van het Verenigd Koninkrijk Syd Crabtree Sunbeam
Vlag van het Verenigd Koninkrijk Tom Simister Norton
Vlag van het Verenigd Koninkrijk D. Alexander Indian
Vlag van Man Douglas Brown Norton

Junior TT[bewerken | brontekst bewerken]

Dinsdag 30 mei, vijf ronden (304 km), motorfietsen tot 350 cc.

Manxman Tom Sheard won de Junior TT en was de eerste eilandbewoner die een TT-race won. "Me nation was not to be disappointed", zei hij achteraf. Hij finishte 11 minuten en 39 seconden voor zijn AJS-teamgenoot Grinton. De 19-jarige Stanley Woods maakte indruk door vijfde te worden, ondanks veel problemen. Aanvankelijk had hij een gebroken uitlaat. Tijdens zijn pitstop vatten hijzelf én zijn Cotton vlam en hij eindigde de race zonder remmen.

Uitslag Junior TT[bewerken | brontekst bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Snelheid
1 Vlag van Man Tom Sheard AJS 3:26"48'2 54,75 mph
2 Vlag van het Verenigd Koninkrijk George Grinton AJS 3:37"17'0
3 Vlag van het Verenigd Koninkrijk Jack Thomas Sheffield-Henderson 3:47"28'0
4 Vlag van het Verenigd Koninkrijk R. Lucas Coulson-B 3:50"10'0
5 Vlag van Ierland Stanley Woods Cotton 3:50"33'0
6 Vlag van het Verenigd Koninkrijk Jack Haslam Douglas 4:05"22'0
7 Vlag van het Verenigd Koninkrijk P. Newman Ivy 4:05"46'0
8 Vlag van het Verenigd Koninkrijk G. Shepherd Edmund 4:07"26'0
9 Vlag van het Verenigd Koninkrijk J. Bance Blackburne 4:08"12'0
10 Vlag van het Verenigd Koninkrijk T. Jones Ivy 4:10"38'0
11 H. Brockbank Cotton 4:12"27'0
12 R. Flint Ivy 4:13"38'0
13 A. Muirhead DOT-JAP 4:17"05'0
14 Herbert Chambers AJS 4:42"05'0
15 F. Morgan Cotton 4:58"10'0
16 S. Dale New Scale

Niet gefinisht[bewerken | brontekst bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van het Verenigd Koninkrijk Bert le Vack New Imperial
Vlag van het Verenigd Koninkrijk Cyril Pullin Douglas
Vlag van het Verenigd Koninkrijk Howard R. Davies AJS
Vlag van het Verenigd Koninkrijk Jock Porter New Gerrard-Blackburne
Jim Whalley Massey-Arran

Lightweight TT[bewerken | brontekst bewerken]

Dinsdag 30 mei, vijf ronden (304 km), motorfietsen tot 250 cc.

De nieuwe Lightweight TT werd gewonnen door journalist Geoff Davison met een 211cc-Levis. Met zijn tijd van 3 uur, 46 minuten en 56 seconden was hij sneller dan Jack Thomas, die in de Junior TT derde werd. De 18-jarige Wal Handley maakte indruk door de snelste ronde te rijden, 51 mijl per uur, maar hij viel uit. De overwinning van Davison was de laatste voor een Britse tweetaktmotor. De inmiddels 60 jaar oude Frank Applebee haalde de finish niet.

Uitslag Lightweight TT[bewerken | brontekst bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Snelheid
1 Vlag van het Verenigd Koninkrijk Geoff Davison Levis 3:46"56'8 48,89 mph
2 Vlag van het Verenigd Koninkrijk D. Young Rex-ACME 4:00"17'0
3 Vlag van het Verenigd Koninkrijk S. Jones Velocette 4:01"31'0
4 Vlag van het Verenigd Koninkrijk L. Padley Sheffield-Henderson 4:11"09'0
5 Doug Prentice New Imperial 4:04"41'0
6 Vlag van het Verenigd Koninkrijk F. North OK Supreme 4:16"15'0
7 Vlag van het Verenigd Koninkrijk N. Hall OK Supreme 4:19"04'0
8 Vlag van het Verenigd Koninkrijk C. Hopwood Levis 4:27"29'0
9 Vlag van het Verenigd Koninkrijk L. Nicholson Coulson-B 4:30"32'0
10 Vlag van het Verenigd Koninkrijk R. Loughton Francis-Barnett 4:32"17'0
11 G. Stobart New Hudson 4:39"20'0
12 Vlag van het Verenigd Koninkrijk Gus Kuhn Sun 5:00"41'0
13 W. Lord Sun 5:18"30'0

Niet gefinisht[bewerken | brontekst bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van het Verenigd Koninkrijk Frank W. Applebee Levis
Vlag van Ierland Paddy Johnston New Imperial
Vlag van het Verenigd Koninkrijk Tom Simister Diamond
Vlag van het Verenigd Koninkrijk Wal Handley OK Supreme