Homoseksuele prostitutie

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Homoseksuele prostitutie in een Turks badhuis in de Bowery, New York, ca. 1880

Homoseksuele prostitutie is het zich tegen betaling beschikbaar stellen tot het verrichten van seksuele handelingen aan een prostituant van hetzelfde geslacht. Een jongen of man die tegen betaling met mannen seks heeft, wordt prostitué[1], sekswerker, businessboy, escortboy of kortweg escort genoemd. Er zijn ook diverse pejoratieve benamingen, zoals schandknaap, hoerenjongen, jongenshoer en broodpoot.

Strikt genomen kan homoseksuele prostitutie ook lesbische prostitutie betreffen, wat echter weinig voorkomt. Een voorbeeld uit de jaren tachtig is dat een vrouw betaalde seks aanbiedt op vrouwenavonden in de homohoreca. Een pejoratieve aanduiding voor dergelijke vrouwen is broodpot.[2]

Geschiedenis[bewerken]

Mannelijke prostitutie komt in alle ontwikkelde culturen voor. 'Tempelprostitutie', de verkoop van seksuele gunsten door vrouwen of mannen in een heiligdom, komt onder meer in de Bijbel voor en wordt daarin afgekeurd. In de strikte standenmaatschappij van vroeger werd het als een gruwel gezien wanneer een vrije man zijn lichaam te koop aanbood. In het oude Griekenland waren homoseksuele prostitués slaven of vrijgelatenen; een vrije man of vrouw die zijn of haar lichaam verkocht kon de burgerrechten verliezen. Zowel de Griekse als de Romeinse wereld kenden homobordelen. In de middeleeuwse islamitische wereld werd jongensprostitutie als een zonde gezien, maar het verschijnsel werd wel getolereerd. Alleen sociaal minderen (jongens of slaven) mochten zich verkopen. De Indiase 'hijra' was een vrouwelijk aandoende of lichamelijk interseksuele jongen. Ook in Japan is homoseksuele prostitutie in het verleden gedocumenteerd, voor de zeventiende eeuw, dezelfde tijd als waarin het in de Verenigde Staten gedocumenteerd is.

West-Europa[bewerken]

In West-Europa werd homoseksueel verkeer vanaf de 13e eeuw hoe langer hoe sterker veroordeeld. Niet vanwege het leeftijdsverschil, maar omdat het een vorm van homoseksualiteit was. Seksueel verkeer tussen mannen, ongeacht hun leeftijd en ongeacht eventuele commerciële aspecten, kon in Nederland leiden tot de doodstraf voor beide partners. Vanaf de 19e eeuw leidde de ontwikkeling van de geesteswetenschappen tot wetgeving ter bescherming van kinderen, zodat seksuele activiteiten tussen een jongen en een man illegaal werden of bleven ter bescherming van de eerste.

Nederland[bewerken]

In 1911 werd in Nederland het wetsartikel 248-bis ingevoerd, dat seksueel contact tussen meerderjarigen (destijds 21 jaar of ouder) met personen van hetzelfde geslacht tussen 16 en 21 verbood. Dit verbod gold zowel voor mannen als vrouwen, al werd het in de praktijk vrijwel alleen tegen mannen toegepast. Een onbedoeld gevolg van dit artikel was een toename van homoseksuele prostitutie door 16- tot 21-jarigen, omdat het door mogelijke chantage veel lucratiever werd om seks voor geld aan te bieden. Pas in 1971 werden de leeftijdsgrenzen voor homo- en heteroseksueel contact gelijkgetrokken, naar 16 jaar. Voor prostitutie en pornografie werden de leeftijdsgrenzen in 1999 verhoogd naar 18 jaar.

Plekken waar mannelijke prostitués hun diensten aanboden waren onder meer het Centraal Station en de Paardenstraat in Amsterdam en het Anne Frankplantsoen in Eindhoven.[3] Tegenwoordig worden de contacten veelal via internetsites en datingapps gelegd.

België[bewerken]

In België was het Brusselse Fontainasplein berucht om de jonge prostitués.

Tule[bewerken]

Veel prostitués zijn homo- of biseksueel, maar dat is niet altijd het geval. Zeker in vroeger tijd, toen seksueel contact tussen ongetrouwde mannen en vrouwen taboe was, zochten sommige homoseksuele mannen seksuele bevrediging bij heteroseksuele mannen, waarbij tevens een financiële vergoeding gevraagd werd. Zulke heteroseksuele mannen werden tule genoemd. Deze term werd vooral tussen circa 1930 en 1960 in Nederland gebruikt.

Contacten[bewerken]

Vanouds werden contacten gelegd op bij ingewijden bekende plaatsen, zoals stedelijke bosschages. Er bestaan veel van dit soort ontmoetingsplaatsen in Nederland en daarbuiten. Ook sekstoeristen naar landen als de Filipijnen en Thailand vinden daar vaak prostitués. Maar tegenwoordig worden de meeste contacten gelegd via internet; daarbij wordt veel gebruikgemaakt van speciale homo-prostitutiewebsites.[bron?]

Enkele studies[bewerken]

  • Bartels, Thijs, & Jos Versteegen: Homo-encyclopedie van Nederland. Amsterdam, 2005. ISBN 90-414-0566-6
  • Beth, Raphael: Persoonlijkheidsprofielen van Jongens in de Prostitutie. Amsterdam 1994. UBVU
  • Bullinga, Marcel: Van de liefde kun je niet leven. Interviews met hoeren en hoerenjongens. Nijmegen, 1982. ISBN 90-70536-61-7
  • Dynes, Wayne R., (red.): Encyclopedia of Homosexuality. Chicago: 1990. Deel 2. ISBN 1-55862-147-4
  • Gelder, Paul van: On the game = Bisnisjongens. Met foto's van Rob Philip. Deventer, 2006. ISBN 978-90-810335-1-0
  • Gelder, Paul van: Tussen bisnis en taboe. Amsterdam, 1995. ISBN 90-5589-030-8
  • Poel, Sari van der: In de bisnis : professionele jongensprostitutie in Amsterdam. Proefschrift. Arnhem, 1991. ISBN 90-6000-863-4
  • Revenin, Régis: Homosexualité et prostitution masculines à Paris 1870-1918. Parijs, 2005. ISBN 2-7475-8639-1

Zie ook[bewerken]