Huisvesting

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Huisvesting is de overkoepelende term voor verschillende typen onderkomens waarin men tijdelijk of permanent onderdak heeft om in te leven, te slapen, te werken of te ontspannen. Alle type woningen, bedrijfsgebouwen, scholen, musea en kantoren vallen hieronder. Daarnaast slaat het op het bieden van dergelijke vormen van onderkomens door bijvoorbeeld gemeentelijke en nationale overheden.

Verschillende huisvestingvormen[bewerken]

Huisvesting in een sloppenwijk

Huisvestingswet[bewerken]

Tijdelijke huisvesting in Vlissingen

De Nederlandse Wet van 1 oktober 1992, houdende regelen met betrekking tot woonruimte (Huisvestingswet) stelt regels met betrekking tot de verdeling van woonruimte en de samenstelling van de woonruimtevoorraad. De wet gaat over bevoegdheden van gemeenten. Een gemeente of groep van gemeenten kan een huisvestingsverordening[1] invoeren, en onder meer daarin woonruimte aanwijzen die niet voor bewoning in gebruik mag worden genomen of gegeven, indien voor het in gebruik nemen daarvan geen huisvestingsvergunning (woonvergunning) is verleend.

Voor sociale woningbouw gelden ook nog landelijke regels.

Zie ook[bewerken]