Ivan Heylen

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Ivan Heylen
Ivan Heylen in 1974
Ivan Heylen in 1974
Algemene informatie
Geboren 8 februari 1946
Assenede
Land België
Werk
Genre(s) Kleinkunst
Beroep Zanger, muzikant en televisiepresentator
Instrument(en) Trompet, mandoline, accordeon en fluit
Portaal  Portaalicoon   Muziek
Televisie

Ivan Francies Heylen (Assenede, 8 februari 1946) is een Vlaams kleinkunstzanger die in 1973 bekend werd dankzij zijn hits De wilde boerndochtere en De Werkmens. Hij is de broer van journalist en televisiemaker Martin Heylen.

Biografie[bewerken]

Heylen groeide op in het arbeidersmilieu als zoon van een boerendochter (Lea Van de Velde) en een trucker. Zijn vader was ook actief als toneelschrijver en in de fanfare, waardoor Ivan Heylen als kind al trompet, mandoline, accordeon en fluit kon spelen. Gitaar mocht niet, dat was "té rock-'n-roll".

Hij studeerde onder meer te Zelzate voor laborant en was twee jaar actief als straatmuzikant in Antwerpen, waar hij bekend was in het kunstenaars- en hippiemilieu met basis café De Muze. Hij trouwde en werd daarom ook laborant bij Union Carbide (op Linkeroever). Het huwelijk hield 13 jaar stand, tot 1982, en het echtpaar kreeg vijf kinderen.

Op muzikaal vlak speelde Heylen een tijd gitaar in de groep The Bluejeans.

Doorbraak[bewerken]

In 1972 won Ivan Heylen de prestigieuze kleinkunstwedstrijd van het druivendorp Hoeilaart en hij kreeg, behalve 5 kilo druiven, ook een auditie bij de radio en meteen daarna een contract bij platenmaatschappij Decca, dat aangespoord door onder anderen BRT-producer en kleinkunstkenner Jan Gheysen zijn debuutsingle De werkmens, met als B-kant Gustaaf, uitbracht in een productie van Al Van Dam. De werkmens werd binnen drie weken een hit met grote sociale uitwerking in Vlaanderen en stond 17 weken in de Vlaamse BRT Top 10. In het nummer zingt Heylen over het harde, robuuste leven van de werkende man. De regel "A zet a hier" werd overbekend. Een vroege videoclip toonde hem werkend in een tuin, terwijl hij het nummer zong. De volgende single, De wilde boerndochtere, werd een nog grotere hit en belandde drie weken lang op nummer 2 in de Vlaamse hitlijsten. In Nederland werd het een nummer één-hit die wekenlang de hitparade aanvoerde. Van het nummer werden 250.000 singles verkocht. Het blad Humo riep De werkmens in 1973 uit tot "Lied van het Jaar" en het jaar daarop plaatste Humo het nummer De wilde boerndochtere op plaats 2. In 1982 forceerde de kleinkunstenaar nog een toptienhit met Jef, een Brel-vertaling. De wilde boerndochtere stond in een gemoderniseerde versie 23 weken nummer 2 in de Vlaamse hitparade in 1999.

Heylens stijl werd gekenmerkt door een rauw Oost-Vlaams dialect en een eenvoudige, pittige muzikale begeleiding. Hij zong over lust zonder een blad voor de mond te nemen en schuwde ook schuttingtaal niet. Voor Heylen komt het gevoel op de eerste plaats. De melodische opbouw, het arrangement, de begeleiding e.d. zijn van minder belang dan de trefzekere zeggingskracht. Hij is meer verteller dan zanger. Qua stijl is zijn muziek een mengeling van volksmuziek, rock, blues en kleinkunst.

Latere leven[bewerken]

Heylen bracht en brengt nog steeds muziek uit, maar kende nooit meer het grote commerciële succes van De werkmens en De wilde boerndochtere.

In 1977, na meer dan duizend optredens in Duitsland, Nederland en Vlaanderen, trok Heylen zich tijdelijk terug uit het podiumleven en keerde hij terug naar Assenede. Daar baatte hij in een oude smidse het café De Muiter uit. In 1978 bracht hij de filosofische dichtbundel Eeuwig Verlangen uit en de elpee Liefde een a-commercieel werk. In 1979 werd hij sterjournalist voor het magazine Panorama-De Post (thans P-Magazine) en maakte hij meer dan zevenhonderd diepte-interviews (één per week, 15 jaar zonder onderbreking, verlof of pauze). Ook werd hij columnist voor het maandblad Playboy en schreef hij als freelancer coverstory's voor diverse grote Vlaamse weekbladen, zoals Humo en Dag Allemaal. Ook Vrij Nederland publiceerde Heylen. In 1982 maakte hij een vrije bewerking van Jacques Brel's nummer Jef, die de Nederlandse hitlijsten haalde.

In 1989 bracht Heylen het boek Het Geslacht Planckaert uit, over de wielrennersfamilie Planckaert. Hij schreef in 1991 ook het scenario voor een tv-special. Samen met Eddy Planckaert bracht hij datzelfde jaar ook enkele nieuwe nummers uit, waaronder We Got to Win en Hé Schoon Wijveken. Heylen schreef ook een aantal boeken, waaronder 2000 jaar seks in Vlaanderen, De Flandrien en De wilde boerndochtere, een traditionele volksroman op krantenpapier.

Heylens passie voor de wielersport hielp hem toen hij in 1992 tijdens de Ronde van Frankrijk de rol van contactpersoon tussen de journalisten en ploegleiding van de Tulip-wielerploeg vervulde. In 1993 bracht hij voor Radio Donna tijdens de Tour verslag uit. Kort daarna schreef hij een filmscenario rond de Tour dat door de filmcommissie werd afgewezen vanwege "onverfilmbaar".

Ivan Heylen leeft nu op het Canarische eiland Tenerife (Costa del Silencio) en trekt zich regelmatig terug op La Gomera. Op youtube presenteert hij zijn project 'De berg zegt'.

In juli 2015 werd een blikseminslag hem bijna fataal in Wenduine.[1]

Televisie en film[bewerken]

Tijdens de jaren 80 presenteerde Ivan Heylen op de BRT het televisieprogramma Op Zoek Naar België (1985-1989).

Ook presenteerde hij in 1995 de talkshows Ivan en Meer man met Ivan op VT4. In 2009 maakte hij 12 afleveringen reality-tv voor GUNKtv en in 2010 twaalf afleveringen vanuit een villa in de Algarve met onder meer Marie-Rose Morel, Jeff Hoeyberghs, Karel Deruwe, Jan Harynck en Hot Marijke.

In 1998 waren er plannen om een film te draaien rond Heylens nummer De wilde boerndochtere. Hijzelf zou de regie verzorgen en ex-wielrenner Eddy Planckaert, Brigitta Callens en Wendy Van Wanten zouden de hoofdrollen spelen. De film zou de langste vrijscène uit de Vlaamse filmgeschiedenis bevatten, maar werd uiteindelijk na meningsverschillen tussen Heylen en Van Wanten verboden uitgebracht te worden. Hij verzorgde ook het scenario en de productie van de internationale tv-film Monaco Blue.

Radio 2 Top 2000[bewerken]

Nummer(s) met noteringen in de Radio 2 Top 2000 '99 '00 '01 '02 '03 '04 '05 '06 '07 '08 '09 '10 '11 '12 '13 '14 '15 '16
De wilde boerndochtere 1438 1062 1693 - - - - - - - - - - - - - - -

Trivia[bewerken]

  • De wilde boerndochtere (in plaats van "boerendochtere") is de officiële titel van het nummer, die door een bewuste fout[bron?] op de originele elpee/single staat. Vaak noemt men dit lied De wilde boerendochtere of De wilde Boerendochter.
  • André van Duin maakte in 1974 een parodie op De wilde boerndochtere, getiteld De tamme boerenzoon, dat op nummer drie kwam in de Nederlandse hitparade.[2] Verder werden tientallen covers gemaakt, waarvan De wilde burgemeester een van de bekendste is.
  • De wilde boerndochtere werd door de VRT een tijdlang als het mooiste Nederlandstalige lied genomineerd voor het programma Zo is er maar één. Het werd uiteindelijk tweede na de Pastorale.
  • Het lied was de eerste nummer 1-hit in de Nationale Hitparade op 27 juni 1974, nadat het 4 weken de Daverende Dertig had aangevoerd. In totaal stond het 5 weken op nummer één in de publieke hitlijst.

Externe link[bewerken]