Jafer Sadiq

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Jafer Sadiq (Arabisch: جعفر الصادق), volledige naam Ja'far ibn Muhammad ibn Ali ibn Husayn (Medina, 20 april 702 - 4 december 765) wordt beschouwd als de zesde imam van de sjiieten en alevieten door de zogenoemde twaalvers of Jafaari.
Sadiq die een theoloog en een jurist was is de grondlegger van de Jafari school van sjiitische jurisprudentie (de fiqh). Na Imam Ali wordt hij beschouwd als de meest intellectuele persoon van de sjiitische imams.

Het debat dat losbarstte over wie hem moest opvolgen zorgde voor een afsplitsing van de ismailieten of zeveners van de hoofdstroom van de twaalvers en de totstandkoming van de dynastie van de familie van Aga Khan.

Ook bij soennitische moslims wordt Sadiq geacht.