Naar inhoud springen

Knipperlichtrelatie

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

Een knipperlichtrelatie is een relatie die achtereenvolgens meerdere keren aan en uit gaat. Dit kan het gevolg zijn van het herhaaldelijk tot de conclusie komen van een of beide partners dat de ander niet 'de ware' is, maar dat men na enige tijd ook weer tot de conclusie komt dat men niet zonder elkaar kan.

Vaak ontstaat een knipperlichtrelatie als één van beiden zich benauwd of verstikt voelt binnen de relatie. Ook kan het gebeuren door inhoudelijke zaken zoals een financiëel geschil of irritatie naar elkaar toe. Het uitmaken van de relatie gebeurt vaak vanuit impulsiviteit.[1]

Bindingsangst/verlatingsangst
[bewerken | brontekst bewerken]

Het impulsief uitmaken van de relatie gebeurt door bindingsangst en de eerste korte periode dat de relatie beëindigt is wordt dan ook opluchting gevoeld. Men is vooral bezig met de irritatie te voelen en te verwerken. Na een paar dagen/weken verandert deze opluchting dan in twijfel. Men ervaart gevoelens van eenzaamheid en gemis van de vertrouwde omgeving die de ander bood.[1]

Deze gevoelens zouden goed uit de jeugd vandaan kunnen komen. Het is een suggestie dat eenzaamheid voortvloeit uit gevoelens van leegte die men heeft weggestopt; de momenten waarop we ons niet gehoord voelden of we ons in de steek gelaten voelden. Als het kind in deze gevallen geen steun kan zoeken/zoekt bij de ouders kan het kind deze negatieve gevoelens wegstoppen.[1]

Door een relatiebreuk gaat men dezelfde gevoelens van eenzaamheid weer ervaren. De nare gevoelens uit de jeugd worden opnieuw getriggerd en de link leggen met de jeugd vindt men dan vaak moeilijk. Het wordt lastig om verleden en heden los van elkaar te zien.[1]

Het is niet ongebruikelijk dat veel mensen spijt krijgen van het verbreken van de relatie. Deze is dan ook vaak uit impulsiviteit genomen en men gaat na de breuk vaak goed nadenken.[1]

Wat bindingsangst en verlatingsangst betreft zijn er vaak twee kanten van dezelfde medaille. Als we een partner treffen die bindingsangst heeft, hebben we dat vaak zelf ook. De ene keer ervaren we bindingsangst en op een later moment in het leven kunnen we verlatingsangst ervaren.[1]

Een knipperlichtrelatie kan dus voortkomen uit inhoudelijke geschillen, impulsiviteit en bindingsangst. Er zijn twee mogelijkheden:

  • Diegene die de relatie impulsief beëindigt wilt later de relatie zelf weer voortzetten.
  • Één iemand verbreekt de relatie en de ander wilt later de relatie weer voortzetten.

Het verschilt vaak per keer wie de relatie uitmaakt en wie de relatie wilt voortzetten, maar vaak is er wel een patroon in te herkennen.[1]

De meest voorkomende termijn om na een breuk de relatie weer te beginnen is meestal 3 maanden. Langer dan dit houden mensen vaak de verlatingsangst niet vol. Het komt ook voor dat de relatie weer wordt voortgezet na een paar dagen of weken.[1]

Het uitmaken van de relatie gebeurt vaak op een onduidelijke manier. Zo komt het voor dat men het contact met elkaar vermijdt en in de veronderstelling is dat de relatie verbroken is, terwijl de ander kan denken dat de relatie nog aan is maar dat er een periode van weinig contact is ontstaan.[1]

Een apart onderdeel van een knipperlichtrelatie is de machtsstrijd die beiden kunnen ervaren. Na een onenigheid of ruzie verbreekt één van beiden impulsief de relatie om de ander een toontje lager te laten zingen. Deze strijd siddert voort ook na het weer voortzetten van de relatie: geen van beiden wilt zijn trots opzij zetten en de eerste zijn die toenadering zoekt. Tot het moment dat de verlatingsangst ondraaglijk wordt, dan gaan mensen wel contact zoeken.[1]

Na het besluit om de relatie voort te zetten ervaren veel mensen in een knipperlichtrelatie een gevoel van euforie. Dit gevoel komt voort uit het beëndigen van het gevoel van eenzaamheid, niet per sé omdat men weer terug is bij zijn/haar partner.[1]

Wat gaat er mis?

[bewerken | brontekst bewerken]

Als men na de euforische hereniging weer terug bij elkaar is zien we vaak dat dingen onbesproken blijven. Men praat niet over de reden(en) om het eerst uit te maken of dingen waar men zich aan irriteert worden niet op tafel gelegd. Er verandert niets in de communicatie waardoor één van beiden weer ergenis voelt en de relatie opnieuw impulsief beëindigt. Tot bij één van beiden de verlatingsangst weer opspeelt, die neemt het voortouw om de relatie weer aan te knopen. Hierna herhaalt zich alles en men komt hiermee in een patroon terecht waar men moeilijk uit lijkt te komen.[1]

Een grote rol spelen emoties. Tijdens de jeugd kan iemand zich niet gezien hebben gevoeld door diens ouders of het netwerk. Deze gevoelens heeft men weggestopt aangezien ze als kind nergens met deze negatieve gevoelens heen konden.[1]

Ook gespreksvoering speelt een rol. In dit geval zijn mensen niet in staat om gevoelens, gedachten en andere, voor de relatie, relevante dingen, te bespreken. Men maakt impulsieve keuzes en kan niet praten over mogelijke irritatie die hij/zij voelt.[1]

Beide componenten zouden kunnen voortvloeien uit onze opvoeding waarin we bijvoorbeeld niet goed leerden hoe we emoties kunnen uiten en hoe we deze bespreekbaar maken. Dit opvoedgedrag wordt dan vaak doorgegeven aan de volgende generatie en hierdoor is het moeilijk om in een ander patroon dan dit te geloven.[1]

Hoe kom ik eruit?

[bewerken | brontekst bewerken]

Langzaam overstappen op een ander patroon is spannend. Het doorbreken van de cyclus waar je samen met je partner in zit is lastig. Toch zijn er een aantal tips, zoals uitzoeken waarom dit de cyclus is waar jullie in zitten. Waar komt jouw gedrag en dat van je partner vandaan? Ook wordt het aanbevolen om je eigen geluk te beschermen en op de eerste plaats te zetten.[2]

Mochten deze of andere tips niet werken, wordt het aangeraden om het contact helemaal te verbreken. Op deze manier spreek je je (ex-)partner niet meer en kom je uit de beschreven cyclus.

Overgenomen van "https://nl.wikipedia.org/w/index.php?title=Knipperlichtrelatie&oldid=70545591"