Maarten van Roozendaal

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Maarten van Roozendaal
Maarten van Roozendaal in het Vondelpark in Amsterdam, 23 augustus 2008
Maarten van Roozendaal in het Vondelpark in Amsterdam, 23 augustus 2008
Algemene informatie
Volledige naam Maarten van Roozendaal
Geboren 3 mei 1962
Overleden 1 juli 2013
Land Vlag van Nederland Nederland
Werk
Jaren actief 1994 - 2013
Beroep zanger, cabaretier en liedschrijver
Officiële website
(en) IMDb-profiel
Portaal  Portaalicoon   Muziek

Maarten van Roozendaal (Heiloo, 3 mei 1962Amsterdam, 1 juli 2013[1]) was een Nederlands zanger, cabaretier en liedschrijver.

Biografie[bewerken | brontekst bewerken]

Van Roozendaal hield zich in zijn jeugd al bezig met muziek. Op zijn derde zong hij liedjes mee van de musical Heerlijk duurt het langst. Hij ging als kind naar de muziekschool en drumde daar in zijn eerste bandje. Later combineerde hij zijn muzikale activiteiten met zijn werk als barman. Hij schreef muziek voor onder meer Teleac en Schooltelevisie, speelde piano, drumde in een punkband en regisseerde en adviseerde andere artiesten. Van Roozendaal werd in 1994 bekend bij het grote publiek, toen hij de jury- en publieksprijs won van het Amsterdams Kleinkunstfestival. In zijn programma's bracht hij vooral eigen werk, maar hij heeft ook werk van anderen (onder anderen Cornelis Vreeswijk en Bram Vermeulen) uitgevoerd. Daarnaast zette hij enkele gedichten van Jean Pierre Rawie op muziek. Het werk van Van Roozendaal is soms melancholiek van toon, soms cynisch van aard. Terugkerende thema's zijn het leven, de liefde, de dood en de drank. Zijn werk werd ook door anderen uitgevoerd. In haar programma 'Altijd over liefde' zong Lucretia van der Vloot enkele nummers die Van Roozendaal speciaal voor haar schreef: Poten, Het te late einde en Klaar (uitgebracht op de cd die van dit programma verscheen, 2007, label Pias).

Prijzen en hommages[bewerken | brontekst bewerken]

Van Roozendaal heeft verscheidene prijzen gewonnen. Na de Publieks- en juryprijs Amsterdams Kleinkunst Festival (1994), volgden in 1998 de Zilveren Harp voor zijn album 'Adem uit' en in 2000 de Annie M.G. Schmidtprijs voor het lied 'Red mij niet'. In 2006 kreeg hij De Gouden Mus met Bob Fosko en Pierre van Duijl voor Nog meer rottigheid en in 2007 de Zilveren Krekel met theatergroep Het Huis aan de Amstel voor Stormgek. In 2008 won Van Roozendaal de Poelifinario, de prijs die de Vereniging van Schouwburg- en Concertgebouwdirecties (VSCD) jaarlijks toekent aan de maker(s) van het beste cabaretprogramma van het afgelopen seizoen. Van Roozendaal kreeg deze voor het programma 'Het Wilde Westen'. De jury zei hierover: Van Roozendaal ‘lacht onze ontspoorde beschaving in het gezicht uit’. Zoijn laatste prijs was in 2011 de Dirk Witte Prijs.

Op zijn beurt eerde Van Roozendaal ook anderen. In 2005 zong Van Roozendaal tijdens de hommage aan Bram Vermeulen, die in 2004 overleed op 54-jarige leeftijd. De hommage werd georganiseerd door Frank Verhallen en Shireen Strooker en was te zien in Het Koningstheater in Den Bosch en in Carré te Amsterdam. Een jaar later bracht de VARA een registratie op dubbel-cd uit. In 2011 maakte Van Roozendaal samen met Paul de Munnik het programma 'Heimwee naar de hemel', waarin ze werk van overleden zangers zongen, waaronder Bram Vermeulen, Ramses Shaffy en Cornelis Vreeswijk. Het programma was in Amsterdam te zien in De Duif en de Kleine Komedie.

Overlijden en terugblikken[bewerken | brontekst bewerken]

In 2013 verscheen bij uitgeverij Nieuw Amsterdam het boek 'Om te janken zo mooi'. Voor dit boek koos Van Roozendaal liedteksten uit zijn werk en vroeg achttien door hem bewonderde kunstenaars om zich erdoor te laten inspireren. Peter van Straaten, Joost Zwagerman, Manon Uphoff, Neeltje Maria Min, Thomas Verbogt leverden een bijdrage aan het boek. Op 8 februari 2013 werd openbaar gemaakt dat Van Roozendaal ongeneeslijk ziek was.[2] Alle geplande voorstellingen werden afgelast. Hij overleed vijf maanden later op 51-jarige leeftijd aan longkanker.

In 2019 was de hommage "Op Maarten!" in het theater te zien. Marcel de Groot, Wilko Sterke, Paul de Munnik, Lucretia van der Vloot, Hans Sibbel en Jeroen Zijlstra vertolkten het werk van Van Roozendaal. Het geheel stond onder de muzikale leiding van Egon Kracht en werd artistiek geleid door Eva Bauknecht. De voorstelling was op 28 en 29 januari in De Kleine Komedie in Amsterdam te zien en op 27 januari in de Cultuurkoepel te Heiloo. In 2019 verscheen de biografie over Van Roozendaal "Het leven heeft geen zin, maar ik wel" van Patrick van den Hanenberg.[3]

Theatervoorstellingen[bewerken | brontekst bewerken]

Discografie[bewerken | brontekst bewerken]

Met Paul de Munnik

Met Egon Kracht, Marcel de Groot, Wouter Planteijdt, Richard Heijerman en Nico Brandsen

Met Egon Kracht en Marcel de Groot

Met Willem Ennes voor Kinderen voor Kinderen

Met Egon Kracht, Jeffrey Bruinsma, Michiel van Dijk en Marcel de Groot

Met Egon Kracht

Met Kim Soepnel

Singles[bewerken | brontekst bewerken]

Single met eventuele hitnotering(en) in de Nederlandse Top 40 Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
Red mij niet 2013 - Nr. 89 in de Single Top 100

Radio 2 Top 2000[bewerken | brontekst bewerken]

Nummer(s) met noteringen in de Radio 2 Top 2000 '99 '00 '01 '02 '03 '04 '05 '06 '07 '08 '09 '10 '11 '12 '13 '14 '15 '16 '17 '18 '19
Red mij niet - - - - - - - - - - - - - - 1521 797 855 1009 1119 1696 1937

Boeken en dvd's van Van Roozendaal[bewerken | brontekst bewerken]

  • 2014: Jij blijft bij mij - Verzameld werk (boek en cd, uitgeverij Nieuw Amsterdam)
  • 2013: Om te janken zo mooi (boek, uitgeverij Nieuw Amsterdam)
  • 2012: De gemene deler (boek en cd, uitgeverij Frank van Balen Support BV)
  • 2009: Tot hier en verder (cd Maarten van Roozendaal en Noem Het Maar Vrienden, dvd Het Wilde Westen, dvd Barmhart; verkrijgbaar bij de Volkskrant)
  • 2008: Barmhart (dvd en boek over gelijknamige voorstelling, Uitgeverij Nijgh & Ditmar)
  • 2005: Red mij niet (bundeling liedteksten, Uitgeverij Nijgh & Ditmar)

Externe link[bewerken | brontekst bewerken]

Voorganger:
Thomas Acda
1993
Wim Sonneveldprijs
1994
Opvolger:
De Vliegende Panters
1995
Voorganger:
Alex Roeka
voor Noem 't geen liefde
Annie M.G. Schmidt-prijs
2000
voor Red mij niet
Opvolger:
Erik van Muiswinkel
Diederik van Vleuten
voor Tibetlied