Natuurlijk persoon

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Een natuurlijk persoon is een mens die drager van rechten en verplichtingen is.[1]

Begin[bewerken]

Het zijn van een natuurlijk persoon vangt algemeen aan indien de persoon levend en levensvatbaar geboren is. Hier wordt evenwel in het Belgisch recht soms van afgeweken indien dit het ongeboren kind tot voordeel strekt (bv. een schenking). In het strafrecht worden andere criteria gehanteerd, waardoor kindermoord een misdrijf uitmaakt (want kindermoord kan gepleegd worden terwijl de bevalling nog aan de gang is).

Einde[bewerken]

Het zijn van natuurlijk persoon eindigt met het overlijden. Vroeger eindigde die ook met de burgerlijke dood.

Het overlijdenscriterium dat thans gehanteerd wordt, is de hersendoodheid. De natuurlijke persoonlijkheid houdt op te bestaan, pas wanneer alle levensfuncties volledig en onomkeerbaar uitgevallen zijn en de betrokkene geen teken van leven meer geeft. Iemand die zich jarenlang in een comatueuze toestand bevind, kan zijn natuurlijke persoonlijkheid gedurende al die jaren behouden. Een klinisch dode patiënt daarentegen, die verkeert in een vegetatieve staat en die in leven gehouden wordt met mechanische en chemische middelen, behoudt zijn natuurlijke persoonlijkheid niet.


De natuurlijke persoon is de tegenhanger van de rechtspersoon, een entiteit of organisatie die zelfstandig in het rechtsverkeer kan optreden.

Het begrip rechtssubject omvat beide.

Volgens artikel 6 van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens hebben alle mensen het recht om als (natuurlijke) persoon erkend te worden; staten mogen dus geen onderscheid maken tussen mensen die wel of geen persoon zijn.