Oskar Back

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Oskar Back
Geboren 9 juni 1879
Overleden 3 januari 1963
Geboorteland Vlag van Nederland Nederland
Beroep(en) violist
Portaal  Portaalicoon   Klassieke muziek

Oskar Back (Wenen, 9 juni 1879Anderlecht, 3 januari 1963) was een violist.

Achtergrond[bewerken]

Hij was zoon van de Hongaarse musicus Ignatz Leopold Back[1] en Hermine Feuer. In 1906 trouwde hij met Maria Anthonia Vermeer van wie hij in 1923 scheidde. In 1935 werd hij tot Nederlander genaturaliseerd. In 1959 werd hij door Juliana der Nederlanden benoemd tot ridder in de Orde van Oranje Nassau tijdens festiviteiten rondom zijn tachtigste verjaardag. Hij overleed op 83-jarige leeftijd na een operatie in een ziekenhuis in Anderlecht, België. Hij werd gecremeerd op Driehuis-Westerveld.

Levensloop[bewerken]

Als klein jongetje kreeg hij van zijn vader vioollessen, daarna volgde hij lessen bij Jakob Grün. Na zijn opleiding bij Grün te hebben voltooid, verhuisde hij naar Brussel, waar hij les kreeg van onder andere Eugène Ysaye en César Thomson. Hij gaf ook tijdelijk les aan het Conservatorium van Brussel.

Op aanraden van cellist Marix Loevensohn vestigde hij zich in 1919 in Amsterdam. Later werd hij zelf vioolleraar aan onder meer het Amsterdams Muzieklyceum. Hij deed zich daarbij kennen als een afstandelijk figuur, die met gedrevenheid liet studeren. Daarbij vergde hij het uiterste van zijn leerlingen, maar ook van zichzelf. Back was ondanks zijn temperament ook een vaderfiguur voor zijn leerlingen.

Back had ondanks zijn enorme ervaring en inmiddels enorme reputatie (zeker onder violisten) een heel groot manco: plankenkoorts. Hij ervoer het podium als een hel. Theo Olof omschreef het als een duizendmaal dood gaan voor Oskar Back.

Honderden leerlingen, en dan niet alleen Nederlandse violisten als Theo Olof, Jo Juda, Herman Krebbers, Bouw Lemkes, Jeanne Vos, Jeannelotte Hertzberger, Rena Scholtens, Lola Mees, Davina van Wely en Emmy Verhey, maar ook Alma Moodie hebben onder zijn leiding hun vioolspel mogen verbeteren en perfectioneren. Violiste Dulci Ouwerkerk ontving zelfs al voor de Tweede Wereldoorlog en als eerste Nederlandse vrouw de koninklijke Prix D'Excellence voor viool, na haar opleiding bij Back aan het Koninklijk Conservatorium (Den Haag).

Kort na zijn 80e verjaardag moest Oskar Back het lesgeven staken.

Zie ook[bewerken]