Postkolonialisme

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Het postkolonialisme is een stroming binnen de geesteswetenschappen, literatuur en politicologie die zich bezighoudt met de culturele en humanitaire gevolgen van kolonialisme en imperialisme. Hierbij wordt kritiek geleverd op koloniale begrippenparen als westers/oosters (zie oriëntalisme) en gepleit voor de vervanging daarvan door een systeem van verschil en pluraliteit. In dit opzicht is postkolonialisme sterk verwant aan het poststructuralisme en de postmoderne filosofie.

Het begrip heeft vaak geen betrekking op alle koloniale machten van de 19e en 20e eeuw. Zo geldt het doorgaans niet voor Rusland, Turkije, Japan, China en Haïti. Het richt zich vooral op het kolonialistische verleden van West Europese landen.

In de literatuur uit zich het postkolonialisme door het 'terugschrijven' aan de koloniale overheersers (met een term van Salman Rushdie): het schrijven van eigen literatuur en geschiedenis, veelal in de taal van de kolonisator.

Belangrijke postkoloniale denkers zijn/waren Homi Bhabha, Frantz Fanon, Edward Said en Gayatri Spivak.