Postkolonialisme

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Het postkolonialisme is een stroming binnen de geesteswetenschappen, literatuur en politicologie die ageert tegen het westerse kolonialisme en de overblijfselen daarvan na de dekolonisatie. Een belangrijk middel hierin is de deconstructie van koloniale discoursen en met name de identificatie en kritiek op koloniale begrippenparen als westers/oosters (zie oriëntalisme) en de vervanging daarvan door een systeem van verschil en pluraliteit. Hierin is het sterk verwant aan het poststructuralisme en de postmoderne filosofie.

Het begrip heeft vaak geen betrekking op alle koloniale machten van de 19e en 20e eeuw. Zo geld het doorgaans niet voor Rusland, Turkije, Japan, China en Haïti. Het richt zich vooral op het kolonialistische verleden van West Europese landen.

In de literatuur uit zich het postkolonialisme door het 'terugschrijven' aan de koloniale overheersers (met een term van Salman Rushdie): het schrijven van eigen literatuur en geschiedenis, veelal in de taal van de kolonisator.

Belangrijke postkoloniale denkers zijn/waren Homi Bhabha, Frantz Fanon, Edward Said en Gayatri Spivak.