Rik Van Aerschot

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Rik Van Aerschot (Scherpenheuvel, 18 oktober 1928 - Liedekerke, 15 januari 2012) was een Belgisch advocaat en hoogleraar.

Levensloop[bewerken | brontekst bewerken]

Carrière[bewerken | brontekst bewerken]

Rik Van Aerschot promoveerde tot doctor in de rechten aan de Katholieke Universiteit Leuven en voltooide zijn legerdienst als reserveofficier. Hij begon zijn carrière in de overheidssector om in april 1964 over te stappen naar Groep Josi Verzekeringen. Hij begon daar onderaan de ladder om uiteindelijk op te klimmen tot algemeen adviseur en bestuurder. Tot lang na de pensioenleeftijd bleef hij actief gedelegeerd bestuurder en voorzitter van het industrieel controlebedrijf AIB-Vinçotte.

Hij was ook

  • regent van de Nationale Bank van België (tot 1995);
  • voorzitter van de raad van bestuur van de Patronale Hypotheekmaatschappij;
  • voorzitter van de raad van bestuur van de Patronale Life.

Hij volgde in 1990 Herman Corijn op als voorzitter van de raad van bestuur van de Vrije Universiteit Brussel, een universiteit waar hij ook buitengewoon hoogleraar was aan de faculteit Rechten. Eddy Van Gelder volgde hem in 2002 op als voorzitter.[1] Vanaf 2003 was Van Aerschot erevoorzitter.

Verenigingen[bewerken | brontekst bewerken]

Hij was, onder meer:

Prins Laurent[bewerken | brontekst bewerken]

Rik Van Aerschot werd de mentor van prins Laurent genoemd[3] en ijverde voor een dotatie aan de prins.[4] Hij was een getuige bij het kerkelijk huwelijk van prins Laurent met Claire Coombs op 12 april 2003.[bron?]

Hij was ook afgevaardigd bestuurder van het Koninklijk Instituut voor het Duurzame Beheer van de Natuurlijke Rijkdommen en de Bevordering van Schone Technologie (KINT).

Publicaties[bewerken | brontekst bewerken]

  • Co-auteur van De kinderen van de weduwe, Roulartabooks, Roeselare, 1994 en 2010.
  • Hij schreef de inleiding bij het boek van prins Laurent, De hond als gids: in de kunst en in de stad, Gemeentekrediet, Brussel, 1996.

Literatuur[bewerken | brontekst bewerken]

  • K. VAN DER WEE & E. DE MAESSCHALCK, Vlaanderen ontmoet Nederland: geschiedenis van de Orde van den Prince, Tielt, 2005