Roodbuikparkiet

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Roodbuikparkiet
IUCN-status: Niet bedreigd[1] (2012)
Roodbuikparkiet (Northiella haematogaster)
Roodbuikparkiet (Northiella haematogaster)
Taxonomische indeling
Rijk: Animalia (Dieren)
Stam: Chordata (Chordadieren)
Klasse: Aves (Vogels)
Orde: Psittaciformes (Papegaaiachtigen)
Familie: Psittacidae (Papegaaien)
Geslacht: Northiella
Soort
Northiella haematogaster
(Gould, 1838)
Portaal  Portaalicoon   Biologie
Vogels

De roodbuikparkiet (Northiella haematogaster) is een vogel uit de familie Psittacidae (papegaaien). Deze soort is endemisch in Australië.

Kenmerken[bewerken]

De vogel is 28 cm lang en weegt 74 tot 105 gram. De voorkant van de kop, rondom de snavel en het oog, is blauw. De rest van de kop, rug, mantel, stuit en borst zijn okerkleurig, naar de buik toe geleidelijk overgaand in geel. Op de onderbuik zit een duidelijke rode vlek. Over de vleugel loopt een blauwe band, de slagpennen zijn donker violetkleurig, bijna zwart. De staart is donker bronsgroen, naar de randen toe meer blauw. N. h. narethae oogt aanmerkelijk lichter, meer zandkleurig.[2]

Bluebonnet-front.jpg

Verspreiding en leefgebied[bewerken]

Deze soort telt 4 ondersoorten:[3]

  • N. h. haematorrhoa: zuidoostelijk Queensland, noordelijk en oostelijk Nieuw-Zuid-Wales.
  • N. h. haematogaster: westelijk en zuidelijk Nieuw-Zuid-Wales, noordwestelijk Victoria en zuidoostelijk Zuid-Australië.
  • N. h. pallescens: noordoostelijk Zuid-Australië.
  • N. h. narethae: zuidoostelijk West-Australië en zuidwestelijk Zuid-Australië.

Het leefgebied bestaat uit vrij droge half beboste landschappen, waarbij boomgroepen worden afgewisseld met bepaalde typen struikgewas of grasachtige vlaktes. De vogel wordt soms in de buurt van veehouderijen aangetroffen.[2]

Status[bewerken]

Deze parkiet heeft een groot verspreidingsgebied en daardoor is de kans op de status kwetsbaar (voor uitsterven) gering. De grootte van de populatie is niet gekwantificeerd. De vogel is algemeen in het midden van zijn verspreidingsgebied, maar neemt plaatselijk, vooral aan de randen af. Echter, het tempo ligt onder de 30% in tien jaar (minder dan 3,5% per jaar). Om deze redenen staat de roodbuikparkiet als niet bedreigd op de Rode Lijst van de IUCN.[1]

Bronnen, noten en/of referenties