Shruti

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
1rightarrow blue.svg Voor het begrip uit de Hindoestaanse muziek, zie shruti (muziek).

Shruti (Sanskriet: śruti, devanagari: श्रुति, "wat wordt gehoord") is de naam voor heilige geschriften uit het hindoeïsme waarvan hindoes geloven dat ze direct door het goddelijke aan zieners ("rishi's") zijn geopenbaard. Het andere type geschriften uit het hindoeïsme is smriti, teksten waarvan geloofd wordt dat ze gebaseerd zijn op goddelijke openbaring, maar die door mensen zijn gecomponeerd. Er is controverse over welke teksten shruti zijn, maar daartoe worden meestal de vier Veda's, de Brahmana's, de Aranyaka's en de Upanishaden gerekend. Deze teksten zijn tussen 1500 en 300 v.Chr. ontstaan, in de Vedische tijd. Aanvankelijk werden ze uit het hoofd geleerd en mondeling doorgegeven, tot rond 500 v.Chr. de uitvinding van het schrift India bereikte.

Hindoes geloven dat shruti-testen geen auteur hebben, maar dat ze gebaseerd zijn op de goddelijke vibraties of geluiden van de kosmos, die door rishi's werden gehoord en verder verteld. De rishi's, wijzen uit een ver verleden, konden deze openbaring ondergaan wegens jarenlange religieuze studie en inspanning. In tegenstelling tot teksten die smriti zijn, zijn shruti-teksten geen interpretaties, maar zijn ze van oorsprong foutloos en feilloos. Daarom genieten ze meer autoriteit.

Er is geen absolute overeenstemming over welke teksten shruti zijn. De vier Veda's worden door alle hindoes als shruti beschouwd:

Daarnaast gelden voor de meeste stromingen de Aranyaka's, Brahmana's en Upanishaden, werken die als aanvullingen, bijlagen of commentaren op de Veda's gelezen kunnen worden, als shruti. Soms wordt ook de Mahabharata gezien als shruti. Dit epos wordt daarom soms de vijfde Veda genoemd. Een andere mogelijkheid is dat alleen de Bhagavad Gita, die maar een klein deel van Mahabharata vormt, als shruti wordt beschouwd.

Zie ook[bewerken]