Siberisch muskushert

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Siberisch muskushert
IUCN-status: Kwetsbaar[1] (2015)
Moschus moschiferus in Plzen zoo (12.02.2011).jpg
Taxonomische indeling
Rijk: Animalia (Dieren)
Stam: Chordata (Chordadieren)
Klasse: Mammalia (Zoogdieren)
Orde: Artiodactyla (Evenhoevigen)
Familie: Moschidae (Muskusherten)
Geslacht: Moschus
Soort
Moschus moschiferus
Linnaeus, 1758
Verspreidingsgebied van het Siberisch muskushert.
Verspreidingsgebied van het Siberisch muskushert.
Afbeeldingen Siberisch muskushert op Wikimedia Commons Wikimedia Commons
Siberisch muskushert op Wikispecies Wikispecies
Portaal  Portaalicoon   Biologie
Zoogdieren

Het Siberisch muskushert (Moschus moschiferus) is een evenhoevige uit de familie der muskusherten (Moschidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door Carolus Linnaeus in zijn Systema naturae van 1758.[1]

Kenmerken[bewerken]

Het Siberisch muskushert heeft een kop-romplengte van 86 à 100 cm en een staartlengte van 4-6 cm. Het dier is 52 à 55 cm hoog en weegt tussen de 11 en 18 kg. Na een draagtijd van 6,5 maand worden er 1 tot 3 jongen geboren. Ze leven ongeveer 10 à 14 jaar.[1]

Leefgebied[bewerken]

Siberische muskusherten komen hoofdzakelijk voor in bergtaiga. In de Altaj worden ze waargenomen tussen hoogten van 300 en 1.600 meter boven zeeniveau. In Jakoetië en het noordoosten van het verspreidingsgebied worden ze vooral aangetroffen in rododendronbestanden, lichte naaldbossen en espen-wilgenbossen op riviervlakten. In het noordelijke deel van het verspreidingsgebied foerageren ze voornamelijk op korstmossen.[2]

Ondersoorten[bewerken]

Wilson & Mittermeier (2011) onderscheiden drie verschillende ondersoorten:[2]

Status en bedreigingen[bewerken]

De soort staat op de Rode Lijst van de IUCN ingeschaald als kwetsbaar. Eind jaren '90 van de vorige eeuw werd het aantal muskusherten in het westen van het verspreidingsgebied geschat op 70.000 exemplaren. De soort liet er een afname zien van 50 à 75% ten opzichte van 1989. In 1999 werd het aantal individuen van de ondersoort sachalinensis geschat op slechts 600 à 650 en was afnemend in aantal. In dezelfde periode werd het aantal individuen in Oost-Siberië geschat op 27.000 à 30.000 individuen en het aantal in het Russische Verre Oosten op 150.000. Ze zijn minder ernstig bedreigd dan de Chinese populatie, maar ondanks dat zijn strikte beschermingsmaatregelen nodig om de soort te beschermen.[2]

In de noordelijke delen van het verspreidingsgebied behoren de wolf (Canis lupus), veelvraat (Gulo gulo), Euraziatische lynx (Lynx lynx), poolvos (Vulpes lagopus) en vos (Vulpes vulpes) tot de belangrijkste natuurlijke vijanden.[2]