Slag bij Ipsos

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Zie het artikel Voor het Franse marktonderzoekbedrijf, zie Ipsos.
Slag bij Ipsos
Onderdeel van de Diadochische Oorlog
Seleucus I Nicator won de slag met zijn 400 krijgsolifanten
Seleucus I Nicator won de slag met zijn 400 krijgsolifanten
Datum 301 v.Chr.
Locatie Phrygië
Resultaat Antigonidische nederlaag
Strijdende partijen
Antigoniden Antipatriden
Seleuciden
Thraciërs
Leiders en commandanten
Antigonos I
Demetrios Poliorketes
Kassander
Seleukos I
Lysimachus
Troepensterkte
Onbekend aantal infanterie (wellicht 80,000?)
75 olifanten
60,000 infanterie
400 olifanten
Verliezen
Onbekend Onbekend
Diadochenoorlogen (323-277 v.Chr.)

Lamische (323-322): Crannon
Eerste (322-320): Hellespont · Nijl
Tweede (319-316/5): Paraitakene · Gabiene
Derde (314-311): Gaza
Babylonische (311-309)
Vierde (306-301): Salamis · Rodos · Ipsos
Corupedium (281)

De Slag bij Ipsos (verlatijnst: Ipsus) werd uitgevochten door enkele van de Diadochen (de opvolgers van Alexander de Grote) in 301 v.Chr. nabij het dorp met die naam in Phrygië. Antigonos I Monophthalmos en zijn zoon Demetrios Poliorketes waren opgezet tegen de coalitie van drie andere strijdmakkers van Alexander: Kassander, heerser van Macedonië; Lysimachus, heerser van Thracië; en Seleucus I Nicator, heerser van Babylonië en Perzië.

Antigonos was al 80 jaar oud en de heerser van huidig Syrië, Turkije, Libanon en Judea. Zijn leger was enorm en had al menig vijand verslagen. Hij had 75 strijdolifanten. Zijn opponent had een enigszins kleinere legermacht (verondersteld rond 60.000 man), maar zij hadden Seleucus en zo'n 400 olifanten. Dit was de enige grote Europese veldslag waarbij beide partijen gebruikmaakten van Indische strijdolifanten.

Met uitzondering van Plutarchus's Leven van Demetrius heeft zo goed als geen historische beschrijving van de veldslag de eeuwen doorstaan. Wij weten dat Demetrios in eerste instantie succesvol was aan zijn kant van het gevecht (op de rechterflank met zware cavalerie), maar zijn strijdkracht werd afgezonderd van het centrum van het Antigonidische leger. Toen hij poogde aansluiting te vinden bij de hoofdmacht werd zijn cavalerie geblokkeerd door een enorme massa van strijdolifanten (we mogen aannemen onder het commando van Seleucus).

De hoofdmacht, de Antigonidische falanx, werd vernietigd door afstandsschoten van lichte troepen die minstens van één flank aanvielen. Antigonos zelf, die vanwege zijn ouderdom geen harnas droeg, werd gedood door een werpspeer van een peltast.

De strijd bevestigde de uitkomst van de Babylonische Oorlog, waarin Seleucus zijn onafhankelijkheid tegenover Antigonos had bevochten: het kortdurende Alexandrijnse Rijk werd opgesplitst in drie machtscentra namelijk Macedonië in Europa, Syrië en Babylonië (onder de Seleuciden) in Azië en Egypte (onder de Ptolemeën) in het zuiden.