Peloponnesische Oorlog

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Voor de Peloponnesische Oorlog tussen 460–445 v.Chr., zie Eerste Peloponnesische Oorlog.
Peloponnesische Oorlog
Verloop van de Peloponnesische Oorlog
Datum 431 – 25 april 404 v.Chr.
Locatie Oude Griekenland, Klein-Azië, Sicilië
Resultaat overwinning Peloponnesische Bond
Casus belli Kerkyra-kwestie
Potidaea-kwestie
Megarisch besluit
Territoriale
veranderingen
Ontbinding van Delisch-Attische Zeebond
Strijdende partijen
Delisch-Attische Zeebond, o.l.v. Athene Peloponnesische Bond:

Achaemeniden

Leiders en commandanten
Perikles
Cleon
Nicias
Alcibiades
Demosthenes
Archidamus II
Brasidas
Lysander
Alcibiades
Agis II
Peloponnesische Oorlog

Sybota · Potidaea · Spartolos · Rhium · Naupactus · Mytilene · Plataea · Tanagra · Aetolië · Olpae · Idomene · Pylos · Sphacteria · Megara · Delium · Amphipolis · Mantinea · Hysiae · Orneae · Melos · Siciliaanse Expeditie · Syme · Eretria · Cynossema · Abydos · Cyzicus · Notium · Arginusae · Aegospotami

De Peloponnesische Oorlog (431404 v.Chr.) was een strijd tussen de Delische bond, geleid door de stadstaat Athene en de Peloponnesische bond, geleid door Sparta. De oorlog, die meestal in drie verschillende fasen wordt onderverdeeld, was volgens Thucydides, de belangrijkste bron over deze oorlog, de meest verwoestende oorlog tot dan toe.[1]

In de eerste fase van de oorlog viel de aristocratische, oligarchische landmacht Sparta herhaaldelijk Attica binnen, terwijl de democratische zeemogendheid Athene de Peloponnesische kusten aanviel. Dit onderdeel van de oorlog werd in 421 v.Chr. onbeslist afgesloten met de vrede van Nicias. In 415 v.Chr. lanceert Athene de Siciliaanse expeditie, die uiteindelijk desastreus afloopt voor Athene. Dit leidt tot de laatste fase van de oorlog, waarin Sparta formeel de vijandelijkheden hervat, en met financiële steun van de Achaemeniden de Atheense vloot uiteindelijk verslaat in de slag bij Aegospotami.

Aanleiding[bewerken | brontekst bewerken]

Onder leiding van Themistocles bouwde Athene een grote vloot, die uiteindelijk de grootste vloot binnen de Griekse wereld zou worden. Na de Perzische Oorlogen, waarin Sparta nochtans de grootste militaire rol te land had gespeeld, ging Athene steeds meer een imperialistische politiek voeren en slaagde erin om de Delische Bond, die initieel gevormd was om de Perzen te verslaan, tot een Atheens Rijk uit te bouwen. Dit leidde ertoe dat vrijwel elke Griekse Polis ofwel lid was van de Delische bond, en dus verbonden met Athene, ofwel lid was van de Peloponnesische bond, en dus verbonden met Sparta.De politieke, militaire en etnische tegenstellingen tussen Athene en Sparta waren groot. Athene was Attisch-Ionisch, radicaal democratisch en een zeemacht gericht op het oosten. Sparta was etnisch Dorische, met een aristocratisch bestel en was traditioneel een landmacht.[2]

De lange muren van Athene.

Frictie tussen Sparta en Athene ontstond al vroeg na de terugtrekking van de Perzen. Sparta zond ambassadeurs naar Athene om ze te overtuigen niet hun door de Persen vernietigde stadsmuren te herbouwen. Athene koos er echt voor dit wel te doen.[3] Later, in de jaren 460 v.Chr., bouwde Athene de Lange Muren: muren langs de weg tussen de haven en de stad. De lange muren zouden Athene in staat stellen om met behulp van hun zeemacht een lange belegering te weerstaan, omdat voedsel via de haven ongehinderd ingevoerd kan worden.

Een andere conflictsituatie ontstond rond 465 v.Chr.: Er brak een opstand uit van de Heloten in Sparta. De Spartanen vroegen al hun bondgenoten, inclusief de Atheners, om hulp. Athene zond 4.000 hoplieten om te helpen, maar de Spartanen zonden de Atheners als enige van hun bondgenoten terug, volgens Thucydides uit angst voor de mogelijkheid dat de Atheners van kant wisselden en de Heloten zouden helpen.[4] Deze gebeurtenis leidde tot een enorm gezichtsverlies en verbanning van de meest prominente pro-Spartaanse Atheense leider van het moment, Kimon II.

In 459 v.Chr. maakte Athene gebruik van een oorlog tussen haar buren Megara en Korinthe, beiden lid van de Peloponnesische bond, door een bondgenootschap te sluiten met Megara. Megara is een strategisch gelegen plaats op de Landengte van Korinthe, wat de Atheners de mogelijkheid zou geven Attica compleet af te grendelen van de Peloponessos, en zo een eventuele Spartaanse invasie onmogelijk te maken. Deze gebeurtenissen leidde direct tot de Eerste Peloponnesische Oorlog. Uiteindelijk resulteerde deze oorlog in een herstel van de status quo. In de Dertigjarige Vrede van 446/5 v.Chr., werd besloten dat beide partijen hun allianties zouden respecteren.

Het einde van de Dertigjarige Vrede[bewerken | brontekst bewerken]

De directe aanleiding die tot oorlog leidde was de Kerkyra-kwestie: toen Kerkyra (nu Corfu), een kolonie van Korinthe, in 433 v.Chr. in conflict kwam met de moederstad, vroeg en kreeg het de hulp van Athene in de vorm van een defensief bondgenootschap. In de Slag bij Sybota wist Kerkyra met Atheense hulp een verovering van hun stad door de Korinthers af te wenden. Omdat de Atheners bang waren voor een retaliatie van Korinthe dwong het Potidaea, lid van de Delische bond maar een Korinthische kolonie, haar stadsmuren op te geven en hun Korintische magistraten naar huis te sturen.[5] In de Slag bij Potidaea die volgde wist Athene het Korintisch-Potadeaanse leger te verslaan en de stad te belegeren.

Korinthe riep als gevolg hiervan de hulp in van Sparta en haar bondgenoten, waaronder Megara, die als gevolg van het Megarisch besluit onder een handelsboycot van Athene zuchtte. Na lang beraad besloten Sparta en haar bondgenoten dat de dertigjarige vrede geschonden was.[6] Sparta zond ambassadeurs naar Athene met de eis dat het beleg van Potidaea opgebroken zou worden en het Megarische besluit teruggedraaid zou worden. Athene weigerde en stelde arbitrage voor. Een Spartaanse reactie bleef uit en beide partijen bereidde zich voor op oorlog.[7]

Initiële strategie[bewerken | brontekst bewerken]

De Atheense leider Pericles
Pericles

Sparta en haar bondgenoten waren, met uitzondering van Korinthe een landgerichte macht. De Peloponnesische bond was een betrouwbaar bondgenootschap dat al sinds de 6e eeuw voor christus onder leiderschap van Sparta stond. En hoewel Sparta geen financiële contributies ontving van haar bondgenoten[8], was zij in staat om met haar bondgenoten een groot en sterk landleger op te roepen.[9] Bovendien hadden de Spartenen mede door de agoge de beste hoplieten in de Griekse wereld. Sparta's strategie was eenvoudig: door middel van een invasie van Attica kon een confrontatie afgedwongen worden met het Atheense leger en op die manier kon de oorlog in korte tijd beslecht worden.[10]

Athene was in tegenstelling tot Sparta een zeemacht, die al haar inkomsten en benodigdheden via de zee kon bemachtigen. De Atheners verkregen door (afgedwongen) contributies van haar bondgenoten een inkomen van 600 talenten per jaar. Daarnaast was er een reserve van 6000 talenten aanwezig op de Acropolis, en beschikte de stad in het ergste geval over goud- en zilverreserves in lokale heiligdommen.[11] Onder leiding van Perikles bestond de Atheense strategie er uit een veldslag te vermijden: Het Atheense volk zou zich bij een invasie terugtrekken achter de lange muren en door middel van aanvallen vanuit zee op de Peloponnesos en door opstanden te veroorzaken bij de Heloten kon Sparta op de knieën gedwongen worden.

De Archidamische Oorlog (431 tot 421 v.Chr.)[bewerken | brontekst bewerken]

Vanaf 431 v.Chr. viel het Spartaanse leger onder bevel van koning Archidamus II jaarlijks Attica binnen. Perikles liet Attica over aan de verwoesting en trok de burgerbevolking volgens plan terug binnen de Lange Muren. De Atheense vloot begon de kusten van de Peloponnesos aan te vallen. Na het eerste jaar van de oorlog brak in Athene een epidemie uit, waaraan ook Perikles zou overlijden in 429 v.Chr.. Zo'n 25% van de burgerbevolking van Athene zou aan deze plaag bezwijken.[12]

In de winter van 430 v.Chr. viel Potidaea na een lang en kostbaar beleg. Na dit succes zond Athene onder leiding van Xenophon, zoon van Euripides (niet te verwarren met de schrijver) in de zomer van 429 v.Chr. een leger naar deze regio om de rest van de opstandige Chalcidice onder controle te brengen.[13] Dit leidde tot de slag bij Spartolos die de Atheners verloren.

Na de dood van Perikles werd de Atheense strategie, ondanks de verliezen gedurende de epidemie, agressiever. Haar militaire activiteiten werden uitgebreid in Boeotië en Aetolië. Een opstand in Mytilene werd onderdrukt. Aan de kusten van de Peloponnesos behaalde Athene overwinningen in de zeeslagen bij Rhium en Naupaktos. In 425 v.Chr. behaalde Athene een andere overwinning op de Spartanen in de slag bij Pylos, waarbij Athene een groep Spartanen insloot op Sphacteria. Tot ieders verrassing en tot grote schok van de Spartanen wist de demagoog Cleon vervolgens in de slag bij Sphacteria een groot deel van deze Spartanen gevangen te nemen. Het imago van de onoverwinnelijke Spartanen liep een bijna onherstelbare deuk op. De Atheners dreigden vervolgens de krijgsgevangengen te doden als Sparta wederom Attica zou binnenvallen.

In plaats daarvan viel de Spartaanse generaal Brasidas met een leger van bondgenoten en heloten de Atheense kolonie Amphipolis aan. Thucydides, die door de Atheners gestuurd was om Amphipolis te ontzetten, was te laat en Brasidas nam Amphipolis in. Uiteindelijk kwamen zowel Brasidas als Cleon om bij de slag bij Amphipolis, in een onsuccesvolle poging van de Atheners om Amphipolis terug in te nemen.

Vrede van Nicias (421 v.Chr.)[bewerken | brontekst bewerken]

Nicias.
Nicias

Met de dood van Brasidas en Cleon kregen de vredespartijen meer ruimte in beide staten. De Atheners hadden twee grote tegenslagen te verwerken gehad bij Delium en Amphipolis, en ze waren bang dat meer tegenslagen opstanden zou veroorzaken bij haar bondgenoten. Sparta op haar beurt was ook toe aan vrede. De verwachting dat de macht van Athene snel gebroken zou kunnen worden door invasies van Attica waren niet uitgekomen. Bovendien wilde Sparta graag haar krijgsgevangenen terug. Daar kwam ook nog bij dat het 30-jarige vredesverdrag dat Sparta had met haar traditionele vijand Argos binnenkort af zou lopen.[14] In 421 v.Chr. sloten beide partijen de vrede die bekend zou staan als de vrede van Nicias, vernoemd naar de Atheense leider Nicias.

Tijdens deze vrede werd de Argeïsche Liga gesticht. Dit was een verbond van staten onder leiding van Argos en werd gesteund door Athene. Argos had als doel de hegemonie over de Peloponnesos over te nemen van Sparta, nu Sparta door oorlogen verzwakt was en het vredesverdrag met hen was verlopen. Na verschillende manoeuvres van beide partijen wist koning Agis II van Sparta in 418 v.Chr. Argos en haar bondgenoten echter te verslaan in de slag bij Mantinea.

De Siciliaanse Expeditie (415 tot 413 v.Chr.)[bewerken | brontekst bewerken]

Zie Siciliaanse Expeditie voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

In het jaar van de vrede van Nicias stuurde Segesta, de hoofdstad van de Elymiërs in West-Sicilië, ambassadeurs naar Athene om hulp te vragen in hun oorlog tegen Selinus. De Segestanen brachten voldoende geld naar Athene om zestig schepen voor een maand te betalen. De Atheners werden aangetrokken door de overvloed aan graan en andere rijkdommen; door Segesta te helpen dachten ze een bruggenhoofd te kunnen slaan om het eiland later misschien te veroveren. Onder leiding van Alcibiades, Nicias, en Lamachus werd een enorme vloot van 150 triremen en 5100 hoplieten op expeditie gestuurd naar Sicilië.[15] Kort na vertrek werd Alcibiades (de architect van de hele expeditie) echter aangeklaagd voor heiligschennis, en besloot hij geen rechtzaak af te wachten maar te vluchten.[16] Leiderschap van de expeditie viel daarna toe aan de besluitloze en voorzichtige Nicias, die initieel ook tegen de expeditie was geweest. Na verschillende veldslagen wist Syracuse met Spartaanse hulp het Atheense expeditieleger compleet te vernietigen en de Atheense leiders te doden. Dit verzwakte de Atheense positie dusdanig dat Sparta in 414 v.Chr. formeel de oorlog hervatte op het Atheense vasteland.[17]

Deceleïsche Oorlog (414 tot 405 v.Chr.)[bewerken | brontekst bewerken]

Dekeleia.

Het verlies van de Atheense vloot bood een kritische opening voor Sparta om een zeemacht op te bouwen die de Atheense kon confronteren.[18] Door de bouw van deze vloot kon de patstelling die ontstond aan het begin van de oorlog doorbroken worden: Het stelde Sparta in staat om de kritische graanroute naar Athene in de Egeïsche zee te bedreigen. Naast actie op zee hernieuwde Sparta de Attische invasies, maar in tegenstelling tot de relatief korte invasies in de Archidamische oorlog, bezette Sparta de Attische grensgemeente Dekeleia in 413 v.Chr. permanent. Dit stelde Sparta in staat om Athene het hele jaar door te belegeren. In 412 v.Chr. wisten de Spartanen het verdrag van Miletus te sluiten met de Perzische Satraap Tissaphernes, waarin de Perzen beloofden een deel van het salaris van de Spartaanse vloot te betalen.[19][20]

Ondanks dat Athene enorme tegenslagen te verduren kreeg, gaven de Atheense burgers nog niet op. Athene kon nog beschikken over 100 triremen in reserve, en was in staat extra belastingen te heffen in de stad zelf en bij haar bondgenoten.[21][22] In 411 v.Chr. vond de Oligarchische Revolutie plaats. Deze revolutie mislukte, maar het bracht Alcibiades terug als leider van de Atheense democratie. Samen met Thrasybulus wist hij Athene's vloot te herbouwen en de Spartanen te verslaan in de slagen bij Cynossema, Cyzicus en Arginusae.

In tegenstelling tot de 'verdeel-en-heers' strategie van Tissaphernes, waarbij de Spartaanse roeiers slecht betaald kregen, had Cyrus, als niet-oudste zoon plannen om met Spartaanse hulp de Perzische troon te bemachtigen. Cyrus stelde voldoende financiële middelen ter beschikking om de oorlog tot een snel einde te kunnen brengen. Dit leidde ertoe dat ondanks de onverwachte heropleving van de Atheense positie de Spartanen hun vloot wisten te herbouwen.[23] Uiteindelijk werd in 405 v.Chr. de Atheense vloot onder leiding van de Spartaanse admiraal Lysander definitief verslagen in de slag bij Aegospotami. Dit stelde de Lysander in staat om de kritische graanroute van Athene naar de zwarte zee af te sluiten en anti-Atheense revoluties te bewerkstelligen bij leden van de Deliaanse bond. Athene werd al sinds 413 v.Chr. belegerd door de Spartanen en Lysander dreigde Athene ook aan te vallen met de Spartaanse vloot. Dit alles dwong de Atheners zich over te geven.[24]

Nasleep[bewerken | brontekst bewerken]

Athene werd gedwongen de Zeebond te ontbinden, de vestingwerken en de Lange Muren af te breken, haar vloot op te geven en haar democratie op te heffen en een pro-Spartaanse oligarchie te installeren. Korinthe en Thebes eisten dat Athene vernietigd zou worden en haar burgers tot slaaf gemaakt zouden worden. De Spartanen weigerden echter, omdat Athene goede diensten verleend zou hebben tijdens de Perzische oorlogen. Athene mocht blijven bestaan, en zou voortaan dezelfde vrienden en vijanden hebben als Sparta.[25] Sparta nam de Deliaanse bond op in haar eigen bondgenootschap.[bron?]

Cyrus de jongere, als jongere zoon van de Perzische koning, had de Spartanen financieel gesteund in ruil voor troepen in een poging zijn broer Artaxerxes II van de troon te stoten. En hoewel Cyrus met behulp van zijn Griekse troepen won in de slag bij Cunaxaj kwam Cyrus zelf om het leven in deze veldslag, en wist Artaxerxes zijn troon toch veilig te stellen.[26][27] Deze uitkomst bracht Sparta in conflict met de Achaemeniden, onder andere over de Ionische poleis in klein Azië. Koning Agesilaus II, de opvolger van Agis II behaalde aldaar een groot aantal overwinningen tegen de Perzen. Ondanks dat kreeg Perzië Thebe, Korinthe, Argos en Athene overgehaald Sparta aan te vallen in de Korintische oorlog. In 403 v.Chr. herstelde Athene onder leiding van Thrasybulus de democratie, en met Perzisch geld wist zij ook haar oude rijk deels weer op te bouwen. In 368 v.Chr. werd deze oorlog besloten met een verdrag waarin Sparta gedwongen werd Athene's onafhankelijkheid te erkennen, en controle over de Ionische poleis over te dragen aan Perzië.[28]

Klassieke bronnen[bewerken | brontekst bewerken]

Thucydides

Het grootste deel van de oorlog en de achtergronden werden grondig beschreven door Thucydides in "De Peloponnesische Oorlog". Hij was een Atheens generaal die na een nederlaag in 424 werd afgezet wegens verraad en zowel in Athene als Sparta gewoond heeft tijdens de oorlog. Zijn onafgemaakte werk wordt opgevolgd door Xenophon, die in de Hellenica het besluit van de oorlog beschrijft. Verder heeft Plutarchus in de eerste eeuw na christus een aantal biografieën geschreven over prominente leiders van deze oorlog in zijn Paralelle Levens, en is derhalve ook een belangrijke bron.

Zie de categorie Peloponnesian War van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.