Socialisatie (economie)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Jump to search

Socialisatie is het proces waarbij materiële productiefactoren in handen van de gemeenschap worden gebracht en daarmee de overgang naar een socialistische economie.

Socialisatie kan plaatsvinden langs revolutionaire weg – de traditionele keuze van marxisten,[1] anarchisten en syndicalisten – of via een geleidelijk proces zoals vermogensaanwasdeling.

Nationalisatie is niet noodzakelijk socialisatie aangezien de winsten niet altijd toekomen aan de arbeiders, maar aan degenen die de staatsmacht hebben.

Marxisme[bewerken]

Socialisatie was een belangrijke grondslag van het marxisme en het communisme waarmee de overgang van kapitalisme naar socialisme bereikt moest worden.

Door de industrialisatie en de komst van kapitaalintensieve machines werden de kleinschalige familiebedrijven van de huis- en plattelandsnijverheid vooral vanaf de tweede helft van de negentiende eeuw ten dele vervangen door grote bedrijven. Volgens de arbeidswaardeleer van Marx is er hierbij sprake van uitbuiting omdat de meerwaarde die wordt verkregen uit arbeid niet meer toekomt aan hen die de arbeid verrichten, maar aan slechts enkele vermogende kapitalisten. Volgens Marx kan de functie van de kapitalisten worden overgenomen door coöperaties waarmee de productiemiddelen en het maatschappelijk meerproduct weer bij de arbeiders terechtkomen.

Noten[bewerken]

  1. (en) Cole, G. (2011). The Meaning of Marxism. Routledge, pagina 18. Google Books