Sporenschildpad

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Sporenschildpad
IUCN-status: Kwetsbaar[1] (1996)
African Spurred Tortoise 001.jpg
Taxonomische indeling
Rijk: Animalia (Dieren)
Stam: Chordata (Chordadieren)
Klasse: Reptilia (Reptielen)
Orde: Testudines (Schildpadden)
Onderorde: Cryptodira (Halsbergers)
Familie: Testudinidae (Landschildpadden)
Geslacht: Centrochelys
Soort
Centrochelys sulcata
(Miller, 1779)
Afbeeldingen Sporenschildpad op Wikimedia Commons Wikimedia Commons
Sporenschildpad op Wikispecies Wikispecies
Portaal  Portaalicoon   Biologie
Herpetologie

De sporenschildpad[2] (Centrochelys sulcata) . Het is de enige soort uit het monotypische geslacht Centrochelys. De soort werd voor het eerst wetenschappelijk beschreven door John Frederick Miller in 1779. Oorspronkelijk werd de wetenschappelijke naam Testudo sulcata gebruikt. De soort werd lange tijd tot het geslacht Geochelone gerekend, en wordt in veel literatuur nog als dusdanig aangemerkt (Geochelone sulcata).
De soortnaam sulcata betekent vrij vertaald 'gegroefd'.

Uiterlijke kenmerken[bewerken]

De schildpad kan een lichaamsgewicht bereiken tot ongeveer 100 kilogram en de schildlengte is tot maximaal 83 centimeter.[3] Het is hiermee de grootste op het vasteland levende schildpad.[4] Alleen zeeschildpadden en sommige op eilanden levende landschildpadden kunnen nog groter worden. Het verschil tussen de mannetjes en de vrouwtjes van deze soort is dat de vrouwtjes aanzienlijk kleiner blijven; ze bereiken een schildlengte tot 60 cm en een gewicht tot ongeveer 50 kilo. Daarnaast hebben mannetjes een langere staart die aan de basis aanmerkelijk dikker is en tenslotte is het buikschild of plastron holler dan bij de vrouwtjes. Op de dijen van de sporenschildpad zijn twee of drie vergrote beenplaten te zien.

Algemeen[bewerken]

De sporenschildpad komt voor van de westelijke Afrikaanse Sahelzone tot het oostelijke deel van Soedan.[5] De schildpad wordt wel eens als huisdier gehouden maar wordt extreem groot en zwaar en is bijzonder sterk. Daarom is deze schildpad niet geschikt voor een klein terrarium. Er kan wel een tochtvrije ruimte gebruikt worden met een temperatuur tussen 25 tot 30 graden Celsius.

De schildpadden zijn bij een gewicht van 15 tot 20 kilogram geslachtsrijp. Tijdens de paring maken de mannetjes een geluid dat lijkt op het balken van een ezel. De vrouwtjes leggen maximaal drie keer per jaar 30 eieren. Het duurt relatief lang voordat deze eieren uitkomen; afhankelijk van de temperatuur en de conditie duurt het drie tot vijf maanden.

De sporenschildpad wordt door de IUCN aangemerkt als een kwetsbare soort.[6]

Bronvermelding[bewerken]

Referenties
  1. (en) Sporenschildpad op de IUCN Red List of Threatened Species.
  2. Bernhard Grzimek, Het Leven Der Dieren Deel VI: Reptielen, Kindler Verlag AG, 1971, Pagina 116 ISBN 90 274 8626 3.
  3. C.H. Ernst, R.G.M. Altenburg & R.W. Barbour. Turtles of the World
  4. Tortoise Trust
  5. Peter Uetz & Jakob Hallermann. The Reptile Database – Geochelone sulcata
  6. IUCN Red List
Bronnen
  • (en) Peter Uetz & Jakob Hallermann - The Reptile Database – Geochelone sulcata - Website Geconsulteerd 9 juni 2015
  • (en) - Peter Paul van Dijk, John B. Iverson, Anders G. J. Rhodin, H. Bradley Shaffer & Roger Bour - Turtles of the World, 7th Edition: Annotated Checklist of Taxonomy, Synonymy, Distribution with Maps, and Conservation Status - ISSN 10887105 (2014) - Website
  • (en) C.H. Ernst, R.G.M. Altenburg & R.W. Barbour - Turtles of the World - Website