Stedelijk Museum 's-Hertogenbosch

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Stedelijk Museum 's-Hertogenbosch
Stedelijk Museum 's-Hertogenbosch DSCF1199.JPG
Opgericht 1972
Locatie De Mortel 4 's-Hertogenbosch
Type Moderne kunst
Personen
Directeur Timo de Rijk
Overig
Architect BiermanHenket architecten
Gebouwd 2011-2013
Website
Portaal  Portaalicoon   Kunst & Cultuur

Het Stedelijk Museum 's-Hertogenbosch (SM's) is een museum voor moderne kunst, met vooral hedendaagse beeldende kunst en vormgeving, in 's-Hertogenbosch. Het is gespecialiseerd in keramiek en sieraden en is lid van de International Council of Museums en van de Museumvereniging.

Sinds mei 2013 is het museum gevestigd in een nieuw pand grenzend aan het Noordbrabants Museum met een eigen ingang.

Geschiedenis[bewerken]

De geschiedenis van het museum begon in 1956 als de toenmalige Koninklijke Academie voor Kunst en Vormgeving in 's-Hertogenbosch hun eerste internationale tentoonstelling organiseert. Ook werd er begonnen met de aanleg van een studiecollectie op het gebied van keramiek. Hieruit ontstond de Gemeentelijke Tentoonstellingsdienst, die in 1972 verzelfstandigde. Een onderkomen vonden ze in het gebouw het Kruithuis. Ook de Stichting Uitleen Beeldende Kunst werd hier gevestigd. De collectie keramiek verhuisde mee, maar deze verdween in 1981 in verschillende depots. De naam werd ook veranderd naar Museum Het Kruithuis. In 1988 ging het museum ook sieraden verzamelen. Ook deze verzameling is internationaal, de geschiedenis ervan gaat terug tot 1950.

De status van Museum voor Hedendaagse Kunst verwierf het museum in 1985. Een proces van professionalisering trad in. Het Internationaal Tentoonstellingsprogramma kreeg een scherper profiel en werd ambitieuzer opgezet. De registratie van de kunstcollectie en de bibliotheek van het museum werd geautomatiseerd. Er werden meer activiteiten georganiseerd, zoals rondleidingen, lezingen en excursies. Hierdoor groeide ook het aantal bezoekers.

Door de groei van de collecties en de professionalisering van het museum werd al snel duidelijk dat het pand niet meer voldeed aan de wensen van de museumdirectie. In 1994 besloot het gemeentebestuur van de gemeente 's-Hertogenbosch om het museum uit te breiden met nieuwbouw op de bestaande locatie. Er werd een nieuw onderkomen ontworpen, waarbij het historische pand integraal werd ingepast. In afwachting van het gereedkomen hiervan verhuisde het museum en de kunstuitleen naar een pand aan de Hekellaan, aan de zuidelijke rand van de Bossche binnenstad. Bezwaarprocedures hielden echter de bouw van het pand volgens het ontwerp van de Tsjechische architect Borek Sipek tegen. In 2002 besloot het gemeentebestuur om de bouw niet door te laten gaan en op een andere locatie een nieuw museum te bouwen.

Besloten werd om in het Museumkwartier, in de binnenstad, een nieuw onderkomen voor het museum te bouwen. De nieuwbouw op de nieuwe locatie liet lang op zich wachten. Van 2003 tot het moment van gereedkomen van de nieuwbouw is het museum gevestigd geweest in een voormalig bedrijfspand in het Paleiskwartier. In januari 2012 is het museum dichtgegaan en is de inrichting van de nieuwbouw gestart. In december 2012 heropent het museum op de nieuwe locatie.

De kunstuitleen ging niet naar het Paleiskwartier maar verhuisde naar een pand aan de Hinthamerstraat.

Sieraden[bewerken]

Het museum is één van de belangrijkste instellingen in Nederland die zich bezighoudt met het verzamelen en presenteren van het werk van Nederlandse sieraadontwerpers. Het beheert een collectie van circa 1500 sieraden. De collectie is ontstaan onder Yvonne Joris, voormalig directeur van het museum en beslaat de periode vanaf 1945 tot nu, met nadruk op Nederlandse en Amerikaanse sieraadontwerpers. De archieven van Gijs Bakker, Marion Herbst en Emmy van Leersum worden er bewaard. Daarnaast bevat de verzameling sieraden van Arman, Jean Arp, César Baldaccini, Louise Bourgeois, Georges Braque, Alexander Calder, Jean Cocteau, André Derain, Max Ernst, Lucio Fontana, Meret Oppenheim Pablo Picasso, Man Ray, Rob Scholte en Carel Visser.

Bibliografie (selectie)[bewerken]

Externe links[bewerken]