Tiger Woods

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Tiger Woods
Eldrick Tont Woods
Tiger Woods in 2014
Tiger Woods in 2014
Persoonlijke informatie
Bijnaam Tiger
Nationaliteit Amerikaans
Geboorteplaats Cypress, Californië
Geboortedatum 30 december 1975
Lengte 1,85 m
Gewicht 84 kg
Carrière
Profdebuut 1996
Titels 105
Coach Butch Harmon 1993-2004
Hank Haney 2004-2010
Sean Foley 2010-2014
Chris Como 2014-heden
Overwinningen per tour
PGA Tour 79
European Tour 40
Asian Tour 1
Andere Tour(s) 2 in de Japan Golf Tour
1 in de Australaziatische Tour
16 elders
21, als amateur
Laatst bijgewerkt op: 7 augustus 2013
vergeleken met de Engelse Wikipedia 25 februari 2014
Portaal  Portaalicoon   Golf
Tiger Woods tijdens de AT&T National in 2009
Woods met zijn vader Earl

Eldrick "Tiger" Woods, officieel Eldrick Tont Woods, Cypress, Californië 30 december 1975, is een Amerikaanse golfer. Hij wordt gezien als een van de beste golfers aller tijden. In 1996 werd hij professional en in april 1997 won hij al The Masters, zijn eerste van 14 majors.

Familie[bewerken]

Woods is de zoon van Earl, 1932-2006, en Kultida Woods. Hij is enig kind uit hun huwelijk, maar hij heeft twee halfbroers en één halfzus: Earl jr., 1955, Kevin, 1957, en Royce, 1958. Deze drie kinderen komen uit het 18-jarige huwelijk met Earls eerste vrouw Barbara Woods Gray. Earl Woods, een gepensioneerd luitenant-kolonel en Vietnamveteraan was 50% van Afro-Amerikaanse, 25% Chinese en 25% Indiaanse afkomst. Kultida Woods komt uit Thailand en is van 50% Thais, 25% Chinees en 25% Nederlands bloed. Hierdoor is Tiger Woods 25% Chinees, 25% Thai, 25% Afro-Amerikaans, 12,5% Indiaans en 12,5% Nederlands. Woods noemt deze mengelmoes zelf "cablinasian".[1]

In 1996 richtten Tiger Woods en zijn vader Earl de Tiger Woods Foundation op, die zich voor de gezondheid van kinderen in de Verenigde Staten inzet.

Amateur[bewerken]

Als amateur won Woods 21 toernooien, waaronder drie keer achter elkaar het US Junior Amateur, gevolgd door driemaal het US Amateur: 1994, 1995 en 1996. Zijn eerste overwinning van het US Amateur maakt hem de jongste winnaar van dit evenement ooit.

Professional[bewerken]

Woods werd pro in augustus 1996. Hij tekende direct contracten met Nike en Titleist, op dat moment de lucratiefste sponsorcontracten uit de golfgeschiedenis. Hij won dat jaar al twee toernooien. Woods werd uitgeroepen tot Sports Illustrated's 1996 Sportsman of the Year en PGA Tour Rookie of the Year. In april 1997 won hij zijn eerste major, de Masters. Hij was met 21 jaar de jongste winnaar van het toernooi en won met het grootste verschil (12 slagen) en de laagste score ooit in de geschiedenis van het Masterstoernooi. Twee maanden later was hij al de nummer één van de wereld; niet eerder bereikte een speler zo snel deze positie. Na een niet heel bijzonder 1998, waarin hij één overwinning behaalde, won hij in 1999 acht toernooien, inclusief het PGA Championship. In 2000 won Woods zes toernooien achter elkaar, de langste reeks sinds de reeks van aaneengesloten overwinningen van Ben Hogan in 1948. Hij won de US Open, met een record van 15 slagen verschil, en The Open. Daarmee behaalde hij op 24-jarige leeftijd al de Career Grand Slam, een zeldzaamheid. In 2000 won hij in totaal negen van de twintig PGA-toernooien die hij speelde, en hij zette een nieuw record voor laagste gemiddelde score in de geschiedenis van de PGA Tour. Hij werd voor de tweede keer Sports Illustrated Sportsman of the Year, als enige sportman. Woods won in 2001 de Masters en was daarmee de eerste speler die alle vier de majors achter elkaar had gewonnen. In 2002 bleef Woods domineren en won twee majors. In de volgende twee seizoenen echter won hij geen major en na 264 weken onafgebroken nummer 1 van de wereld te zijn geweest, nam Vijay Singh deze positie van hem over. Woods kwam sterk terug in 2005, won 6 officiële PGA-toernooien, waaronder twee majors, en bereikte weer de nummer 1-positie op de wereldranglijst nadat hij in de eerste helft van het jaar al stuivertje had gewisseld met Singh. In 2006 begon Woods weer dominant door zijn eerste twee PGA-toernooien te winnen. Nadat zijn vader in mei was overleden, speelde hij negen weken geen toernooi. Aan het einde van het seizoen won hij zes achtereenvolgende toernooien. Hij had toen 54 toernooien en 12 majors gewonnen in slechts elf seizoenen; beide zijn een record. In 2007 zette Woods zijn sterke spel voort en won zeven PGA-toernooien, waaronder een major. Ook 2008 begon hij sterk met drie overwinningen. Na de Masters onderging hij een knieoperatie en speelde hij twee maanden niet. Zijn eerstvolgende toernooi was de US Open, die hij op dramatische wijze won. Woods speelde de vier rondes met zichtbaar veel pijn in zijn knie. Op de laatste hole maakte hij een birdie, waarmee hij een 18-holes-play-off afdwong tegen Rocco Mediate. Op maandag speelden ze een 18-holes die op hole 18 nog steeds onbeslist was. Een sudden death volgde en op de eerste hole van de sudden death won Woods. Twee dagen later maakte hij bekend dat hij tijdens zijn revalidatie een dubbele stressfractuur had opgelopen in zijn linkerscheenbeen. Hij werd geopereerd aan de voorste kruisband van zijn linkerknie en miste de rest van het seizoen.

Pas in april 2009 speelde hij weer zijn eerste toernooi, de Masters. Dat jaar won Woods geen toernooi. In december 2009 werd bekend dat Woods buitenechtelijke affaires had. Hij stopte tijdelijk met golfen en ging in therapie om zijn huwelijk te redden. Pas in maart 2010 speelde hij weer een toernooi. In de zomer van 2010 besloot hij zijn swing aan te passen, met een nieuwe coach, Sean Foley. Dit was de derde swingaanpassing, de eerdere waren in 1997 en 2004. Twee jaar lang won Woods niets, totdat hij eind 2011 voor de vijfde keer de World Challenge, waarvan hij zelf gastheer is, won. Langzamerhand bereikte Woods weer zijn oude niveau. Hij won drie toernooien in 2012 en vijf in 2013 en stond eerste in de Order of Merit. In augustus 2013 boekte hij zijn 79e zege op de Amerikaanse PGA Tour, het WGC - Bridgestone Invitational.

Begin 2014 startte Woods met matige resultaten als gevolg van rugklachten. Hij onderging in maart een microdiscectomie voor een beknelde zenuw in zijn rug. Vervolgens kon hij drie maanden niet spelen en miste de Masters en de US Open. Eind juni speelde hij weer zijn eerste toernooi. De resultaten bleven mager: hij bleef last houden van zijn rug. Na het spelen van het PGA Championship deelde hij mee tot begin december geen toernooi meer te zullen spelen. Kort daarna liet hij weten dat hij de samenwerking met zijn coach Sean Foley had beëindigd. In november 2014 zei Woods dat hij met Chris Como werkte aan swingaanpassingen. In februari 2015, in zijn tweede toernooi van het seizoen, moest hij opgeven door een rugblessure. Woods liet in een verklaring weten dat zijn spel 'niet acceptabel' was voor het spelen van toernooien, dat hij ging werken aan het verbeteren van zijn spel en pas weer een toernooi zou spelen als hij daar klaar voor was. Twee maanden later speelde hij zijn volgende toernooi, de Masters, en hij speelde goed. De rest van het seizoen speelde Woods echter matig. In september verklaarde hij nog steeds rugpijn te hebben, en hij onderging voor de tweede keer een microdiscectomie aan zijn rug. In oktober 2015 volgde nog een vervolgoperatie. Woods speelde pas weer een toernooi in december 2016, ruim vijftien maanden na zijn laatste toernooi. Hij hield echter last van zijn rug. Op 20 april maakte hij bekend dat hij een vierde rugoperatie sinds 2014 had ondergaan. Een rugwervel was verwijderd om daarmee de pijn in zijn rug en benen te verlichten. Het herstel duurde naar verwachting zes maanden.

Woods werd elf keer uitgeroepen tot beste speler van de PGA Tour.

Caddies[bewerken]

Zijn eerste caddie was Mike "Fluff" Cowan, van 1996 tot 1999. Cowan werd opgevolgd door de Nieuw-Zeelandse Steve Williams, met wie hij dertien majors won. In september 2010 werd Joe LaCava zijn caddie, die daarvoor als caddie van Fred Couples en Dustin Johnson had gediend.

Gewonnen[bewerken]

In totaal won Tiger Woods meer dan 109 miljoen dollar sinds hij in 1996 prof werd, tot 2013.[2]

Woods is de eerste sporter die met sport miljardair werd.[3] Het grootste deel van zijn vermogen verdiende hij met sponsorcontracten.

Majors[bewerken]

De Verenigde Staten wonnen de Presidents Cup van 2011 in Melbourne met 19-14, Tiger Woods maakte de winnende putt.

Privéleven[bewerken]

In 1999 onderging Woods een laserbehandeling aan zijn ogen, zodat hij geen lenzen meer hoeft te gebruiken. Zijn ogen hadden een sterkte van -11.

In november 2003 verloofde Woods zich met de Zweedse Elin Nordegren. Ze trouwden op 5 oktober 2004 en gingen in Windermere in Florida wonen. Ze leerden elkaar kennen op de golfbaan, toen Nordegren de oppas was van de kinderen van collega-golfer Jesper Parnevik. Ze kregen twee kinderen: in 2007 een dochter en twee jaar later een zoon.

Eind november 2009 kwam Tiger Woods in het nieuws vanwege een reeks buitenechtelijke affaires. Hij bood op zijn website zijn verontschuldigingen aan voor de ophef die rond zijn persoon was ontstaan. Begin december kondigde Woods aan dat hij voor onbepaalde tijd geen professioneel golf meer zou spelen. Hij speelde zijn eerste golftoernooi weer in maart 2010. Op 23 augustus 2010 scheidden Woods en zijn vrouw.

In maart 2013 maakte Woods bekend een relatie te hebben met skiester Lindsey Vonn. Begin mei 2015 meldden de twee dat ze gezamenlijk hadden besloten hun relatie te beëindigen.

Externe link[bewerken]