Tiger Woods

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Tiger Woods
Eldrick Tont Woods
Tiger Woods in 2014
Tiger Woods in 2014
Persoonlijke informatie
Bijnaam Tiger
Nationaliteit Vlag van Verenigde Staten Amerikaans
Geboorteplaats Vlag van Verenigde Staten Cypress, Californië, V.S.
Geboortedatum 30 december 1975
Lengte 1,85 m
Gewicht 84 kg
Carrière
Profdebuut 1996
Titels 105
Coach Butch Harmon 1993-2004
Hank Haney 2004-2010
Sean Foley 2010-2014
Chris Como 2014 - heden
Overwinningen per tour
PGA Tour 79
European Tour 40
Asian Tour 1
Andere Tour(s) 2 in de Japan Golf Tour
1 in de Australaziatische Tour
16 elders
21, als amateur
Laatst bijgewerkt op: 7 augustus 2013
vergeleken met de Engelse Wikipedia 25 februari 2014
Portaal  Portaalicoon   Golf
Tiger Woods tijdens de AT&T National in 2009
Woods met zijn vader Earl

Eldrick "Tiger" Woods, officieel Eldrick Tont Woods, Cypress, Californië 30 december 1975, is een Amerikaanse golfer. Hij wordt gezien als een van de beste golfers aller tijden. In 1996 werd hij professional en in april 1997 won hij al The Masters, zijn eerste van 14 majors. Woods is tot nog toe 683 weken nummer één van de wereld geweest, waarvan 281 aaneengesloten. Hij heeft een enorm aantal golfrecords op zijn naam staan.

Familie[bewerken]

Woods is de zoon van Earl, 1932-2006, en Kultida Woods. Hij is enig kind uit hun huwelijk, maar hij heeft twee halfbroers en één halfzus: Earl jr, 1955, Kevin, 1957 en Royce, 1958. Deze drie kinderen komen uit het 18-jarige huwelijk met Earls eerste vrouw Barbara Woods Gray. Earl Woods, een gepensioneerd luitenant-kolonel en Vietnamveteraan was 50% van Afro-Amerikaanse, 25% Chinese en 25% Indiaanse afkomst. Kultida Woods komt uit Thailand, en is van Thais 50%, Chinees 25% en Nederlands 25% bloed. Hierdoor is Tiger Woods 25% Chinees, 25% Thai, 25% Afro-Amerikaans, 12,5% Indiaans en 12,5% Nederlands. Woods noemt deze mengelmoes zelf "cablinasian".[1]

In 1996 hebben Tiger en zijn vader Earl de Tiger Woods Foundation opgericht, die zich voor de gezondheid van kinderen in de Verenigde Staten inzet.

Amateur[bewerken]

Als amateur wint Woods 21 toernooien waaronder drie keer achter elkaar het US Junior Amateur, gevolgd door drie maal het US Amateur: 1994, 1995 en 1996. Zijn eerste overwinning van het US Amateur maakt hem de jongste winnaar van dit evenement ooit.

Professional[bewerken]

Woods wordt pro in augustus 1996. Hij tekent direct contracten met Nike en Titleist, wat op dat moment de meest lucratieve sponsorcontracten in golfgeschiedenis zijn. Hij wint dat jaar al twee toernooien. Woods wordt uitgeroepen tot Sports Illustrated's 1996 Sportsman of the Year en PGA Tour Rookie of the Year. In april 1997 wint hij zijn eerste major, the Masters. Hij is met 21 jaar de jongste winnaar van het toernooi, wint met het grootste verschil (12 slagen) en laagste score ooit in de geschiedenis van het Masters toernooi. Twee maanden later is hij al de nummer één van de wereld, nog niet eerder bereikte een speler zo snel deze positie. Na een niet heel bijzonder 1998 waarin hij 1 overwinning behaalt, wint hij in 1999 8 toernooien, inclusief het PGA Championship. In 2000 wint Woods 6 toernooien achter elkaar, de langste reeks sinds de reeks van aaneengesloten overwinningen van Ben Hogan in 1948. Hij wint de U.S. Open, met een record van 15 slagen verschil, en The Open. Daarmee behaalt hij op 24-jarige leeftijd al de Career Grand Slam. Slechts 4 andere spelers hebben dat behaald: Gene Sarazen, Ben Hogan, Jack Nicklaus en Gary Player In 2000 wint hij in totaal 9 van de 20 PGA-toernooien die hij speelt en zet een nieuw record voor laagste gemiddelde score in de geschiedenis van de PGA Tour. Hij wordt voor de tweede keer Sports Illustrated Sportsman of the Year, als enige sportman. Woods wint in 2001 The Masters en is daarmee de eerste (en o.p dit moment enige) speler die alle vier de majors achter elkaar heeft gewonnen. In 2002 blijft Tiger domineren en wint 2 majors. In de volgende twee seizoenen echter wint hij geen major en na 264 weken onafbroken nummer 1 van de wereld te zijn geweest, neemt Vijay Singh deze positie van hem over. Woods komt sterk terug in 2005, wint 6 officiële PGA toernooien waaronder 2 majors en bereikt weer de nummer 1 positie op de wereldranglijst nadat hij in de eerste helft van het jaar al stuivertje had gewisseld met Singh. In 2006 begint Tiger weer dominant door zijn eerste twee PGA toernooien te winnen. Nadat zijn vader in mei overlijdt, speelt Tiger 9 weken geen toernooi. Aan het einde van het seizoen wint hij 6 achtereenvolgende toernooien. Hij heeft dan 54 toernooien en 12 majors gewonnen in slechts 11 seizoenen, beide zijn een record. In 2007 zet Tiger zijn sterke spel voort en wint 7 PGA toernooien waaronder 1 major. Ook 2008 begint hij sterk met 3 overwinningen. Na de Masters ondergaat hij een knieoperatie en speelt twee maanden niet. Zijn eerstvolgende toernooi is de U.S. Open die hij op dramatische wijze wint. Woods speelt de 4 rondes met zichtbaar veel pijn in zijn knie. Op de laatste hole maakt hij een birdie waarmee hij een 18-holes play off afdwingt tegen Roco Mediate. Op maandag spelen ze 18-holes die op hole 18 nog steeds onbeslist is. Een sudden death volgt en op de eerste hole van de sudden death wint Tiger. Twee dagen later maakt hij bekend dat hij tijdens zijn revalidatie een dubbele stressfractuur heeft opgelopen in zijn linker scheenbeen. Hij wordt geopereerd aan de voorste kruisband van zijn linkerknie en mist de rest van het seizoen.

Pas in april 2009 speelt hij weer zijn eerste toernooi, The Masters. Dat jaar wint Woods geen toernooi. In december 2009 wordt bekend dat Woods buitenechtelijke affaires heeft. Hij stopt tijdelijk met golfen en gaat in therapie om zijn huwelijk te redden. Pas in maart 2010 speelt hij weer een toernooi. In de zomer van 2010 besluit hij zijn swing aan te passen, met een nieuwe coach Sean Foley. Dit is de 3e swingaanpassing, de eerdere waren in 1997 en 2004. Twee jaar lang wint Tiger Woods niets totdat hij eind 2011 voor de vijfde keer de World Challenge, waarvan hij zelf gastheer is, won. Langzamerhand bereikt Woods weer zijn oude niveau. Hij wint 3 toernooien in 2012 en 5 in 2013 en staat 1e op de order of merit. In augustus 2013 boekt hij zijn 79e zege op de Amerikaanse PGA Tour, het WGC - Bridgestone Invitational.

Begin 2014 start Tiger met matige resultaten als gevolg van rugklachten. Hij ondergaat in maart een microdiscectomie voor een beknelde zenuw in zijn rug. Vervolgens kan hij 3 maanden niet spelen en mist The Masters en het US Open. Eind juni speelt hij weer zijn eerste toernooi. De resultaten blijven mager, hij blijft last houden van zijn rug. Na het spelen van het PGA Championship deelt hij mee dat hij tot begin december geen toernooi zal spelen. Kort daarna meldt hij dat hij de samenwerking met zijn coach Sean Foley heeft beëindigd. In november 2014 laat Tiger weten dat hij met Chris Como werkt aan swingaanpassingen. In februari 2015, in zijn tweede toernooi van het seizoen, moet hij opgeven door een rugblessure. Tiger laat in een verklaring weten dat zijn spel 'niet acceptabel is' voor het spelen van toernooien, dat hij gaat werken aan het verbeteren van zijn spel en pas weer een toernooi zal spelen als hij daar klaar voor is. Twee maanden later speelt Tiger zijn volgende toernooi, The Masters, en hij speelt goed. De rest van het seizoen speelt Tiger echter matig. In september laat hij weten nog steeds rugpijn te hebben en ondergaat dan voor de 2e keer een microdiscectomie aan zijn rug. In oktober 2015 volgt nog een vervolgoperatie. Tiger speelt pas weer een toernooi in december 2016, ruim 15 maanden na zijn laatste toernooi. Hij houdt echter last van zijn rug. Op 20 april maakt hij bekend dat hij een vierde rugoperatie sinds 2014 heeft ondergaan. Een rugwervel is verwijderd om daarmee de pijn in zijn rug en benen te verlichten. Het herstel duurt naar verwachting 6 maanden.

Hij wordt 11 keer uitgeroepen tot beste speler van de PGA Tour .

Caddies[bewerken]

Zijn eerste caddie is Mike "Fluff" Cowan, van 1996 tot 1999. Hij wordt opgevolgd door de Nieuw Zeelandse Steve Williams, waarmee hij dertien Majors wint. Vanaf september 2010 is Joe LaCava zijn caddie, die daarvoor caddie was van Fred Couples en Dustin Johnson.

Gewonnen[bewerken]

In totaal heeft Tiger Woods meer dan 109 miljoen dollar gewonnen sinds hij in 1996 prof werd, tot 2013.[2]

Woods is de eerste sporter die met sport miljardair wordt.[3] Het grootste deel van zijn vermogen verdiende hij met sponsorcontracten.

Majors[bewerken]


De Verenigde Staten wonnen de Presidents Cup van 2011 in Melbourne met 19-14, Tiger Woods maakte de winnende putt.

Privéleven[bewerken]

In 1999 ondergaat Woods een laserbehandeling aan zijn ogen, zodat hij geen lenzen meer hoeft te gebruiken. Zijn ogen hadden een sterkte van -11.

In november 2003 verlooft Woods zich met de Zweedse Elin Nordegren. Ze trouwen op 5 oktober 2004 en gaan in Windermere, in Florida wonen. Ze leerden elkaar kennen op de golfbaan, toen Nordegren de oppas was van de kinderen van collegagolfer Jesper Parnevik. Ze krijgen twee kinderen: dochter Sam Alexis, 2007, en zoon Charlie Axel, 2009.

Eind november 2009 komt Tiger Woods in het nieuws vanwege een reeks buitenechtelijke affaires. Woods biedt op zijn website zijn excuses aan voor de ophef die rond zijn persoon is ontstaan. Begin december kondigt Tiger Woods aan dat hij voor onbepaalde tijd geen professioneel golf meer zal spelen. Hij speelt zijn eerste golftoernooi weer in maart 2010. Op 23 augustus 2010 scheidden Woods en zijn vrouw.

In maart 2013 maakte Woods bekend een relatie te hebben met skiester Lindsey Vonn. Begin mei 2015 melden de twee dat ze gezamenlijk hadden besloten hun relatie te beëindigen.


Externe links[bewerken]