Naar inhoud springen

WGC - Matchplay 2012

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
WGC - Matchplay
Officiële naam WGC-Accenture Match Play Championship
Jaar 2012
Plaats Vlag van Verenigde Staten Marana, Arizona
Golfbaan Ritz-Carlton Golf Club
Par 72
Lengte 7177 m
Tour(s) Europese PGA Tour
Amerikaanse PGA Tour
Japan Golf Tour
Datum 22-26 februari
Prijzengeld $ 8.500.000
Titelhouder Vlag van Engeland Luke Donald
Winnaar Vlag van Verenigde Staten Hunter Mahan
Vorige: 2011  Volgende: 2013
Portaal  Portaalicoon   Golf

De WGC - Matchplay van 2012 werd gespeeld van 20-26 februari.

De World Golf Championships-Accenture Match Play Championship werd sinds 2009 gespeeld op Ritz-Carlton Golf Club in Marana, Arizona. Het was het eerste golftoernooi van de vier WGC toernooien die in 2012 gespeeld werden.

Van de opbrengst van het toernooi ging een deel naar liefdadige instellingen. Deze WGC-matchplay ondersteunde de Tucson Conquistadores Charities.[1] Zij bepaalden op lokaal niveau waar het geld heen ging, veelal was dit naar jeugdprogramma's .

  • WR = plaats op de wereldranglijst

Woensdag 64 spelers

[bewerken | brontekst bewerken]

De partij tussen de twee Zweden Robert Karlsson en Fredrik Jacobson was al na 13 holes afgelopen, de partijen tussen de Amerikanen Dustin Johnson en Jim Furyk en tussen de Deen Thomas Bjørn en de Italiaan Francesco Molinari moesten door naar de 20ste hole, en de partij tussen de Amerikaan Brandt Snedeker en de Zuid-Afrikaan Retief Goosen moest nog langer doorgaan.
Ernie Els heeft weer getoond dat hij een van de beste matchplay spelers is door Luke Donald, de nummer 1 van de wereld, net 5&4 te verslaan.

Groep Bobby Jones

WRWinnaarUitslagWRVerliezer
68Vlag van Zuid-Afrika Ernie Els5&41Vlag van Engeland Luke Donald (2001)
35Vlag van Zweden Peter Hanson2&134Vlag van Verenigde Staten Jason Dufner
51Vlag van Verenigde Staten Kyle Stanley2&117Vlag van Zuid-Korea K.J. Choi
18Vlag van Verenigde Staten Brandt Snedekerhole50Vlag van Zuid-Afrika Retief Goosen
59Vlag van Engeland Robert Rock1 up8Vlag van Australië Adam Scott
27Vlag van Verenigde Staten Bo Van Pelt3&242Vlag van Verenigde Staten Mark Wilson
10Vlag van Verenigde Staten Dustin Johnsonhole 2058Vlag van Verenigde Staten Jim Furyk
43Vlag van Italië Francesco Molinarihole 2026Vlag van Denemarken Thomas Bjørn

Groep Ben Hogan

WRWinnaarUitslagWRVerliezer
4Vlag van Duitsland Martin Kaymer4&263Vlag van Australië Greg Chalmers
31Vlag van Verenigde Staten David Toms (2005)1 up38Vlag van Verenigde Staten Rickie Fowler
12Vlag van Verenigde Staten Matt Kuchar1 up54Vlag van Verenigde Staten Jonathan Byrd
21Vlag van Verenigde Staten Bubba Watson3&247Vlag van Verenigde Staten Ben Crane
5Vlag van Verenigde Staten Steve Stricker (2001)2&162Vlag van Verenigde Staten Kevin Na
30Vlag van Zuid-Afrika Louis Oosthuizen2&139Vlag van Australië Aaron Baddeley
55Vlag van Zuid-Korea Y.E. Yang2&113Vlag van Noord-Ierland Graeme McDowell
22Vlag van Verenigde Staten Hunter Mahanhole 1946Vlag van Verenigde Staten Zach Johnson

Groep Gary Player

WRWinnaarUitslagWRVerliezer
2Vlag van Noord-Ierland Rory McIlroy2 up66Vlag van Zuid-Afrika George Coetzee
36Vlag van Denemarken Anders Hansen5&333Vlag van Zuid-Korea Kyung-Tae Kim
52Vlag van Spanje Miguel Ángel Jiménez2&116Vlag van Spanje Sergio García
19Vlag van Verenigde Staten Keegan Bradley4&349Vlag van Australië Geoff Ogilvy (2006, 2009)
7Vlag van Australië Jason Dayhole 1960Vlag van Spanje Rafael Cabrera Bello
41Vlag van Australië John Senden4&328Vlag van Engeland Simon Dyson
11Vlag van Zuid-Afrika Charl Schwartzel4&257Vlag van Verenigde Staten Gary Woodland
44Vlag van Zuid-Korea Sang-moon Bae4&325Vlag van Engeland Ian Poulter (2010)

Groep Sam Snead

WRWinnaarUitslagWRVerliezer
3Vlag van Engeland Lee Westwood3&164Vlag van België Nicolas Colsaerts
32Vlag van Zweden Robert Karlsson6&537Vlag van Zweden Fredrik Jacobson
13Vlag van Verenigde Staten Nick Watney5&453Vlag van Engeland Darren Clarke (2000)
20Vlag van Verenigde Staten Tiger Woods ('03, '04, '08)1 up48Vlag van Spanje Gonzalo Fz-Castaño
61Vlag van Italië Matteo Manassero3&26Vlag van Verenigde Staten Webb Simpson
40Vlag van Schotland Martin Laird1 up29Vlag van Spanje Alvaro Quiros
56Vlag van Japan Ryo Ishikawa1 up12Vlag van Verenigde Staten Bill Haas
45Vlag van Schotland Paul Lawrie1 up23Vlag van Engeland Justin Rose

Donderdag 32 spelers

[bewerken | brontekst bewerken]

Matchplay geeft vaak onverwachte resultaten. Zo werd Ernie Els verslagen door Peter Hanson. Dat Bae de voormalige matchplay-winnaar Ian Poulter en de winnaar van de Masters Charl Schwartzel zou verslaan, werd ook niet verwacht.

Groep Bobby Jones

WinnaarUitslagVerliezer
Vlag van Zweden Peter Hanson5&4Vlag van Zuid-Afrika Ernie Els
Vlag van Verenigde Staten Brandt Snedeker2&1Vlag van Verenigde Staten Kyle Stanley
Vlag van Verenigde Staten Mark Wilson3&2Vlag van Engeland Robert Rock
Vlag van Verenigde Staten Dustin Johnson7&5Vlag van Italië Francesco Molinari

Groep Ben Hogan

WinnaarUitslagVerliezer
Vlag van Duitsland Martin Kaymer2 upVlag van Verenigde Staten David Toms
Vlag van Verenigde Staten Matt Kuchar3&2Vlag van Verenigde Staten Bubba Watson
Vlag van Verenigde Staten Steve Stricker1upVlag van Zuid-Afrika Louis Oosthuizen
Vlag van Verenigde Staten Hunter Mahan5&3Vlag van Zuid-Korea Y.E. Yang

Groep Gary Player

WinnaarUitslagVerliezer
Vlag van Noord-Ierland Rory McIlroy3&2Vlag van Denemarken Anders Hansen
Vlag van Spanje Miguel Ángel Jiménez2&1Vlag van Verenigde Staten Keegan Bradley
Vlag van Australië John Senden6&5Vlag van Australië Jason Day
Vlag van Zuid-Korea Sang-moon Bae1 upVlag van Zuid-Afrika Charl Schwartzel

Groep Sam Snead

WinnaarUitslagVerliezer
Vlag van Engeland Lee Westwood3&2Vlag van Zweden Robert Karlsson
Vlag van Verenigde Staten Nick Watney1 upVlag van Verenigde Staten Tiger Woods
Vlag van Schotland Martin Laird2&1Vlag van Italië Matteo Manassero
Vlag van Schotland Paul Lawrie1 upVlag van Japan Ryo Ishikawa

Vrijdag 16 spelers

[bewerken | brontekst bewerken]

Het zelfvertrouwen van Peter Hanson zal sterk toegenomen zijn na het winnen van Ernie Els en Brandt Snedeker, die onlangs het Farmers Insurance Open won. Er zijn nu nog 7 Amerikanen, 7 Europeanen, een Koreaan en een Australiër over.

Groep Bobby Jones

SpelerUitslagSpeler
Vlag van Zweden Peter Hanson5&3Vlag van Verenigde Staten Brandt Snedeker
Vlag van Verenigde Staten Mark Wilson4&3Vlag van Verenigde Staten Dustin Johnson

Groep Ben Hogan

SpelerUitslagSpeler
Vlag van Verenigde Staten Matt Kuchar4&3Vlag van Duitsland Martin Kaymer
Vlag van Verenigde Staten Hunter Mahan4&3Vlag van Verenigde Staten Steve Stricker

Groep Gary Player

SpelerUitslagSpeler
Vlag van Noord-Ierland Rory McIlroy3&1Vlag van Spanje Miguel Ángel Jiménez
Vlag van Zuid-Korea Sang-moon Bae1 upVlag van Australië John Senden

Groep Sam Snead

SpelerUitslagSpeler
Vlag van Engeland Lee Westwood3&2Vlag van Verenigde Staten Nick Watney
Vlag van Schotland Martin Laird3&1Vlag van Schotland Paul Lawrie

Zaterdag: 8 spelers

[bewerken | brontekst bewerken]

In iedere groep zijn twee spelers overgebleven. Ze spelen de kwartfinale, de ronde die bepaalt wie in iedere groep de winnaar is.

Groep Bobby Jones

SpelerUitslagSpeler
Vlag van Verenigde Staten Mark Wilson4&3Vlag van Zweden Peter Hanson

Groep Ben Hogan

WinnaarUitslagVerliezer
Vlag van Verenigde Staten Hunter Mahan6&5Vlag van Verenigde Staten Matt Kuchar

Groep Gary Player

SpelerUitslagSpeler
Vlag van Noord-Ierland Rory McIlroy3&2Vlag van Zuid-Korea Sang-moon Bae

Groep Sam Snead

SpelerUitslagSpeler
Vlag van Engeland Lee Westwood4&2Vlag van Schotland Martin Laird

Zondag: 4 spelers

[bewerken | brontekst bewerken]

Een mooie halve finale tussen de nummers 2 en 3 van de wereldranglijst, Rory McIlroy en Lee Westwood. De andere partij is tussen twee Amerikanen. Daardoor staat al vast dat er eindelijk weer eens een Amerikaan in de finale komt.
Lee Westwood stond de eerste zeven holes voor op Rory McIlroy, maar toen maakte Rory een paar birdies. Hij won de partij na hole 17.

Om een plaats in de finale
Winnaar Ben HoganUitslagWinnaar Bobby Jones
Vlag van Verenigde Staten Hunter Mahan2&1Vlag van Verenigde Staten Mark Wilson
Om een plaats in de finale
Winnaar Gary PlayerUitslagWinnaar Sam Snead
Vlag van Noord-Ierland Rory McIlroy3&1Vlag van Engeland Lee Westwood
Om de 3de plaats
SpelerUitslagSpeler
Vlag van Verenigde Staten Mark Wilson1 upVlag van Engeland Lee Westwood
Finale
FinalistUitslagFinalist
Vlag van Verenigde Staten Hunter Mahan2&1Vlag van Noord-Ierland Rory McIlroy
De Finale
Rory McIlroy
Hunter Mahan

De finalisten
Om de finale te bereiken hebben beide spelers vijf rondes gespeeld, voor McIlroy waren dat 84 holes en voor Mahan 78 holes. De 22-jarige McIlroy staat nummer 2 op de wereldranglijst, de 29-jarige Mahan nummer 22, in matchplay zegt dat niet zoveel.

De vier spelers hebben een korte lunchpauze, dan wordt de troostfinale tussen Mark Wilson en Lee Westwood gespeeld en de finale tussen Rory McIlroy en Hunter Mahan.

De winnaar van deze finale zal ruim een € 1.000.000 verdienen, ongeveer € 400.000 meer dan de verliezer. Nummer 3 krijgt ongeveer € 440.000 en nummer 4 ongeveer € 360.000. De spelers die er de eerste ronde al uitlagen, krijgen toch nog € 33.000.

Troostfinale

Wilson stond vanaf hole twee steeds 1 of 2 up. Dat bleef zo tot het einde, hij won op de 18de hole met 1 up.

Finale

De eerste vijf holes van de finale gingen gelijk op. Na hole 9 stond Mahan 3up. Hij won met 2&1.

De spelers die op 13 februari in de top-64 staan van de Official World Golf Ranking zullen meedoen. Er doen 31 spelers van de Europese Tour mee.

Paul Casey heeft afgezegd wegens een schouderblessure, Phil Mickelson wegens een familievakantie. Daardoor kunnen Ernie Els en George Coetzee meedoen.

[bewerken | brontekst bewerken]