Het parcours was uitgezet op de hellingen en weiden onder het stadje op de heuveltop. De race startte op de Rue de Villefranche. Vanaf daar legden de renners een lus van 2 km af door de stad, voordat ze na de eerste finishlijn op de Rue de Marcilly aan het circuit begonnen. Dit circuit was 2.825 meter lang en werd zeven keer afgelegd door de amateurs en acht keer door de professionals.[2] Door de regen en sneeuw van de voorgaande dagen was de grond erg modderig en moesten de renners lange stukken door de modder rennen, waaronder een steile helling.[3] De race werd bijgewoond door 10.000 tot 15.000 toeschouwers.[4]
Zoals elk jaar sinds 1973 werd de amateurrace gedomineerd door Klaus-Peter Thaler en Robert Vermeire. Thaler had bij de eerste oversteek van de finishlijn een voorsprong van ongeveer 25 seconden op Vermeire, met Franco Vagneur en Vojtěch Červínek tussen hen in. Vermeire haalde hen vervolgens beiden in. Rond het midden van de race kreeg Thaler problemen, volgens verschillende bronnen, hetzij door een lekke band, hetzij omdat hij tijdens de wielwissel een te grote fiets had gekregen. Vermeire verkleinde de achterstand tot 10 seconden, maar raakte vervolgens uitgeput en viel weer terug. In de strijd om de derde plaats versloeg Ekkehard Teichreber Červínek nipt; dit was Teichrebers derde bronzen medaille op de wereldkampioenschappen.[5]
Onder de professionals was België, ondanks zijn dominantie sinds 1968, niet langer de favoriet. Roger De Vlaeminck verdedigde zijn titel van het voorgaande jaar niet, deels om zich voor te bereiden op het wegseizoen; de Belgische wielbond legde hem een boete op. Zijn broer Erik had vanwege persoonlijke problemen helemaal niet aan het seizoen deelgenomen, en Albert Van Damme had zelfs zijn afscheid aangekondigd omdat hij slechts als reserve was geselecteerd.[3] De Zwitserse renner Albert Zweifel werd beschouwd als de grootste kanshebber voor de titel onder de 29 renners uit 8 landen. In de beginfase was André Wilhelm bijzonder actief en vormde hij samen met Zweifel en Peter Frischknecht een kopgroep. Na de tweede finishlijn viel Zweifel aan, bouwde zijn voorsprong gestaag uit en werd de eerste Zwitser die de wereldtitel won. Later wist ook Frischknecht Wilhelm te lossen, wat resulteerde in een Zwitserse dubbelzege. Van Damme deed onverwacht mee aan de race en werd ook opgenomen in de deelnemerslijst, maar eindigde slechts als negende.[6]
Chazay-d'Azergues, Frankrijk.svg){kind=small}
Albert Zweifel
Klaus-Peter Thaler
.svg){kind=small}
België
Nederland
Tsjecho-Slowakije
Italië
Goud
· 
· 