Zuid-Brabant

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Provincie Zuid-Brabant
Provincie van het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden
 Dijledepartement 1815 – 1830/1831 Brabant (provincie) 
Kaart
De provincie Zuid-Brabant (okergeel) in het Verenigd Koninkrijk der Nederlenden, 1815-1830
De provincie Zuid-Brabant (okergeel) in het Verenigd Koninkrijk der Nederlenden, 1815-1830
Algemene gegevens
Hoofdstad Brussel
Bevolking 556.000 (1830)[1]
Talen Nederlands, Frans
Religie(s) Rooms-Katholicisme

Zuid-Brabant was een Nederlandse provincie van 1815 tot 1830.

Het was het zuidelijke deel van het hertogdom Brabant, een van de Zeventien Provinciën, dat samen met de andere Oostenrijkse Nederlanden en het prinsbisdom Luik in 1815 werd samengevoegd met de Noordelijke Nederlanden tot het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden. Het voormalige generaliteitsland Brabant werd omgedoopt tot de provincie Noord-Brabant, het Dijledepartement werd de provincie Zuid-Brabant.

Nadat in 1830 de Zuidelijke Nederlanden zich hadden afgescheiden en het zelfstandige België hadden gevormd werd Zuid-Brabant hernoemd tot de provincie Brabant. Het noordelijke gedeelte is Nederlandstalig, het zuidelijke deel Franstalig. De hoofdstad Brussel ligt midden in deze voormalige provincie. In de hele provincie is de verfransing opgetreden, de taalgrens lag ooit een stuk zuidelijker; net als in de provincies Luik, Henegouwen, Namen. Bij een van de Belgische staatshervormingen is in 1995 deze provincie verder in drie delen gesplitst: zie daarvoor Brabant (provincie).

Provinciaal gouverneur[bewerken]

Het stadhuis van Brussel , de hoofdstad van deze provincie

Zie ook[bewerken]