AC/DC

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
AC/DC
Angus Young (links), Bon Scott (rechts) en Cliff Williams (achterin) in de Ulster Hall, augustus 1979.
Angus Young (links), Bon Scott (rechts) en Cliff Williams (achterin) in de Ulster Hall, augustus 1979.
Achtergrondinformatie
Jaren actief 1973 - heden
Oorsprong Sydney, Nieuw-Zuid-Wales, Vlag van Australië Australië
Genre(s) Rock
Hardrock
Bluesrock
Rock-'n-roll
Heavy metal
Label(s)

Albert
EMI
Columbia
Epic

Atlantic
Atco
Elektra
East West


Verwante acts Geordie
The Easybeats
Leden
Leadzanger Brian Johnson
Leadgitarist Angus Young
Ritmegitarist Malcolm Young
Basgitarist Cliff Williams
Drummer Phil Rudd
Ex-leden
Leadzanger Bon Scott(1974 - 1980)
Drummer Simon Wright (1983 - 1989)
Drummer Chris Slade (1989 - 1994)
Basgitarist Mark Evans (1975 - 1977)
Leadzanger Dave Evans (1973 - 1974)
Website
(en) Allmusic-profiel
Portaal  Portaalicoon   Muziek

AC/DC is een Australische hardrockband uit Sydney, gevormd in 1973 door de gebroeders Angus en Malcolm Young. Hoewel de band vaak wordt gezien als pionier van hardrock,[1][2] classificeerden de leden zelf hun muziek altijd als rock-'n-roll.[3]

De bezetting van AC/DC is meerdere malen veranderd voor het uitbrengen van hun eerste album, High Voltage, in 1975. Daarna bleef de bezetting enige tijd stabiel totdat de bassist Mark Evans vervangen werd door Cliff Williams in 1977. In 1979 nam de band hun zeer succesvolle album Highway to Hell op. De zanger Bon Scott overleed op 19 februari 1980 door een acute alcoholvergiftiging. De groep dacht er over na om te stoppen, maar snel werd Brian Johnson - die daarvoor de zanger van Geordie was - als vervanger geselecteerd. Later dat jaar werd het bestverkochte album van de band, Back in Black, uitgebracht.

Het volgende album, For Those About to Rock We Salute You, was ook uiterst succesvol en was het eerste album van AC/DC dat de nummer één-positie in de Verenigde Staten bereikte. De populariteit van AC/DC daalde enorm nadat de drummer Phil Rudd vervangen werd door Simon Wright in 1983. Phil Rudd keerde in 1994 terug bij de band, nadat Chris Slade gevraagd werd om te vertrekken, om mee te werken aan het album Ballbreaker uit 1995. Vijf jaar later kwam het album Stiff Upper Lip uit en werd door critici overwegend positief beoordeeld. Black Ice is het recentste album en kwam uit op 20 oktober 2008.[4]

AC/DC heeft wereldwijd meer dan 200 miljoen albums verkocht,[5] waarvan 71 miljoen albums in de Verenigde Staten.[6] Back in Black is met 45 miljoen exemplaren het op één na meestverkochte album wereldwijd.[7] AC/DC staat op de vierde plaats van de lijst "100 Greatest Artists of Hard Rock" van VH1,[8] en op de zevende plaats van de lijst "Greatest Heavy Metal Band of All Time" van MTV.[9] In 2004 bracht het muziektijdschrift Rolling Stone de lijst van "The 100 Greatest Artists of All Time" uit met AC/DC op de 72ste plaats.

Geschiedenis[bewerken]

Beginperiode[bewerken]

AC/DC werd in 1973 in Sydney geformeerd door Malcolm Young. Deze gitarist, afkomstig uit een Schotse muzikale emigrantenfamilie, wilde een nieuwe rockband beginnen na in enkele bandjes gespeeld te hebben. Hij vond na een advertentie enkele muzikanten: Larry van Kriedt op bas, Colin Burgess op drums en zanger Dave Evans en vroeg zijn jongere broer Angus Young om gitaar bij de band te komen spelen. De naam "AC/DC", wat staat voor "alternating current/direct current" (wisselstroom respectievelijk gelijkstroom), is bedacht door de zus van Angus en Malcolm, Margaret, die het gelezen had op een elektrisch toestel (volgens de ene bron was het haar stofzuiger, volgens een andere haar naaimachine). AC/DC is ook "slang" voor biseksualiteit, maar staat verder los van de band AC/DC.

Het eerste concert werd gegeven op 31 december 1973 in de Chequers Club in Sydney. De groep speelde veel covers maar ook eigen songs, waaronder Can I Sit Next to You Girl- wat ook het eerste nummer was dat AC/DC uitbracht met zanger Dave Evans - en Rockin' in the Parlour. Later is "Can I Sit Next To You Girl" vaak gezongen door Bon Scott en ook in de studio op LP uitgebracht. Deze songs werden in februari 1974 in de studio op plaat gezet. Op het moment van die opname waren Burgess en Van Kriedt al vervangen door bassist Neil Smith en drummer Noel Taylor. Toen de single met die twee songs in juli 1974 uitkwam, trad de groep op tv in de Last Picture Show op. In dat tv-optreden waren Rob Bailey op bas en Peter Clack op drums te zien, die dus niet bij de opname van de single betrokken waren geweest. De band wisselde in die periode zo vaak van bezetting dat Malcolm noodgedwongen soms bas speelde en de band diverse muzikanten de revue zag passeren. Evans werd door de broers Young te 'glam' gevonden en hij werd dan ook ontslagen. De toenmalige manager van de band, Dennis Laughlin, viel toen enkele keren in als zanger(!). Het producersduo Harry Vanda/George Young (de oudere broer van Malcolm en Angus), dat in de jaren 60 succes gekend had als leden van The Easybeats, zag wel wat in de band en nam ze onder contract. Voor de band werkte een chauffeur: Bon Scott, die inmiddels wist dat de band een nieuwe zanger zocht. Na een auditie werd hij aangenomen. Hoewel hij bijna tien jaar ouder was dan de rest van de band pasten zijn uitstraling en zang goed bij de groep. Het eerste album werd in het najaar van 1974 opgenomen, maar op dat moment bestond de band nog maar uit Bon, Angus en Malcolm. Daarom werd sessiedrummer Tony Kerrante ingehuurd en verzorgde George Young het baswerk op het debuutalbum High Voltage. Pas begin 1975 had de band een vaste bezetting. Met Phil Rudd op drums en Mark Evans op bas werden de zalen in Australië plat gespeeld en dankzij Angus' maniakale podiumact (gestoken in kostschooluniform, headbangend, over de grond rollend en zelfs op de nek van Bon het publiek doorkruisend) kregen ze een enorme aanhang en geduchte reputatie. In sommige steden in Australië werd de band geweerd en tijdens optredens braken soms gevechten uit. De eerste albums werden vaak in recordtempo opgenomen, soms in minder dan twee weken en tussen optredens door. Het was in die begintijd heel gebruikelijk twee tot drie keer per dag op te treden.

Internationaal[bewerken]

Omdat Australië inmiddels aan hun voeten lag toerde de band in 1976 onder andere door Groot-Brittannië en het vasteland van Europa. In 1977 werd het album Let There Be Rock opgenomen, dat net als High Voltage eerst in Australië werd uitgebracht. Deze plaat is duidelijk harder en rauwer dan hun eerste albums; voor het eerst werd namelijk getracht het livegeluid van de groep op vinyl vast te leggen. Het gerucht gaat dat tijdens het opnemen van het titelnummer Angus' versterker in brand vloog en hij gewoon verderspeelde.

In 1977 werd behalve in Europa ook in de VS getoerd. Ondertussen was bassist Evans na een meningsverschil met Angus ontslagen en vervangen door Cliff Williams. In de Verenigde Staten deed AC/DC als voorprogramma van o.a. KISS ervaring op met het Amerikaanse publiek. Angus gebruikte tijdens die tournee voor het eerst een snoerloze gitaar. Het signaal van zijn gitaar werd dan via een zender op de draagband van zijn Gibson SG doorgestuurd naar de PA. Angus had deze vinding nodig om zijn podiumact zonder gevaar uit te voeren. Hij was al eens verstrikt geraakt in het snoer en was ook al een keer onder spanning komen te staan. Met de snoerloze gitaar kreeg hij veel meer bewegingsruimte want het bereik van de zender bedroeg meer dan 100 meter.

Doorbraak[bewerken]

Williams' baswerk was voor het eerst te horen op hun album Powerage, dat in het voorjaar van 1978 uitkwam. Hoewel hits tot dan toe nog niet op hun palmares stonden werd in zomer 1978 hun eerste grote hit Whole Lotta Rosie een feit. Het nummer is in de loop van de tijd uitgegroeid tot een klassieker en nog altijd staat het elk jaar hoog in de top 100 aller tijden. Kort erop werd het nummer Rock 'n' Roll Damnation ook een (kleinere) hit. Na het constante toeren en albums maken werd er een livealbum uitgebracht. Een concert dat in april 1978 in Glasgow was gegeven kwam als het album, If You Want Blood You've Got It op de markt. De plaat biedt een overzicht van vroege klassiekers als Whole Lotta Rosie, Let There Be Rock en High Voltage.

AC/DC kreeg begin 1979 van hun platenmaatschappij de opdracht met een nieuwe producer te gaan werken om een doorbraak in de VS te bewerkstelligen. Dit was zeer tegen de zin van de band en George Young. De band vertrok desondanks naar Miami om met de befaamde producer Eddie Kramer een nieuwe plaat te maken. De samenwerking met Kramer verliep echter zeer moeizaam. Men besloot in Londen onder leiding van Robert John "Mutt" Lange (die tot dan toe geen ervaring met rockbands had) opnieuw te beginnen. Met Lange werd een compleet nieuwe sound gecreëerd om de Amerikaanse markt open te breken. De achtergrondzang kreeg meer aandacht en de gitaren klonken aanmerkelijk zwaarder.

Highway to Hell werd in de zomer van 1979 uitgebracht en dit album zorgde in de VS voor een rel doordat Angus op de hoes hoorns droeg. Religieuze organisaties kochten de plaat massaal om deze te verbranden.[bron?] Op de televisie liet een tegenstander een nummer van AC/DC achterstevoren horen.[bron?] En wat bleek, ze vernamen duivelse teksten. De bandleden werden vaker afgeschilderd als satanisten (AC/DC = "Anti-Christ/Devil's Child(ren)", "After Christ/Devil Comes" or "Anti Christ/Death to Christ"), maar de groep heeft altijd verklaard dat dit niet waar is en ergerde zich aan deze aantijgingen.[bron?] Het titelnummer van de plaat werd een hit en is tot op de dag van vandaag een klassieker in hun setlist. Beweerd wordt dat het nummer tegenwoordig populair op begrafenissen en crematies is, hiervoor zijn echter geen betrouwbare gegevens beschikbaar. De groep toerde in de zomer en het najaar van 1979 opnieuw in de VS en het succes was enorm. Ze speelden in diverse grote stadions, onder andere in Cleveland. Op 13 juli 1979 kwam de band naar Nederland voor een optreden in de Rijnhal te Arnhem, speciaal voor Veronica's Countdown. Het voorprogramma werd verzorgd door Normaal. Angus Young leerde rond deze tijd zijn vrouw Ellen kennen, een ex-vriendin van Bennie Jolink. Zij trouwden in februari 1980.

Bezettingswissels[bewerken]

Na een kroegentocht met overmatig drankgebruik overleed Bon Scott op 19 februari 1980 in de auto van een vriend met wie hij die avond was gaan stappen. Hij bleek te zijn gestikt in zijn eigen braaksel. Hij werd slechts 33 jaar.

Na het overlijden van Bon Scott probeerde de band verschillende zangers uit, en werd o.a. Noddy Holder (Slade) gevraagd als zanger. Hij bedankte echter voor de eer, de reden is niet bekend. Daarna nam de groep in april van dat jaar Brian Johnson als zanger aan nadat hij bij de auditie zowel Whole Lotta Rosie als Ike & Tina Turners Nutbush City Limits ten gehore had gebracht. Johnson had met de band Geordie al de nodige podiumervaring opgedaan maar na tanend succes was die band eind jaren 70 ter ziele gegaan. Met hem namen ze het album Back in Black op dat in juli 1980 verscheen. De titel verwees postuum naar Scott. Het album zou het bestverkochte album van de band worden: alleen al in de Verenigde Staten werden er tot op heden 21 miljoen stuks van verkocht, en wereldwijd meer dan 42 miljoen stuks, wat dit tot het op twee na bestverkochte album aller tijden maakte. In 2013 is dit gestegen tot meer dan 49 miljoen exemplaren en daarmee tot het best verkochte album aller tijden.[10] Het daaropvolgende album For Those About to Rock We Salute You (1981) introduceerde de inmiddels beroemde en beruchte kanonnen die op het titelnummer saluutschoten afvuren. In het begin van de jaren 80 kon je met name in Duitsland geen muziekblad openslaan of AC/DC stond er wel in.

In de jaren 80 wisselde de band diverse keren van bezetting. Zo werd drummer Rudd in 1983 na een vechtpartij met Malcolm Young vervangen door Simon Wright. Op zijn beurt maakte Wright in 1989 plaats voor Chris Slade. Wright vertrok naar de band Dio.

Toch bleef AC/DC onverminderd populair. Het succes bracht de band ertoe twee albums zelf te produceren: Flick of the Switch en Fly on the Wall. De verkoop van deze albums viel erg tegen, reden waarom ter compensatie het minialbum '74 Jailbreak met oud materiaal werd uitgebracht. Daarna werkte de groep opnieuw samen met het duo Vanda & Young voor het album Blow Up Your Video. Hoewel Malcolm Young wel meespeelde op dit album werd hij voor het Amerikaanse deel van de gelijknamige toer tijdelijk vervangen door Stevie Young om van een alcoholverslaving af te komen. Echt grote hits scoorde de band niet meer en de humor is uit de teksten verdwenen tot in 1990 het album The Razors Edge werd uitgebracht, dit keer geproduceerd door Bruce Fairbairn. Het nummer Thunderstruck zorgde na bijna 11 jaar weer voor succes in de hitlijsten. Het succes van deze plaat bracht de platenmaatschappij ertoe in 1992 een dubbel live cd uit te brengen.

In 1993 verzorgde de band een bijdrage aan de geflopte film Last Action Hero van Arnold Schwarzenegger. In de clip van het nummer Big Gun is Schwarzenegger dan ook te zien als een uit de kluiten gewassen Angus. Rond die tijd besloot de groep hun voormalig drummer Phil Rudd te vragen terug te keren. Als reden hiervoor werd gezegd dat na Rudds vertrek in 1983 er een wezenlijk gemis in het geluid en de 'feel' van de band zat die alleen door hemzelf kon worden tenietgedaan. In 1995 produceerde de bekende producer Rick Rubin hun album Ballbreaker, al werd hier te geforceerd hun bluesgeluid uit hun beginperiode vastgelegd.

Na Ballbreaker verscheen in 1997 een verzamelbox met de naam Bonfire. Daarin zaten enkele bijzondere items. Zo werd een promotiealbum (dat de band in 1977 live had gemaakt) en dat tot dan toe alleen als bootleg verkrijgbaar was geweest, officieel uitgebracht. Verder bevatte de box een cd met niet eerder gebruikt materiaal en demo's en ten slotte werd de soundtrack van de concertfilm Let There Be Rock uit 1980 ook een definitief dubbel livealbum. Daarna duurde het tot 2000 voor er een nieuw studioalbum uitkwam, getiteld Stiff upper lip. In 2003 werd de groep opgenomen in de Rock and Roll Hall of Fame. In hetzelfde jaar trad de groep enkele keren op in Duitsland in een double billing met The Rolling Stones. Op 16 oktober 2007 kwam de dvd-box Plug Me In uit, een verzameling die een overzicht biedt van de hele carrière met allemaal live materiaal. Op 20 oktober 2008 lag het nieuwste album van AC/DC, Black Ice in de winkel. De eerste single (Rock 'N Roll Train) was al langer te beluisteren op www.acdc.com. AC/DC heeft tijdens de wereldtournee, de Black Ice Tour, ook in Nederland gespeeld en wel in Ahoy Rotterdam op 13 maart 2009 en vervolgens op 23 juni van datzelfde jaar in de Amsterdam Arena. Ook in België traden ze op. Oorspronkelijk zouden ze 1 en 3 maart optreden in het sportpaleis van Antwerpen. Door ziekte van Brian Johnson werd het tweede optreden op dinsdag 3 maart echter afgelast.

Heden[bewerken]

Angus Young, de leadgitarist (2001)

De huidige line-up bestaat uit Brian Johnson, de broers Angus Young en Malcolm Young, Phil Rudd en Cliff Williams. De heren wonen tegenwoordig een flink eind uit elkaar. Johnson woont in de VS, Angus in Australië en Nederland, Malcolm in het Verenigd Koninkrijk en Australië, Rudd in Nieuw-Zeeland en Williams in de VS. Angus heeft een huis in Aalten, Nederland omdat zijn Nederlandse vrouw uit die omgeving komt.

In 2008 kondigden ze aan opnieuw te gaan toeren. In het Europese deel van de tournee Black Ice speelden ze concerten in grote stadions in België, Nederland, Duitsland, Frankrijk, Italië, Engeland, Rusland, Tsjechië, Hongarije, Oostenrijk, Zweden, Zwitserland, Spanje en Denemarken. Het tweede Belgische concert op 3 maart 2009, voor een uitverkocht Antwerps sportpaleis, werd afgelast omwille van een griepaanval van de zanger Brian Johnson. Ze gaven ook in Noord- en Zuid-Amerika optredens; concerten in Australië, Nieuw-Zeeland en Japan vonden plaats in 2010.

In 2011 kwamen twee dvd's uit met liveconcerten. Live at River Plate bevat een concert uit 2009 en op Let there be rock staat de concertfilm die in 1980 ook in de bioscoop draaide. Die dvd bevat naast het concert van 9 december 1979 in het Pavillion de Paris ook de interviews met de bandleden en beelden achter de schermen.

Bezetting binnen de band[bewerken]

Nuvola single chevron right.svg Voor meer gedetailleerde informatie, zie bezetting van AC/DC.


Trivia[bewerken]

  • Een optreden op de Australische televisie veroorzaakte een schandaal doordat Bon Scott opkwam in een jurk, een pruik met vlechten droeg, make-up op had en een sigaret rookte.
  • De band was aanvankelijk niet op de hoogte van het feit dat de term 'AC/DC' ook 'slang' is voor bi-seksualiteit. De groepsleden werd diverse keren de vraag gesteld of ze 'AC/DC' waren. Bon Scott antwoordde op de vraag "are you AC or DC?" ooit gevat "neither one, I'm the lightning flash in the middle." [bron?]
  • In het nummer Jailbreak zit een stilte van enkele seconden waarna Bon Scott de regel "with the bullet in his back" zingt. In die stilte is hoorbaar dat Scott een slok drank neemt. Na het inzingen kwam hij niet uit de (afgescheiden) zangruimte. Toen de bandleden gingen kijken waar hij bleef lag Scott dronken op de grond.
  • Aan het eind van het nummer Night Prowler op het album Highway to Hell zegt Bon Scott "shazbot, nanu nanu". Die woorden zijn bekend uit de Amerikaanse sitcom Mork & Mindy en ze zijn te horen na een lange intense schreeuw. Klaarblijkelijk blies Scott zo stoom af en hij verwachtte feitelijk niet dat het uiteindelijk op de plaat zou belanden. Daarna is zelfs nog het aanslaan van een gitaarsnaar te horen.
  • Op 12 november 1979 vond het laatste AC/DC concert met Bon Scott in Nederland plaats (Jaap Edenhal, Amsterdam).
  • Bon Scotts laatste optreden met AC/DC vond plaats op 27 januari 1980 (Gaumont, Southampton, UK) met als support act Diamond Head.
  • Het eerste optreden met Brian Johnson was op 29 juni 1980 (Namen, België).
  • AC/DC werd in de jaren 80 ongewild in verband gebracht met de Amerikaanse seriemoordenaar Richard Ramirez (alias de Night Stalker), die na een van zijn moorden een AC/DC-pet op de plaats-delict achterliet en het nummer Night Prowler tot zijn favoriete songs rekende.
  • Het op 20 oktober 2008 uitgekomen nieuwe album Black Ice is het 15e studioalbum en het laatste tot nu toe van de band.
  • Angus Young staat in de Quote 500 doordat hij een huis in Aalten heeft.
  • De songs "Who Made Who","D.T." en "Chase The Ace" werden speciaal geschreven voor de film Maximum Overdrive uit 1986.

Discografie[bewerken]

Studioalbums[bewerken]

Jaar Albumgegevens Hoogste notering Platina/Goud
NL AUS VK VS VS VK
1975 High Voltage (AUS)
  • Release: 17-02-1975
  • Platenlabel: Albert Productions
7
1976 T.N.T.(AUS)
  • Release: 20-02-1976
  • Platenlabel: Albert Productions
2
High Voltage
  • Release: 14-05-1976
  • Platenlabel: Atlantic Records
146 3× Platina Zilver
Dirty Deeds Done Dirt Cheap (AUS)
  • Release: 20-09-1976
  • Platenlabel: Albert Productions
Dirty Deeds Done Dirt Cheap
  • Release: 17-12-1976
  • platenlabel: Atlantic Records
3 6× Platina Zilver
1977 Let There Be Rock (AUS)
  • Release: 21-03-1977
  • platenlabel: Albert Productions
Let There Be Rock
  • Release: 23-06-1977
  • Platenlabel: Atlantic Records
8 20 17 154 2× Platina Zilver
1978 Powerage
  • Release: 25-05-1978
  • Platenlabel: Atlantic Records
21 26 133 Platina Zilver
1979 Highway to Hell
  • Release: 27-07-1979
  • Platenlabel: Atlantic Records
14 13 8 17 7× Platina Goud
1980 Back in Black
  • Release: 25-07-1980
  • Platenlabel: Atlantic Records
21 1 1 4 22× Platina 3x Goud
1981 For Those About to Rock (We Salute You)
  • Release: 23-11-1981
  • Platenlabel: Atlantic Records
24 3 3 1 4× Platina Goud
1983 Flick of the Switch
  • Release: 15-08-1983
  • Platenlabel: Atlantic Records
23 3 4 15 Platina Goud
1984 '74 Jailbreak
  • Release: 15-10-1984
  • Platenlabel: ATCO Records
76 Platina
1985 Fly on the Wall
  • Release: 28-06-1985
  • Platenlabel: Atlantic Records
34 1 7 32 Platina Zilver
1986 Who Made Who
  • Release: 24-05-1986
  • Platenlabel: Atlantic Records
3 11 33 5× Platina
1988 Blow Up Your Video
  • Release: 18-01-1988
  • Platenlabel: Epic Records
28 2 12 Platina Goud
1990 The Razors Edge
  • Release: 24-09-1990
  • Platenlabel: Atlantic Records
23 1 4 2 5× Platina Goud
1995 Ballbreaker
  • Release: 22-09-1995
  • Platenlabel: Elektra Records
31 6 4 2× Platina
1997 Volts
  • Release: 14-11-1997
  • Platenlabel: East West Records
90
2000 Stiff Upper Lip
  • Release: 25-02-2000
  • Label: EMI
36 3 12 7 Platina
2008 Black Ice
  • Release: 17-10-2008
  • Platenlabel: SonyBMG
3 1 1 1 2× Platina Goud

Hitlijsten[bewerken]

Albums[bewerken]

Album(s) met eventuele hitnoteringen in
de Nederlandse Album Top 100
Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
Powerage 1978 24-06-1978 21 12
Let there be rock 1978 08-07-1978 8 12
If you want blood you've got it 1978 28-10-1978 15 10 Livealbum
Highway to hell 1979 11-08-1979 14 8
Back in black 1980 23-08-1980 21 8
For those about to rock... we salute you 1981 12-12-1981 24 12
Flick the switch 1983 03-09-1983 23 7
Fly on the wall 1985 13-07-1985 34 9
Blow up your video 1988 13-02-1988 28 10
The razor's edge 1990 06-10-1990 23 27
Live 1992 07-11-1992 23 11 Livealbum
Ballbreaker 1995 07-10-1995 31 8
Stiff upper lip 2000 04-03-2000 36 7
Black Ice 2008 25-10-2008 3 46 Platina
Iron Man 2 16-04-2010 24-04-2010 5 18 Soundtrack
Live at river plate 2012 24-11-2012 30 1*
Album(s) met hitnoteringen in
de Vlaamse Ultratop 50
Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
Ballbreaker 1995 07-10-1995 11 6
Stiff upper lip 2000 11-03-2000 17 6
Black Ice 2008 25-10-2008 1(6wk) 47 2x Platina
Back tracks 2009 21-11-2009 55 9
Iron Man 2 2010 24-04-2010 1(2wk) 33 Soundtrack
Live at river plate 2012 24-11-2012 29 1*
The complete collection 2012 01-12-2012 146 1*

Singles[bewerken]

Single(s) met eventuele hitnoteringen in
de Nederlandse Top 40
Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
Whole lotta Rosie 1978 17-06-1978 3 13 Nr. 5 in de Single Top 100
Rock 'n roll damnation 1978 30-09-1978 26 6 Nr. 18 in de Single Top 100
Highway to hell 1979 18-08-1979 27 4 Nr. 17 in de Single Top 100
Heatseeker 1988 - Nr. 82 in de Single Top 100
Thunderstruck 1990 27-10-1990 6 10 Nr. 3 in de Single Top 100
Moneytalks 1991 09-02-1991 28 3 Nr. 24 in de Single Top 100
Highway to hell (Live) 1992 07-11-1992 tip16 - Nr. 69 in de Single Top 100
Big gun 1993 14-08-1993 19 6 Nr. 18 in de Single Top 100
Hard as a rock 1995 30-09-1995 tip16 -

Radio 2 Top 2000[bewerken]

Nummer(s) met noteringen
in de Radio 2 Top 2000
'99 '00 '01 '02 '03 '04 '05 '06 '07 '08 '09 '10 '11 '12 '13
Highway To Hell - - - - - - - - - - - - 128 114 121
Thunderstruck - - - - - - - - - - 1086 882 61 48 54
Whole lotta Rosie 53 29 15 13 19 17 21 33 12 18 17 28 34 45 64

Dvd's[bewerken]

Dvd's met hitnoteringen in
de DVD Top 30
Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
 Hoogste 
positie
 Aantal 
weken
 Opmerkingen 
Family jewels 2005 16-04-2005 10 10
Plug me in 2007 03-11-2007 6 9
No bull - The director's cut 2008 13-09-2008 5 15
Live at river plate 2011 14-05-2011 2 71
Let there be rock - Live in Paris 2011 30-07-2011 8 8

Voetnoten[bewerken]

  1. Hoiberg, Dale (24-09-2007). "AC/DC". Encyclopædia Britannica Ultimate Reference Suite (2008). (24-09-2007). ISBN 1-59339-292-3.
  2. Hoiberg, Dale (24-09-2007). "heavy metal". Encyclopædia Britannica Ultimate Reference Suite (2008). (24-09-2007). ISBN 1-59339-292-3.
  3. Engleheart, Murray, AC/DC — Bonfire, 18-11-1997
  4. (en) AC/DC Completes Recording New Album. Blabbermouth.net Geraadpleegd op 2008-04-22
  5. (en) Back to roots for AC/DC. Sydney Morning Herald Geraadpleegd op 2008-05-02
  6. (en) Top Selling Artists. Recording Industry Association of America Geraadpleegd op 2008-08-02
  7. (it) AC/DC, fuoco alle polveri: <<Lasciate che ci sia il rock!>>. Gazzetta di Parma Geraadpleegd op 2009-03-20
  8. 100 Greatest artists of hard rock. VH1 Geraadpleegd op 2008-08-02
  9. The Greatest Metal Bands of All Time. MTV Geraadpleegd op 2008-08-02
  10. Bron: Sony Music: The Legacy, (pers)bericht, 10 augustus 2013.

Externe links[bewerken]