Arches National Park

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Arches National Park
IUCN-categorie II (Nationaal park)
Arches National Park
Arches National Park
Locatie Utah, USA
Coördinaten 38° 41′ NB, 109° 34′ WL
Nabije plaats Moab
Oppervlakte 309.01 km²
Opgericht 12 april 1929
Bezoekersaantal 781.670 (in 2005)
Beheer National Park Service
Website http://www.nps.gov/arch/index.htm
Portaal  Portaalicoon   Verenigde Staten
Het ontstaan van de bogen

Het Arches National Park is een tamelijk klein nationaal park bij Moab in het oosten van de Amerikaanse staat Utah. Er zijn diverse wandelingen (trails) in het park. Ook is er een bezoekerscentrum.

Het Arches National Park is beroemd vanwege de vele indrukwekkende rotsformaties en balancerende rotsen zoals de Courthouse Towers, Windows Section, Fiery Furnace, Devils Garden, Klondike Bluffs en de Balanced Rock. Er zijn meer dan 2000 gedocumenteerde natuurlijke bruggen (arches), waaronder de Landscape Arch, Double Arch, Double O Arch en Delicate Arch. De kleinste bogen hebben een opening van amper één meter, terwijl de afstand tussen de steunpunten van de grootste boog (de Landscape Arch) 88,4 meter is. In 1991 is er van de Landscape Arch een stuk afgebroken met de afmetingen van 20m bij 3,66m bij 1,33m. Een getuige maakte hiervan een filmpje. Nu is het niet meer toegestaan om onder of op de boog te lopen. In 2005 stortte de Wall Arch in.

In het noorden van het park ligt een gebied dat de Devil's Garden wordt genoemd. Hier ligt een 11 kilometer lang wandelpad waarlangs een aantal bogen te bereiken zijn.

Ontstaan van de bogen[bewerken]

De bogen zijn gevormd door een combinatie van wind- en watererosie, ijs, tektonische activiteit en een instabiele ondergrond van zout. Op een mooie dag is het moeilijk in te beelden dat zulke oerkrachten hier honderden miljoenen jaren op hebben ingewerkt.

De geschiedenis van de bogen begint zo'n 300 miljoen jaar geleden. Destijds liep het hele gebied verschillende keren onder water. Als het water verdampte of het klimaat droger werd bleef zout achter. Dit zout hoopte zich op en op sommige plaatsen ontstonden zelfs lagen van vele honderden meters dik. Deze zoutlaag werd later bedekt met restanten van vloeden en winden. Dit zand vervormde langzaam tot gesteente van soms wel meer dan een kilometer dik. Zout is onstabiel als het onder druk staat. Het zoutbed kon de druk van de bovenliggende lagen niet aan, vervormde en zorgde voor verticale scheuren in de rotslaag erboven. In deze scheuren ontstond 's winters ijs dat zich ging uitzetten waardoor het gesteente afbrokkelde. De losgekomen stenen werden door de wind afgevoerd. Tijdens nattere periodes regende het in het gebied en sleten de scheuren uit doordat er water doorheen stroomde. Erosie is nog steeds gaande en zal er uiteindelijk toe leiden dat alle bogen en rotsformaties verdwijnen. Het proces werd versneld toen in de periode van tien- tot vijfmiljoen jaar geleden het Coloradoplateau omhoog werd gestuwd. Het water sleet de spleten zo diep uit dat het onderliggende zout werd bereikt. Toen dit wegspoelde ontstonden twee valleien in het gebied.

Flora en fauna[bewerken]

Tussen de bogen is niet veel begroeiing, maar wel genoeg om enkele diersoorten in leven te houden, zoals het dikhoornschaap, de halsbandleguaan en ratelslangen. De temperatuurswisselingen zijn extreem: het sneeuwt in de winter en in de zomer kan het warmer dan 40°C worden.

Geschiedenis[bewerken]

Tot ongeveer het jaar 1300 werd het gebied bewoond door de Pueblo en de Fremont. Hierna leefden de Ute en de Paiute hier. Zij kwamen rond 1775 in contact met Spaanse missionarissen. die zich hier niet vestigden. Vanaf 1855 bestond in het gebied korte tijd een Mormoonse missiepost. Pas toen de plaats Moab in 1878 werd gesticht werd het gebied definitief bewoond.

President Herbert Hoover verklaarde het gebied in 1929 tot nationaal monument. Het ging toen nog om twee gebieden waarin de rotsformaties te vinden waren. In 1938 bepaalde Franklin Delano Roosevelt dat gebied uitgebreid moest worden en werden de twee delen aaneengesloten. In 1969 breidde Lyndon B. Johnson het gebied nogmaals uit. In 1971 maakte Richard Nixon er een nationaal park van, maar wel binnen een kleiner grondgebied.

Externe links[bewerken]