Arthur Grumiaux

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Arthur Grumiaux
Arthur Grumiaux
Arthur Grumiaux
Algemene informatie
Volledige naam Arthur Grumiaux
Geboren 21 maart 1921 te Villers-Perwin
Overleden 16 oktober 1986 te Brussel
Land Vlag van België België
(en) IMDb-profiel
Portaal  Portaalicoon   Muziek

Arthur Grumiaux (Villers-Perwin, 21 maart 1921 - Brussel, 16 oktober 1986) was een Belgisch violist en pianist.

Jeugd[bewerken]

Arthur Grumiaux werd geboren in een arbeidersgezin. Zijn grootvader motiveerde hem om, op 4-jarige leeftijd, muziekles te nemen. Hij oefende op de viool en met de piano met het Fernand Quintet op het conservatorium van Charleroi, waar hij op 11-jarige leeftijd de eerste prijs won. Het jaar daarna volgde hij een gevorderde studie waarbij hij samenwerkte met Alfred Dubois op het Koninklijk Conservatorium te Brussel. Ook werkte hij samen met Jean Absil aan het contrapunt en de fuga.
Hij ontving zijn eerste paar belangrijke prijzen voordat hij 20 jaar oud was. Hij nam zowel de Henry Vieuxtemps Prijs als de François Prume Prijs in 1939 in ontvangst. In 1940 ontving hij de Prix de Virtuosité van de Belgische regering.

Gedurende deze periode had hij privé les van de beroemde Roemeense violist George Enescu, de leraar van Yehudi Menuhin, van wie hij composities leerde.

Carrière[bewerken]

Grumiaux maakte zijn debuut in België met het Brussels filharmonisch orkest met het spelen van concerto’s van Mendelssohn. In 1945 maakte hij zijn debuut in Groot-Brittannië met het BBC Symphony Orchestra. Doordat België in de Tweede Wereldoorlog door het Duitse Rijk werd ingenomen, zat er een korte tijd tussen deze twee momenten. Gedurende deze periode speelde hij met diverse kleine ensembles.
Na zijn Britse doorbraak, werd hij door Belgische academici op het Koninklijk Conservatorium te Brussel benoemd tot professor voor viool. Hier benadrukte hij het belang van de muzikale uitdrukking, de kwaliteit van het gelui en de hoge technische standaarden van het kunstenaarschap.

Zijn werk werd vaak vergeleken met andere Belgische violisten zoals Eugène Ysaÿe en ook met Pablo de Sarasate van Spanje.

Een van zijn grootste vreugden in het leven was zijn samenspel met de pianist Clara Haskil. Bij gelegenheid ruilden de twee van instrument om een ander perspectief te verkrijgen. Grumiaux bleef met een professioneel en persoonlijk verlies achter toen ze overleed aan de verwondingen die ze opliep door een val in een treinstation te Brussel.

Opnames[bewerken]

Grumiaux speelde voor meer dan 30 opnames, bijna allemaal onder Philips Records. Zijn naam komt ook voor op enkele labels van de EMI Group, Belart en Music & Arts. De titels van deze releases zijn vaak composities van Bach, Beethoven, Brahms, Mozart en Schubert en bevatten werk van Arcangelo Corelli, César Franck, Maurice Ravel, Claude Debussy, Igor Stravinski en Alban Berg.

Naast zijn solo werk, nam hij de kwintetten op van Mozart met het Grumiaux ensemble. Ook nam hij diverse stukken op met het Grumiaux Trio, dat naast Grumiaux bestond uit het Hongaarse stel Georges Janzer (altviool) en Eva Czako (cello),

In 1973 werd Grumiaux voor zijn verdiensten in de muziek door koning Boudewijn verheven verheven in de Belgische adel en verkreeg hij de titel van baron voor hem persoonlijk.

Zijn violen[bewerken]

Grumiaux bezat een viool van Guarneri en van Stradivarius. De Guarneri werd de Rose genoemd en was uit 1744. De Stradivarius was Ex-General Dupont en was uit 1727.

Dood[bewerken]

Ondanks dat hij leed aan diabetes, hield Grumiaux een drukke agenda van opnames en optredens erop na. In 1986 stierf hij aan een beroerte op 65-jarige leeftijd.

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  • Henry Roth, Violin Virtuosos (from Paganini to 21st century) , 1997
  • L. and M. Winthrop, Arthur Grumiaux: Gloire de l’ecole Belge du violin, 1996
  • Nicolas Slonimsky (editor Emeritus), Arthur Grumiaux in Baker’s biographical dictionary of musicians (centennial edition), 2001