Contrafagot

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Contrafagot
Contrabassoon2.jpg
Classificatie
Bereik
Bereik
Gerelateerde instrumenten
fagot, dulciaan, schalmei, pommer, sarrusofoon
Fabrikanten
Guntram Wolf
Meer artikelen
overblazen
Portaal  Portaalicoon   Muziek

De contrafagot is een houten blaasinstrument dat als contrabas nog weer groter en een octaaf lager is dan de 'gewone' fagot. Het is een octaverend instrument: de contrafagot klinkt een octaaf lager dan genoteerd. De laagste toon die een contrafagot kan voortbrengen is de B2 (subcontra-B, soms tot A2, de laagste noot op een piano) en het is daarmee het laagste houten blaasinstrument. De totale buislengte bedraagt 5,96 m en is enkele malen 'dubbelgevouwen' ten behoeve van de hanteerbaarheid. De contrafagot staat op een verstelbare punt voor de bespeler. Het dubbelriet is een slag groter dan dat van de 'gewone' fagot.

In het klassieke symfonieorkest worden nauwelijks contrafagotten voorgeschreven. Een van de oudste partituurvermeldingen is te vinden in de Johannes-Passion van Johann Sebastian Bach. In de partituur staat de vermelding col bassono grande; ook bestaat er een speciale partij voor een lage fagot van Bachs hand. Het is echter de vraag of hiermee een instrument met de huidige ambitus werd bedoeld. In 1784 werd de Messiah van Händel uitgevoerd met een contrafagot, nota bene voor de rest van het orkest geplaatst. Het was echter Ludwig van Beethoven die als één van de eersten die gebruik maakte van een contrafagot in moderne zin, in zijn vijfde symfonie. In grote symfonische werken, zoals van Gustav Mahler, Dmitri Sjostakovitsj en Maurice Ravel treffen we sindsdien vaker een contrafagotpartij aan. In de door Deryck Cooke afgemaakte tiende symfonie van Gustav Mahler horen we zelfs twee contrafagotten (in de Finale). Vaak speelt de tweede of derde fagottist afwisselend fagot en contrafagot in één werk.

Orkestwerken met prominente contrafagot-solo[bewerken]

Externe links[bewerken]