Eridanus (sterrenbeeld)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Kaart van het sterrenbeeld Eridanus.

Eridanus (rivier Eridanos, afkorting Eri) is een uitgebreid sterrenbeeld aan de zuidelijke hemel tussen rechte klimming 1u22m en 5u09m en declinatie 0º en -58º. Alleen de noordelijke helft van het sterrenbeeld is vanaf de breedte van de Benelux te zien.

Sterren[bewerken]

(in volgorde van afnemende helderheid)

Wat is er verder te zien ?[bewerken]

In dit sterrenbeeld vindt men het balkspiraalstelsel NGC 1337. Aan de beide zijden van de balk ontspringen de spiraalarmen. Eveneens zijn de nevel NGC 1427A en de spiraalnevel NGC 1620 hier te vinden.

De ster Epsilon Eridani ligt op 10,5 lichtjaar van de aarde en staat in de belangstelling omdat er minstens één planeet aanwezig is; mogelijk meer, waaronder een aardachtige.

De Eridanus Superholte (void)[bewerken]

In Augustus 2007 is er, door Lawrence Rudnick en zijn collega's van de universiteit van Minnesota, in het sterrenbeeld Eridanus een reusachtige holte (void in het Engels) ontdekt met een diameter van één miljard lichtjaar ( ca. 1/30 deel van het gehele waarneembare heelal ). Dit is een nagenoeg leeg gebied zonder sterrenstelsels dat werd ontdekt als een koude vlek in de kaart van de microgolfachtergrondstraling die werd gemaakt door de WMAP satelliet. Hoewel superholten heel normaal zijn in ons heelal, zijn ze nog nooit zo groot waargenomen. Indien het bestaan van deze holte wordt bevestigd, dan gooit het een bommetje onder de bestaande modellen van het ontstaan en de evolutie van het heelal: die kunnen superholten van dit formaat namelijk niet verklaren. De Eridanus Superholte bevindt zich op ongeveer 6 tot 9 miljard lichtjaar van de Aarde.

Aangrenzende sterrenbeelden[bewerken]

(met de wijzers van de klok mee)