Galerius

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Galerius
Galerius follis.jpg
Geboortedatum ca. 250
Sterfdatum mei 311
Tijdvak Tetrarchie
Periode 305-311
Voorganger Diocletianus
Opvolger Constantijn de Grote
Staatsvorm Dominaat
Medekeizer Constantius I Chlorus (305-306)
Severus II (306-307)
Constantijn de Grote (307-324)
Licinius (308-324)
Maximinus II Daia (308-313)
Caesar onder Diocletianus (293-305)
Persoonlijke gegevens
Bijnaam Armentarius
Zoon van Romula (moeder)
Oom van Maximinus II Daia
Romeinse keizers
Portaal  Portaalicoon   Romeinse Rijk

Gaius Galerius Valerius Maximianus (ca. 250 - mei 311), bekend als Galerius, was Romeins keizer van 1 mei 305 tot mei 311.

Afkomst[bewerken]

Galerius is afkomstig van een familie van veetelers uit Illyricum. Zijn precieze geboortedatum is niet bekend, maar wordt geschat op ca. 250, aangezien hij heeft gediend onder Aurelianus. Galerius werd geboren volgens nagelaten bronnen geboren in Serdica,[1] Sommige moderne geleerden beschouwen echter de strategische plaats, Felix Romuliana (Gamzigrad), waar hij later het naar zijn moeder vernoemde paleis zou bouwen, als zijn geboorte en begrafenisplaats.[2] Zijn vader was een Thraciër en zijn moeder Romula was een Dacische vrouw, die Dacië was ontvlucht als gevolg van Karpische aanvallen.[3] Aanvankelijk trad hij als jongen in de voetsporen van zijn vader en koos hij voor het beroep van herder, in welke hoedanigheid hij zijn achternaam van Armentarius (Latijn: armentum, kudde) opdeed.

Caesar[bewerken]

Onder het bewind van de keizers Aurelianus en Probus was hij soldaat. Verder is er weinig van hem bekend van vóór zijn benoeming tot Caesar op 1 maart 293 door Diocletianus. Galerius verliet ook zijn vrouw, en hertrouwde met Valeria, de dochter van Diocletianus. Als Caesar vocht hij in 294 in Egypte, en in de jaren erna tegen de Perzen. Hij slaagde erin hun koning Narses een nadelige vrede op te leggen: de Vrede van Nisibis. In 303 waren er veel christenvervolgingen, die waarschijnlijk door Galerius waren ingezet.

Keizer[bewerken]

Op 1 mei 305 kwam er een einde aan de eerste Tetrachie door het afgesproken gezamenlijk aftreden van Diocletianus en diens medekeizer Maximianus. Galerius volgde Diocletianus op, en Constantius I Chlorus Maximianus. Galerius' nieuwe Caesar werd zijn neef Maximinus II Daia (de zoon van een zus van Galerius), en Galerius zorgde ervoor dat zijn goede vriend Severus II in het westen Caesar werd.

Al in 306 stierf Constantius Chlorus echter, toen hij een veldtocht tegen de Picten in Britannia voorbereidde. Zijn leger verklaarde zijn zoon Constantijn de Grote meteen tot keizer. Galerius zag dat nog niet zomaar zitten, en benoemde Severus tot keizer in het westen. Om de zaak te sussen werd Constantijn wel Caesar.

De hele situatie werd nog wat ingewikkelder toen in oktober 306 de zoon van Maximianus, Maxentius zich illegitiem tot keizer verklaarde in Rome. Galerius stuurde Severus er met een leger op af, maar dat werd door Maxentius omgekocht. Severus vluchtte maar werd later gedood. Galerius deed een poging om zijn dood te wreken, maar dit mislukte.

In 308 werd besloten dat Severus werd opgevolgd door Licinius, een andere vriend van Galerius. Constantijn en Maximinus Daia werden ook keizer gemaakt. Maximianus, die op een tweede legitieme termijn had gehoopt, kreeg deze niet.

Hierna deed Galerius het 'rustig aan'. Hij stierf in mei 311 als gevolg van een ziekte een pijnlijke, zij het natuurlijke dood. Bronnen vermelden dat hij in een gesloten reiskoets zonder veren vreselijke pijnen leed. Zijn lichaam vertoonde wanstalige vergroeiingen en produceerde een vreselijke stank. Een week voor zijn dood vaardigde hij het Edict van Nicomedia uit waardoor een voorlopig een einde kwam aan de Christenvervolgingen die in 303 onder Diocletianus aanvingen. Maxentius stierf in 312 een gewelddadige dood, kort nadat Constantijn de Grote Rome innam.

Voetnoten[bewerken]

  1. "Maximianus Galerius in Dacia haud longe een Serdica Natus", Eutropii Breviarum IX. 22
  2. T.D. Barnes, The new empire of Diocletian and Constantine, 1982, p. 37.
  3. Lactantius, de Mortibus Persecutorum.

Externe link[bewerken]