Gustavo Núñez

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Gustavo Nuñez (Montevideo, Uruguay, 1965) is een Uruguayaans fagottist. Hij is een van de twee solofagottisten van het Koninklijk Concertgebouworkest (samen met Ronald Karten) en wordt door veel mensen beschouwd als een van de beste fagottisten van de wereld.

Núñez is professioneel fagottist vanaf zijn 14e, toen hij lid werd van het Orquesta Sinfónica Simón Bolívar, het nationaal jeugdorkest van Venezuela in Caracas. In 1981 ging hij naar Londen om te studeren aan het Royal College of Music. Tot slot studeerde hij bij Klaus Thunemann aan de Hochschule für Musik und Theater in Hannover.

In 1987 won hij een prijs op het Internationale muziekconcours in Genève (Prix Suisse) en de eerste prijs op het Carl Maria von Weber-concours in München. Een jaar later werd hij eerste fagottist van het Darmstadt Theaterorkest. In 1989 werd hij benoemd tot solofagottist van de Bamberger Symphoniker. Hij bleef er tot 1995, toen hij solofagottist werd van het Koninklijk Concertgebouworkest in Amsterdam. Núñez speelde met dit orkest met dirigenten als Mariss Jansons, Bernard Haitink, Nikolaus Harnoncourt, Riccardo Chailly, Carlo Maria Giulini, Pierre Boulez, Kurt Sanderling, Kurt Masur, Lorin Maazel, Seiji Ozawa, Sir Colin Davis en Sir Georg Solti. Als solist, kamermusicus en docent brachten hem naar festivals en masterclasses in de Verenigde Staten, Canada, Japan, Australië en veel landen in Europa en Latijns-Amerika.

Over zijn proeftijd (en die van fluitiste Emily Beynon) bij het Koninklijk Concertgebouworkest maakte regisseur John Twigt een 50 minuten durende documentaire. De AVRO zond deze uit op 10 maart 1996.

Núñez was docent aan de Folkwang Musik-Hochschule in Essen (Duitsland). Sinds 2000 is hij docent aan de Robert-Schumann-Hochschule in Düsseldorf.