Heparine

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Esculaap Neem het voorbehoud bij medische informatie in acht.
Raadpleeg bij gezondheidsklachten een arts.
Heparine
Heparin-2D-skeletal.png
Farmaceutische gegevens
Metabolisatie Hepatisch
t1/2 1,5 uur
Gebruik
Geneesmiddelengroep Antitrombotische middelen
Subklasse Anticoagulantia
Merknamen Calparine (Sanofi-Aventis), Heparine Leo (Leo)
Indicaties Longembool, diepe veneuze trombose
Voorschrift/recept Vereist
Toediening Intraveneus, subcutaan
Risico met betrekking tot
Zwangerschapscat. Veilig
Lactatie (borstvoeding) Veilig
Rijvaardigheid Geen beperkingen
Alcohol Geen beperkingen
Voeding Geen beperkingen
Databanken
CAS-nummer 9005-49-6
ATC-code B01AB01
PubChem 772
DrugBank APRD00056
Chemische gegevens
Formule C12H19NO20S3
Molaire massa 12000-15000 g/mol
Portaal  Portaalicoon   Geneeskunde
10cc Ampul Natrium-Heparine

Heparine is een complexe stof die tot de glycosaminoglycanen gerekend wordt

Vroeger werd het bereid uit lever (Latijn hepar) en die wordt gebruikt om de stolbaarheid van het bloed snel te verminderen, bijvoorbeeld bij mensen met trombose of een longembolie, of tijdens hartchirurgie om bloedstolsels in de hartlongmachine te voorkomen. Lithium heparine kan ook worden gebruikt om afgetapt bloed onstolbaar te maken, zodat dit gebruikt kan worden voor onderzoek. Als men bloed afneemt om het gehalte lithium te bepalen, kan natrium heparine gebruikt worden om het bloed onstolbaar te maken.

Tegenwoordig wordt heparine gewonnen uit runder- of schapenlong, of uit varkensdarm[1]. Het is een polysacharide. Het moet intraveneus of subcutaan worden toegediend. Een tegengif (antidotum) bij overdosering is protamine.

De werking van heparine berust op het feit dat het de functie van antitrombine III versterkt, omdat het lijkt op de proteoglycanen van heparansulfaat die van nature aanwezig zijn op de celmembraan van het endotheel. Antitrombine III inactiveert bepaalde specifieke stollingsfactoren. Doordat deze stollingsfactoren geremd worden zal het stollingsproces vertragen. Het effect van heparine in bloed wordt gemeten door bepaling van de geactiveerde partiële tromboplastinetijd (APTT).

Tegenwoordig worden ook vaak kleinere fragmenten van heparine gebruikt: de klein-moleculaire (of laag-moleculaire) heparines. Voorbeelden zijn nadroparine (Fraxiparine®), dalteparine (Fragmin®) en enoxaparine (Clexane®). Deze zijn krachtiger, beter te doseren en hebben minder bijwerkingen (zoals osteoporose en trombopenie).

In het najaar van 2007 kwam er wereldwijd vervuilde heparine op de markt, waardoor veel mensen ziek zijn geworden. Pas in april 2008 bleek dat deze problemen veroorzaakt werden door de aanwezigheid in de heparine van overgesulfateerd chondroïtinesulfaat [2]. Deze stof kon niet ontdekt worden met de gebruikelijke kwaliteitstesten voor heparine omdat chondroïtinesulfaat zeer veel op heparine lijkt. Sinds april 2008 worden er daarom andere (aanvullende) kwaliteitstesten uitgevoerd, zodat de heparine sindsdien weer veilig is.[3] De vervuiling kwam uit China, waar 80% van de wereldproductie van heparine vandaan komt. Volgens de IGZ vielen in Nederland geen doden, maar in de VS wel 81 dodelijke slachtoffers. [4]

Zie ook[bewerken]


Bronnen, noten en/of referenties