Jean Raspail

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Jean Raspail in september 2010

Jean Raspail (Chemillé-sur-Dême, 5 juli 1925) is een bekende Franse schrijver.

In de tientallen essays en romans die Jean Raspail sinds het begin van de jaren vijftig heeft geschreven staan dikwijls verre en afgelegen oorden centraal.

Zijn roman Le Camp des saints, uitgebracht in 1973, zorgde voor enige beroering, en is mede daardoor zijn bekendste boek. In dit werk voorspelt hij een overspoeling van de Westerse Beschaving door een vloedgolf van immigratie van mensen uit de Derde Wereld. Critici betichtten hem van rechts-extremisme en racisme, maar gezien zijn vele wereldreizen en boeken waarin hij met sympathie schrijft over exotische volkeren en stammen, zijn deze beschuldigingen moeilijk hard te maken. Kenmerkend voor Raspail is dat hij het opneemt voor bedreigde talen, culturen en tradities waar dan ook ter wereld. In deze optiek noemt hij zich dan ook een conservatieve tegenstander van massa-immigratie.

Le Camp des saints werd tot dusver niet in het Nederlands vertaald, maar er bestaan wel vertalingen in onder meer het Duits en het Engels.

Zijn roman Moi, Antoine de Tounens, roi de Patagonie werd in 1981 bekroond met de Grand Prix du roman de l'Académie française.

In 2004 werd de Prix Daudet aan hem toegekend door de luisteraars van Radio Courtoisie.

In 2008, 2009 en 2010 publiceerde hij met tekenaar Jacques Terpant een driedelige bewerking in stripvorm van zijn roman Sept Cavaliers uit 1993.

In 2011 verscheen het eerste deel van de stripboekversie van Raspails roman Les Royaumes de Borée uit 2003, opnieuw in samenwerking met Terpant.

Werken[bewerken]

  • Terre de feu - Alaska (1952)
  • Terres et Peuples Incas (1955)
  • Le Vent des Pins (1958)
  • Terres Saintes et Profanes (1960)
  • Les Veuves de Santiago (1962)
  • Hong-Kong, Chine en sursis (1963)
  • Secouons le cocotier (1966)
  • Secouons le cocotier : 2, Punch Caraïbe (1970)
  • Bienvenue Honorables Visiteurs (le Vent des pins) (1970)
  • Le Tam-Tam de Jonathan (1971)
  • L'Armada de la Dernière Chance (1972)
  • Le Camp des saints (1973)
  • La Hache des Steppes (1974)
  • Journal Peau Rouge (1975)
  • Nuage Blanc et les Peaux-Rouges d'aujourd'hui (1975) - geschreven samen met Aliette Raspail
  • Le Jeu du Roi (1976)
  • Boulevard Raspail (1977)
  • Les Peaux-rouges aujourd'hui (1978)
  • Septentrion (1979)
  • Bleu caraïbe et citrons verts : mes derniers voyages aux Antilles (1980)
  • Les Antilles, d'île en île (1980)
  • Moi, Antoine de Tounens, roi de Patagonie (1981)
  • Les Hussards : histoires exemplaires (1982)
  • Les Yeux d'Irène (1984)
  • Le Président (1985)
  • Qui se souvient des hommes ? (1986)
  • L'Île bleue (1988)
  • Pêcheurs de Lune (1990)
  • Sire (1990)
  • Vive Venise (1992) - geschreven samen met Aliette Raspail
  • Sept cavaliers quittèrent la ville au crépuscule par la porte de l'Ouest qui n'était plus gardée (1993) (dikwijls verkort tot Sept Cavaliers)
  • L'Anneau du pêcheur (1995)
  • Hurrah Zara ! (1998)
  • Le Roi au-delà de la mer (2000)
  • Adiós, Tierra del Fuego (2001)
  • Le Son des tambours sur la neige et autres nouvelles d'ailleurs (2002)
  • Les Royaumes de Borée (2003)
  • En canot sur les chemins d'eau du roi, une aventure en Amérique (2005)

In het Nederlands vertaalde literatuur[bewerken]

Externe link[bewerken]