Johann Baptist von Spix
Johann Baptist von Spix (Höchstadt a/d Aisch, 9 februari 1781 - München, 13 mei 1826) was een Duits bioloog.
Von Spix was het zevende kind uit een gezin van elf. In Bamberg studeerde hij filosofie, in Würzburg eerst theologie maar onder invloed van de romantische natuurfilosoof Friedrich von Schelling veranderde hij dat in medicijnen en natuurwetenschappen. Nadat Von Spix een tijdje als arts gepraktiseerd had in Bamberg, werd hij op voorspraak van Von Schelling, met een beurs van koning Maximiliaan I Jozef van Beieren persoonlijk door de Bayerische Akademie der Wissenschaften uitgezonden naar Parijs om zich daar te bekwamen, onder andere bij Georges Cuvier, in de moderne zoölogische methodiek. Na terugkeer werd Von Spix in 1810 benoemd tot adjunct-hoofd, en in 1811 tot curator, van de nieuwe Zoologische Staatssammlung München. Dat jaar verscheen zijn Geschichte und Beurtheilung aller Systeme in der Zoologie nach ihrer Entwicklungsfolge von Aristoteles bis auf die gegenwärtige Zeit, een verhandeling over de taxonomie waarmee hij naam maakte; in 1813 werd hij vol lid van de Beierse Akademie.
Van 1817 tot 1820 deed Von Spix mee met een Oostenrijkse natuurwetenschappelijke expeditie naar Brazilië, samen met Carl Friedrich Philipp von Martius. Het geïllustreerde verslag van zijn tochten in het binnenland leverde hem een grote bekendheid op, zowel in Duitsland waar de romantische natuurbeleving indertijd uiterst populair was, als later in Brazilië omdat zijn geschriften een uniek document vormen van de toenmalige omstandigheden in het Amazonebekken. Duizenden specimina van planten en dieren werden verzameld en naar München mee teruggebracht, zo ook twee indianenkinderen. Vele nieuwe soorten konden worden benoemd, helaas grotendeels na zijn voortijdige dood in 1826.
Naar Von Spix is de Spix' ara genoemd, een tegenwoordig zeer zeldzame papegaai, waarvan een exemplaar in 1819 door Von Spix zelf werd verzameld, en vele andere soorten waaronder ook de pterosauriër Santanadactylus spixi.
