La dolce vita

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
La dolce vita
Het zoete leven[1]
Regie Federico Fellini
Producent Giuseppe Amato
Angelo Rizzoli
Scenario Federico Fellini
Ennio Flaiano
Tullio Pinelli
Brunello Rondi
Hoofdrollen Marcello Mastroianni
Anita Ekberg
Anouk Aimée
Yvonne Furneaux
Magali Noël
Alain Cuny
Walter Santesso
Lex Barker
Muziek Nino Rota
Cinematografie Otello Martelli
Première 5 februari 1960
Genre Drama
Speelduur 174 minuten
Taal Italiaans
Land Vlag van Italië Italië
Vlag van Frankrijk Frankrijk
(en) IMDb-profiel
MovieMeter-profiel
Portaal  Portaalicoon   Film

La dolce vita is een film uit 1960 van de Italiaanse regisseur Federico Fellini.

Aanhalingsteken openen Ook na het wegebben van het schandaal – de aristocratie had Fellini in hun huizen en kastelen laten filmen en voelde zich vervolgens te kijk gezet – blijft dit fresco van de vroege jaren zestig een van de beste en in elk geval meest toegankelijke films uit zijn oeuvre, met spectaculaire, aangrijpende en vermakelijke episodes.
Aanhalingsteken sluiten

Verhaal[bewerken]

Leeswaarschuwing: Onderstaande tekst bevat details over de inhoud en/of de afloop van het verhaal.

Als verslaggever is Marcello Rubini steeds op zoek naar een primeur. Hij brengt daarom zijn avonden door in de Romeinse bovenklasse. Rubini droomt ervan om een literair auteur te worden, maar hij laat die idealen varen voor een carrière in de winstgevende sensatiepers. Hoewel hij de oppervlakkigheid en immoraliteit ervan inziet, laat hij zich meeslepen in het decadente zoete leven van de beau monde.

De structuur van de film bestaat uit een proloog, gevolgd door zeven hoofdstukken die eenmaal worden onderbroken door een intermezzo, en een epiloog. Hierdoorheen worden er zeven dageraadsequenties, zeven dagsequenties, en acht nachtsequenties verweven.

Ontvangst[bewerken]

De film won in 1960 de Gouden Palm in Cannes en de Oscar voor beste kostuums.

De film bevat een scène waarin een Christusbeeld per helikopter door de lucht wordt vervoerd. Het Vaticaan zag daarin een parodie op de terugkomst van Christus. In Spanje werd La dolce vita verboden tot de dood van generaal Franco in 1975.

De term paparazzo vond dankzij deze film ingang in het algemene taalgebruik. Het woord verwijst naar de achternaam van de opdringerige persfotograaf Paparazzo.

Rolverdeling[bewerken]

Externe link[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. (nl) Cinema Context Nederlandse titel