Lodewijk VI van Beieren

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Lodewijk VI van Beieren
1330-1365
Hertog van Opper-Beieren
Periode 1347-1351
Voorganger Lodewijk IV
Opvolger Otto V
Markgraaf en keurvorst van Brandenburg
Periode 1351-1365
Voorganger Lodewijk I
Opvolger Otto V
Vader Lodewijk de Beier
Moeder Margaretha van Holland

Lodewijk VI van Beieren (Rome, 7 mei 1328 - Berlijn, 17 mei 1365), bijg. de Romein, was de oudste zoon van keizer Lodewijk de Beier, uit zijn tweede huwelijk met Margaretha II van Henegouwen.

De bezittingen in de Lage Landen liet hij over aan zijn broers Willem en Albrecht, omdat hij door zijn huwelijk in 1345 met Cunigonde (1334-1357), dochter van koning Casimir III van Polen, hoopte op de Poolse kroon maar dit ging uiteindelijk niet door. Bij de verdeling van Beieren in het verdrag van Landsberg in 1349, behield hij met Lodewijk V en Otto het gebied van Opper-Beieren. In 1351 vonden Lodewijk VI en Otto V het markgraafschap Brandenburg en het markgraafschap Neder-Lausitz belangrijker dan Opper-Beieren. Een deel van Brandenburg en Neder-Lausitz moest verpand worden vanwege zijn hoge schulden. In 1356 verwierf hij met de Gouden Bul wel het keurvorstenrecht. Na zijn huwelijk met de Poolse koningdochter Cunigonde, huwde hij in 1360 nog met Ingeborg van Mecklenburg (- rond 1395), dochter van hertog Albrecht II van Mecklenburg-Schwerin, maar overleed kinderloos.

Uit haat tegen zijn broers in Beieren, vermaakten hij en zijn eveneens kinderloze broer, Otto V van Brandenburg, hun gebieden aan keizer Karel IV.