Lucas Reijnders

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

Lucas Reijnders (Amsterdam, 4 februari 1946) is een Nederlandse biochemicus en hoogleraar milieukunde.

Hij studeerde biochemie aan de Universiteit van Amsterdam. Tijdens zijn studie ontwikkelde hij zich tot een expert op het gebied van de studiefinanciering; volgens een anekdote uit die tijd zou zelfs de Dienst Studiefinanciering hem in die tijd een keer hebben geraadpleegd over een gecompliceerde kwestie.

In 1973 promoveerde hij bij prof dr Piet Borst op een proefschrift betreffende moleculaire biologie, over de biogenese van ribosomen in de mitochondriën van gistcellen. Tijdens zijn studie schreef hij als een wetenschapsjournalist voor Vrij Nederland. Hij werd ook steeds vaker door de toen opkomende milieubeweging benaderd met vragen en bovendien voerde hij 's nachts op verzoek laboratoriumproefjes uit om bijvoorbeeld vast te stellen hoe vervuild bepaalde slootjes waren. Reijnders was ook een van de eersten in Nederland die misstanden in de farmaceutische industrie aan de kaak stelden.^[1]

Later ging hij voor de Rijksuniversiteit Groningen werken om een nieuwe studierichting milieukunde op te zetten. In 1980 werd Lucas Reijnders beleidsmedewerker bij de acht jaar eerder opgerichte Stichting Natuur en Milieu. In die tijd werd hij regelmatig voor panels gevraagd en voor de televisie geïnterviewd in verband met milieu-onderwerpen omdat hij beschouwd werd als een woordvoerder van de milieubeweging hoewel hij amper gezien kon worden als een milieuactivist. Verder heeft Lucas Reijnders veel boeken geschreven op het milieugebied. In 1988 werd hij hoogleraar milieukunde aan de Universiteit van Amsterdam en vanaf 1999 is hij tevens hoogleraar natuurwetenschappelijke milieuwetenschappen aan de Open Universiteit in Heerlen.

In 2004 eindigde hij bij de door Milieudefensie georganiseerde Verkiezingen voor de Grootste Groene Nederlander op een gedeelde tweede plaats; de eerste plaats ging naar Jac. P. Thijsse.