Nabateeërs
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
De Nabateeërs vormden een volk dat in de vroege Oudheid leefde in het Midden-Oosten. Hun koninkrijk besloeg delen van het huidige Jordanië, Syrië, Saoedi-Arabië en Israël.
Zij dreven handel via de verschillende karavaanroutes. Onder andere de handel in wierook naar Jemen was belangrijk voor hen. De hoofdstad van de Nabateeërs was de stad Petra. Andere steden van de Nabateeërs waren Gaza, Bosra in Syrië en Hegra in wat nu Saoedi-Arabië is.
De Nabateeërs hadden hun eigen religie. Centraal stond de verering van rotsen. Daarnaast hadden zij verschillende goden in hun pantheon. De belangrijkste god was Dusharra.
De Nabateeërs hebben ondergondse waterkanalen of qanaten aangelegd, die van (ondergrondse) bronnen in de bergen via tunnels naar droge landbouwgronden leiden.
[bewerk] Zie ook
 |
Meer afbeeldingen die bij dit onderwerp horen, zijn te vinden in de categorie Nabateans van Wikimedia Commons. |
