Ne le dis à personne

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Ne le dis à personne
Regie Guillaume Canet
Producent Alain Attal
Scenario Guillaume Canet & Philippe Lefebvre, naar Harlan Coben
Hoofdrollen François Cluzet
Marie-Josée Croze
André Dussollier
Kristin Scott Thomas
Muziek Mathieu Chedid
Montage Hervé de Luze
Cinematografie Christophe Offenstein
Distributie EuropaCorp. Distribution
Première 2006
Genre Mystery-thriller
Speelduur 125 minuten
Taal Frans
Land Vlag van Frankrijk Frankrijk
Budget $11.700.000,-
(en) IMDb-profiel
Portaal  Portaalicoon   Film

Ne le dis à personne ('niemand vertellen') is een Franse mystery-thriller uit 2006 onder regie van Guillaume Canet. Het verhaal is gebaseerd op dat uit het boek Tell No One van Harlan Coben. De film werd genomineerd voor negen Césars, waarvan het die voor beste regie, beste montage, beste acteur (François Cluzet) en beste filmmuziek (van Mathieu Chedid) daadwerkelijk won. Daarnaast werd Ne le dis à personne genomineerd voor onder meer de British Independent Film Award voor beste niet-Engelstalige independent film.

Inhoud[bewerken]

Leeswaarschuwing: Onderstaande tekst bevat details over de inhoud en/of de afloop van het verhaal.

Proloog[bewerken]

Kinderarts Alexandre 'Alex' Beck (François Cluzet) en zijn vrouw Margot (Marie-Josée Croze) houden sinds hun gezamenlijke kindertijd intens van elkaar. Na een nachtelijk potje naaktzwemmen met zijn tweeën in het Lac Charmaine krijgen ze wat onenigheid en zwemt zij naar de overkant om naar huis te gaan. Daar hoort Alex haar gillen. Hij haast zich naar de overkant, maar wordt bewusteloos geslagen op het moment dat hij de steiger op probeert te klimmen. Margots vader Jacques Laurentin (André Dussollier) identificeert zijn dochter wanneer ze verkracht, vermoord en verminkt teruggevonden wordt, begraven samen met dode dieren. Het is de modus operandi van de op dat moment actieve seriemoordenaar die later zal worden ontmaskerd als Franck Serton. Jacques is de laatste die Margot ziet. Tijdens de uitvaart blijft haar kist gesloten voor die de oven ingaat voor crematie.

Verhaal[bewerken]

Acht jaar later gaat er nog steeds geen dag voorbij zonder dat Alex aan Margot denkt. Hij is sinds haar dood altijd vrijgezel gebleven. De belangrijkste mensen in zijn leven zijn zus Anne (Marina Hands) en haar echtgenote Hélène Perkins (Kristin Scott Thomas). Anne is bij hem wanneer rechercheurs Philippe Meynard (Philippe Lefebvre) en Eric Levkowitz (François Berléand) Alex komen vertellen dat er bij een opgraving aan het meer de lijken van twee dode mannen zijn gevonden, die daar ten minste vijf jaar lagen. Ze moeten tekenen om toe te stemmen in een uitbreiding van het onderzoek, wat ze doen. Omdat er bij de doden een bebloede honkbalknuppel is gevonden, willen de rechercheurs ook wat bloed van Alex voor DNA-onderzoek. Het zit de rechercheurs niet lekker hoe Alex' betrokkenheid destijds in de verslagen is opgenomen. Hij werd toen bewusteloos en terug het water ingeslagen toen hij Margot te hulp wilde schieten, maar werd na een anoniem telefoontje liggend op de steiger gevonden.

Alex krijgt thuis een e-mail van een anonieme afzender met daarin een filmpje. Wanneer hij het bestand afspeelt, ziet hij actuele opnames van een vrouw die voor een roltrap staat. Hij denkt Margot te herkennen. Hélène vindt de beelden daarvoor alleen veel te vaag. Hij houdt het filmpje verder geheim en wordt opgehaald door Meynard en Levkowitz voor ondervraging op het politiebureau. Bij één van de gevonden dode mannen is een sleutel gevonden die leidde naar een kluisje dat op naam van Margot werd gehuurd. Daarin lagen foto's van haar met bloeduitstortingen over haar hele lichaam. Alex ontkent haar ooit geslagen te hebben. Hij wist niet van het bestaan van de foto's. Margot vertelde hem destijds dat haar verwondingen van een auto-ongeluk kwamen dat ze samen met haar vriendin Charlotte Bertaud (Florence Thomassin) kreeg. Alex zoekt Charlotte op om haar hiernaar te vragen en krijgt deze keer een ander verhaal te horen. Ze moest van Margot aan Alex vertellen dat het een auto-ongeluk betrof, maar eigenlijk kwam ze zo verwond bij Charlotte aan die dag. Die weet zeker dat Margot niettemin van Alex hield en verder nooit tegen hem loog.

Levkowitz kan geen spoor vinden van een auto-ongeluk uit die tijd en vertelt Alex dat hij een andere theorie heeft. Hij kan zich voorstellen dat Alex zelf Margot liet vermoorden door de twee gevonden dode mannen. Die liet hij Margot zo toetakelen dat ze op één van de slachtoffers van seriemoordenaar Berton leek. Daarna werkte Alex zelf Margots moordenaars weg en begroef hij ze bij het meer. Berton bekende na zijn arrestatie zeven moorden en Margot was er daar geen van. Dit zou wel eens de reden daarvoor kunnen zijn. Hélène realiseert zich dat Alex bijstand nodig heeft en roept de hulp in van de met haar bevriende topadvocate Elysabeth Feldman (Nathalie Baye). Voor de rechercheurs is de hoog aangeschreven hulp alleen een bevestiging dat Alex iets te verbergen heeft.

Alex krijgt opnieuw een e-mail van de anonieme afzender. Die wil deze keer een afspraak maken in het park en sluit af met de mededeling dat ze nog steeds van hem houdt. Alex weet nu zeker dat het Margot moet zijn. Haar vriendin Charlotte wordt op dat moment thuis opgewacht door crimineel Bernard Valenti (Olivier Marchal) en zijn in marteling gespecialiseerde vrouwelijke beul Zak (Mikaela Fisher). Ze willen van Charlotte weten waar ze Margot kunnen vinden. Wanneer ze ervan overtuigd zijn dat Charlotte echt niets weet, schiet Zak haar dood. Ze doet dat met het geweer dat Alex erfde van zijn vader en verstopt het geweer na de moord bij hem thuis. Omdat Alex door een getuige als laatste gezien werd met Charlotte, doorzoeken politiemensen zijn huis en vinden ze het moordwapen. Alex wordt op zijn artsenpraktijk gebeld door Elysabeth die hem waarschuwt dat de politie hem komt arresteren. Hij gaat er door het raam vandoor. Wanneer achtervolgende politiemensen hem bijna te pakken hebben, wordt hij door een vriend van crimineel Bruno (Gilles Lellouche) in huis gehaald en verstopt. Daarna smokkelt Bruno Alex zijn wagen in om hem ergens naartoe te brengen waar ze hem niet kunnen vinden. Bruno kwam ooit met zijn zoontje naar de praktijk van Alex. Ze wilden hem zijn kind afnemen omdat die onder de blauwe plekken stond en Bruno daardoor verdacht werd van kindermishandeling. Alex deed als enige serieus onderzoek naar de jongen en kwam er achter dat die aan hemofilie leed. Bruno is hem altijd dankbaar gebleven en wil nu iets voor Alex betekenen.

De hele zaak zit Levkowitz inmiddels niet lekker. Hij twijfelt er sterk aan of Alex wel schuldig is aan iets. Hij kan zich niet voorstellen dat Alex de moord op Margot zo vakkundig pleegde dat er acht jaar lang niets naar hem wees en hij nu zo amateuristisch te werk zou gaan dat het ene na het andere bewijs tegen hem bij de politie in de schoot valt. Dat rijmt niet met elkaar. De mensen die op Margot jagen, wachten intussen af. Ze dachten dat zij wel tevoorschijn zou komen als ze zou zien wat Alex allemaal ten laste werd gelegd, maar er is nog steeds geen spoor van haar te bekennen. Bernard en Zak schaduwen Alex wanneer die naar het park gaat om de afspraak met zijn e-mailpartner na te komen. Buiten hun en Alex' zicht verschijnt Margot aan de rand van het park. Zij vertrekt alleen weer als ze onraad ruikt. Zak en Bernard ontvoeren daarom Alex om hem te dwingen te vertellen waar Margot is, maar dat weet hij niet. Voor ze Alex kunnen vermoorden, bevrijdt Bruno Alex en schiet hij zijn aanvallers dood. Elysabeth bewijst het hoofd van het politie-onderzoek op dat moment dat Alex de moord op Charlotte niet gepleegd kan hebben. Op het moment dat zij stierf, was hij in een internetcafé waar getuigen hem hebben gezien.

Anne kan niet langer haar mond houden en bekent dat ze weet wie Margo destijds bont en blauw sloeg. Dat was Philippe Neuville (Guillaume Canet). Hij is de zoon van Gilbert Neuville (Jean Rochefort), de eigenaar van de equipe springruiters waartoe Anne behoort. Hélène neemt Alex mee naar huis, waar rechercheur Levkowitz op hem zit te wachten. Hij verontschuldigt zich, vertelt Alex dat hij nergens meer van verdacht wordt en geeft hem het autopsierapport van Margot. De persoonsgegevens van de destijds gevonden dode vrouw, kloppen niet met die van Margot. Hij heeft acht jaar geleden het lichaam van een hem onbekend lijk in een kist de oven van het crematorium in zien gaan. Margots vader had haar destijds alleen wel geïdentificeerd als zijn dochter en daarom wil Alex een verklaring van hem.

Jacques vertelt Alex bij hem thuis wat er acht jaar daarvoor echt gebeurd is. Margot werkte voor een stichting die kansarme jongeren bijstond, waarvoor Philippe Neuville ook actief was. Neuville junior bleek van de situatie gebruik te maken om seksueel misbruik te plegen met minderjarige meisjes. Toen hij werd betrapt, wilde Margot hem aangeven, waarop Neuville haar aanvloog en op haar in begon te slaan. Jacques vertelt dat hij net op tijd binnen kwam om te voorkomen dat Neuville zijn dochter doodsloeg door hem dood te schieten. Neuville senior zwoer sindsdien bloedwraak. Na de dood van zijn zoon vond hij dat Margot ook niet door mocht leven. Jacques hield zijn dochter in het oog en was nabij toen zij werd aangevallen bij het meer. Hij vermoordde de twee mannen die haar aanvielen en begroef ze naast het meer. Hij besefte dat Margot haar leven niet zeker was in Frankrijk en liet haar afreizen naar Madrid. Omdat er op de politieradio werd gemeld dat het lichaam van een dode prostituee was aangetroffen die avond, takelde hij diens dode lichaam toe alsof ze één van Bertons slachtoffers was. Daarna identificeerde hij de vrouw zelf als Margot en zorgde ervoor dat niemand anders haar meer zag. Jacques was ook degene die de bewusteloze Alex uit het meer haalde en het anonieme telefoontje pleegde naar de politie om te vertellen waar hij was. Over het zendertje dat Alex onder zijn kleren draagt, horen de rechercheurs Jaqcues' verhaal ook. Ze krijgen de kans alleen niet om hem te arresteren. Nadat hij Alex naar buiten stuurt, schiet hij zichzelf dood.

Epiloog[bewerken]

Jacques' uitleg aan Alex werd onderbroken door een periode van ruis waarin de politieagenten niets verstaanbaars hoorden door de zender die Alex droeg. In een flashback blijkt dat Jacques de ruis expres veroorzaakte met zijn televisie. In de tijd dat de politie de twee niet kon verstaan, onthulde Jaqcues aan Alex dat hij wist van zijn zendertje. Het hele verhaal dat hij Alex vertelde was waar, op één essentieel onderdeel na. Niet hij, maar Margot schoot Neuville junior dood. Jacques vond dat Alex dat mocht weten, maar voor de politie moet het geheim blijven. Neuville senior wordt opgepakt. Aan het meer waar Margot destijds verdween, ziet Alex haar acht jaar later voor het eerst en levend terug.

Rolverdeling[bewerken]

Trivia[bewerken]

  • Wanneer Alex op de vlucht is voor de politie en over het station loopt, denkt hij een tijdje ten onrechte dat hij wordt achtervolgd door de grote kale man die achter hem loopt. Die man is Harlan Coben, de schrijver van het boek waarop Ne le dis à personne is gebaseerd.