Otto Braun

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

Ga naar: navigatie, zoeken

Otto Braun (Koningsbergen 28 januari 1872 – Locarno 15 december 1955), was een Duits sociaaldemocratisch politicus.

Na zijn middelbare school was hij werkzaam als arbeider. In 1888 sloot hij zich aan bij de Sozialdemokratische Partei Deutschlands (SPD). In 1892 zat hij twee maanden gevangen wegens majesteitschennis. Na zijn vrijlating was hij redacteur van de Volkstribune. Van 1902 tot 1920 was hij gemeenteraadslid in Koningsbergen en sinds 1911 lid van het partijbestuur van de SPD. Van 1913 tot 1919 was Braun lid van de Pruisische Landdag. Tijdens de Eerste Wereldoorlog steunde hij de SPD standpunt van de "Godsvrede" met de burgerlijke regering.

Na de Novemberrevolutie was Braun lid van de Arbeiders- en Soldatenraad van Groot-Berlijn, lid van de Nationale Vergadering van Weimar en tevens minister in de Pruisische regering (tot 1919).

Van 1920 tot 1932 was Braun - met enige korte onderbrekingen - minister-president van Pruisen en leidde hij de stabiele SPD-Zentrum-DDP-coalitie. Tegenstanders van Braun noemde Pruisen "Het Rode bolwerk." Zijn regering werd in 1932 door een samenwerkingsverband van nazi's en communisten van de KPD ten val gebracht. Op 4 mei 1933 vluchtte hij voor de nazi's naar Zwitserland. Met Wilhelm Dittmann (sociaaldemocraat) en Joseph Wirth (katholieke Zentrumspartei) vormde hij een Duits democratisch comité in ballingschap.

Na de Tweede Wereldoorlog was hij nog korte tijd politiek actief.

Voorganger: Paul von Eisenhart-Rothe	Minister van Landbouw van Pruisen 1918-1921	Opvolger: Hermann Warmbold
Voorganger: Paul Hirsch	Premier van Pruisen 1920-1921	Opvolger: Adam Stegerwald
Voorganger: Adam Stegerwald	Premier van Pruisen 1921-1925	Opvolger: Wilhelm Marx
Voorganger: Ernst von Richter	Minister van Financiën van Pruisen 1925	Opvolger: Hermann Höpker-Aschoff
Voorganger: Otto Boelitz	Minister van Wetenschap van Pruisen 1925	Opvolger: Carl Heinrich Becker
Voorganger: Wilhelm Marx	Premier van Pruisen 1925-1932	Opvolger: Hermann Göring (1933)