Ransuil

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Ransuil
IUCN-status: Niet bedreigd[1] (2012)
Waldohreule in freier Wildbahn.jpg
Taxonomische indeling
Rijk: Animalia (Dieren)
Stam: Chordata (Chordadieren)
Klasse: Aves (Vogels)
Orde: Strigiformes (Uilen)
Familie: Strigidae (Uilen)
Geslacht: Asio
Soort
Asio otus
(Linnaeus, 1758)
Leefgebied ransuil
Leefgebied ransuil
Afbeeldingen Ransuil op Wikimedia Commons Wikimedia Commons
Ransuil op Wikispecies Wikispecies
Portaal  Portaalicoon   Biologie
Vogels
Video van een albino ransuil.

De ransuil (Asio otus) is een grote uil, die in heel Europa voorkomt, behalve op IJsland.

Kenmerken[bewerken]

Lengte: 35-37 cm
Spanwijdte: 84-95 cm
Gewicht: 210-330 g
Levensduur: 10-15 jaar
Opvallend aan het uiterlijk van de ransuil zijn met name de lange oorpluimen, die overigens geen echte oren zijn. De ogen zijn oranje-geel. Zijn naam dankt hij dan ook aan de gelijkenis met een 'ranse', Middelnederlands voor 'muts met een kap die in plooien afhing'. Verwarring met de oehoe, die ook oorpluimen heeft, is mogelijk maar deze laatste is aanzienlijk groter dan de ransuil. Het verenkleed is aan de bovenzijde roestgeel met zwartbruine vlekken en strepen en verder is de vogel grijsbruin gevlekt en gestreept. De lichtgele onderzijde bevat brede donkere lengtestrepen en fijne dwarsstreepjes.

Voortplanting[bewerken]

Het legsel bestaat gewoonlijk uit vier tot zes glanzend witte, ronde eieren.

Geluid van een ransuil[bewerken]

Vista-kmixdocked.png
Roep van een juveniele ransuil

Voedsel[bewerken]

Net als de meeste uilen is ook de ransuil vooral actief als het donker is. Dit in tegenstelling tot de velduil, die ook wel overdag actief is. De ransuil jaagt op knaagdieren en rustende vogels.

Verspreiding en leefgebied[bewerken]

De soort telt 4 ondersoorten:

Verspreiding in Nederland[bewerken]

De ransuil komt voor in bosachtige gebieden met naaldbomen en open terreinen. In de winter verblijven ransuilen graag in elkaars gezelschap. In hun roestplaatsen, gemeenschappelijke slaapplaatsen in naaldbomen, struiken, knotwilgen of wilde hagen, rusten ze soms in grote groepen tot wel 100 exemplaren.
Volgens SOVON daalde het aantal broedparen in de periode 1990-2007 met meer dan 5% per jaar. Er broedden in 2007 nog ongeveer 5500 paar in Nederland.[2] Als voornaamste oorzaak van de achteruitgang wordt de uitbreiding van de havik aangemerkt, maar ook vergrassing van de bosbodems (waardoor muizen lastiger te vangen zijn) en de achteruitgang van het aanbod aan lege kraai- en eksternesten.[3] De ransuil staat nog als niet bedreigd op de internationale rode lijst van de IUCN.[1] Deze uil is in 2004 als kwetsbaar op de Nederlandse rode lijst gezet. De soort staat niet op de Vlaamse rode lijst.

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. a b (en) Ransuil op de IUCN Red List of Threatened Species.
  2. SOVON Verspreiding en aantalsontwikkeling van de ransuil in Nederland
  3. Bijlsma, R.G., F. Hustings & C.J. Camphuysen, 2001. Avifauna van Nederland 2. ISBN 90-74345-21-2