Rollator

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

Ga naar: navigatie, zoeken

Een rollator is een hulpmiddel bij het lopen voor ouderen en mensen die vanwege een lichamelijke beperking slecht ter been zijn.

De rollator werd in 1978 uitgevonden door de Zweedse Aina Wifalk, die zelf door polio gehandicapt was. Via het Zweedse Ontwikkelingsfonds kwam ze in contact met een bedrijf dat een prototype maakte^[1]. De naam is (waarschijnlijk) een hip neologisme; -ator is een typisch Latijnse uitgang, maar rollare is geen bestaand Latijns werkwoord.

Een rollator is meestal gebouwd van een lichtgewicht stalen buizenframe met vier (soms drie) wieltjes met rubberen bandjes. Er zijn twee handgrepen met remmen die kunnen worden vastgezet.

Een rollator is meestal voorzien van een boodschappenmandje en een zitting waarop de gebruiker kan uitrusten of waarop een dienblad gemonteerd kan worden. Dit zijn voordelen die wandelstokken en krukken niet hebben.

Rollators zijn opvouwbaar. De eerste exemplaren hadden het nadeel soms spontaan in te klappen. Voor het op- en uitvouwen van een rollator zijn 2 armen nodig.

[bewerken] Aanschaf

Een rollator kan via de huisarts worden aangevraagd maar ook zelfstandig op eigen kosten aangeschaft worden. In 2010 waren er plannen om de rollator niet meer op te nemen in het basispakket van de zorgverzekering. Uiteindelijk zijn die plannen niet doorgegaan.

Voor aanschaf kan men terecht bij de thuiszorgwinkel of op internet bij een van de vele leveranciers.

Er zijn verschillende rollators voor gebruik binnenshuis en voor buiten.

Om een goede bloedcirculatie te bevorderen dient de hoogte juist afgesteld te worden.