Roodwanghoningzuiger
| Roodwanghoningzuiger IUCN-status: Niet bedreigd[1] (2012) |
|||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Taxonomische indeling | |||||||||||||||
|
|||||||||||||||
| Soort | |||||||||||||||
| Chalcoparia singalensis (Gmelin, 1788) |
|||||||||||||||
Roodwanghoningzuiger op  Wikispecies
|
|||||||||||||||
|
|||||||||||||||
De roodwanghoningzuiger (Chalcoparia singalensis vaak ook nog: Anthreptes singalensis genoemd) is een soort honingzuiger. Deze honingzuiger voedt zich hoofdzakelijk met insecten, maar ook met stuifmeel, maar niet met nectar. Zijn gedrag lijkt verder op dat van de honingzuigers. Sinds de eeuwwisseling is deze honingzuiger in het monotypisch geslacht Chalcoparia gezet.[2][3]
Beschrijving [bewerken]
De roodwanghoningzuiger is een kleine honingzuiger, met een forse snavel. Hij is 10 centimeter lang. Net als bij de meeste honingzuigers is het mannetje kleurrijker dan het vrouwtje. Het mannetje is iriserend rood op de wangen (oorstreek), verder groen van boven; de keel is oranje en de buik is voornamelijk geel. Het vrouwtje is olijfgroen boven en oranje op de borst.
Deze honingzuiger wijkt af van de andere soorten door zijn foerageergedrag. Zijn tong is niet geschikt om nectar mee op te nemen. Verder komt de roodwanghoningzuiger voor in familiegroepjes, wat andere soorten honingzuigers niet doen.[4]
Verspreiding en leefgebied [bewerken]
De roodwanghoningzuiger komt voor in laagland- en heuvellandbos (onder de 900 m boven de zeespiegel), secondair bos en soms in tuinen en parken. Het verspreidingsgebeid reikt van Nepal, oostelijk naar Zuidoost-Azië van Birma tot op de Grote Soenda-eilanden (niet op Celebes).[5]
Status [bewerken]
De roodwanghoningzuiger heeft een groot verspreidingsgebied en daardoor alleen al is de kans op uitsterven uiterst gering. De grootte van de populatie is niet gekwantificeerd, maar er is geen aanleiding te veronderstellen dat de soort in aantal achteruit gaat. Om die redenen staat deze honingzuiger als niet bedreigd op de rode lijst van de IUCN.[1]
Bronnen, noten en/of referenties
|
