Roodwanghoningzuiger

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Roodwanghoningzuiger
IUCN-status: Niet bedreigd[1] (2012)
Taxonomische indeling
Rijk: Animalia (Dieren)
Stam: Chordata (Chordadieren)
Klasse: Aves (Vogels)
Orde: Passeriformes (Zangvogels)
Superfamilie: Passeroidea
Familie: Nectariniidae (Honingzuigers)
Geslacht: Chalcoparia
Soort
Chalcoparia singalensis
(Gmelin, 1788)
Roodwanghoningzuiger op Wikispecies Wikispecies
Portaal  Portaalicoon   Biologie
Vogels

De roodwanghoningzuiger (Chalcoparia singalensis synoniem: Anthreptes singalensis genoemd) is een soort honingzuiger die voorkomt in Zuidoost-Azië. Sinds de eeuwwisseling is deze honingzuiger in het monotypische geslacht Chalcoparia gezet. Binnen het verspreidingsgebied worden 11 ondersoorten onderscheiden.[2][3]

Leefwijze[bewerken]

Deze honingzuiger voedt zich hoofdzakelijk met insecten, maar ook met stuifmeel, maar niet met nectar. Zijn gedrag lijkt verder op dat van de honingzuigers.

Kenmerken[bewerken]

De roodwanghoningzuiger is een kleine honingzuiger, met een forse snavel. Hij is 10 centimeter lang. Net als bij de meeste honingzuigers is het mannetje kleurrijker dan het vrouwtje. Het mannetje is iriserend rood op de wangen (oorstreek), verder groen van boven; de keel is oranje en de buik is voornamelijk geel. Het vrouwtje is olijfgroen boven en oranje op de borst.

Deze honingzuiger wijkt af van de andere soorten door zijn foerageergedrag. Zijn tong is niet geschikt om nectar mee op te nemen. Verder komt de roodwanghoningzuiger voor in familiegroepjes, wat andere soorten honingzuigers niet doen.[4]

Verspreiding en leefgebied[bewerken]

De roodwanghoningzuiger komt voor in laagland- en heuvellandbos (onder de 900 m boven de zeespiegel), secondair bos en soms in tuinen en parken. Het verspreidingsgebeid reikt van Nepal, oostelijk naar Zuidoost-Azië van Birma tot op de Grote Soenda-eilanden (niet op Celebes).[5]

De soort telt 11 ondersoorten:

  • C. s. assamensis: van de oostelijke Himalaya en Bangladesh tot zuidelijk China, noordelijk Thailand en noordelijk Myanmar.
  • C. s. koratensis: oostelijk Thailand en Indochina.
  • C. s. internota: noordelijk Malakka.
  • C. s. interposita: centraal Malakka.
  • C. s. singalensis: zuidelijk Malakka.
  • C. s. sumatrana: Sumatra.
  • C. s. panopsia: de eilanden ten westen van Sumatra.
  • C. s. pallida: de Natuna-eilanden ten noordwesten van Borneo.
  • C. s. borneana: Borneo.
  • C. s. bantenensis: westelijk Java.
  • C. s. phoenicotis: centraal en oostelijk Java.

Status[bewerken]

De roodwanghoningzuiger heeft een groot verspreidingsgebied en daardoor alleen al is de kans op uitsterven uiterst gering. De grootte van de populatie is niet gekwantificeerd, maar er is geen aanleiding te veronderstellen dat de soort in aantal achteruit gaat. Om die redenen staat deze honingzuiger als niet bedreigd op de rode lijst van de IUCN.[1]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. a b (en) Roodwanghoningzuiger op de IUCN Red List of Threatened Species.
  2. Howard and Moore Complete Checklist of the Birds of the World, 1993, 2003
  3. Gill, F., Wright, M. & Donsker, D. (2013). IOC World Bird Names (version 3.5). (en)
  4. (en) Phillipps, Q & K. Phillipps, 2011. Phillips' field guide to the birds of Borneo. John Beaufoy, Oxford. ISBN 978 1 906780 56 2.
  5. (en) King et al, 1983. A field guide to the birds of South-East Asia. Collins, London. ISBN 0 00 219206 3.
Foto