Sojoez 12

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Sojoez 12
Missiegegevens
Aantal bemanningsleden 2, Vasili Lazarev (commandant) & Oleg Makarov
Lanceerdatum 27 september 1973
Lanceerplatform Bajkonoer
Landingsdatum 29 september 1973
Landingsplaats 400 km ZW van Karaganda
Missieduur 1 dag, 23 uur, 15 minuten en 32 seconden
Hoogte van de baan apogeum 249 km, perigeum 194 km, omlooptijd 88,59 minuten
Hellingshoek van de baan 51,59°
Aantal rondjes rond de aarde 31
Herdenkingszegel met links Lazarev, rechts Makarov
Herdenkingszegel met links Lazarev, rechts Makarov
Portaal  Portaalicoon   Ruimtevaart

Sojoez 12 (Russisch: Союз 12, "Unie 12") was een Russische bemande ruimtevlucht uit de jaren '70 van de vorige eeuw. Het was de eerste vlucht van het herziene ontwerp van het Sojoez ruimtevaartuig. Missiedoel was om de gemodificeerde boordsystemen uit te testen.

Aanleiding tot herontwerp[bewerken]

Na de ramp met de Sojoez 1, waarbij Vladimir Komarov de dood vond, pasten de Russen hun Sojoez al ingrijpend aan. Maar blijkbaar niet goed genoeg: de vlucht van Sojoez 11 kende eveneens een tragisch einde. Ook deze bemanning, bestaande uit Georgi Dobrovolski, Vladislav Volkov en Viktor Patsajev, verloor het leven tijdens terugkeer naar de Aarde.

In reactie op deze nieuwe ruimteramp zette de Sovjet-Unie het Sojoezprogramma ruim twee jaar stop. Tijdens deze ingelaste pauze gingen de bouwers met de stofkam door de blauwdrukken om alle fouten uit het ontwerp te verwijderen. Daarnaast wenste men geen risico meer te lopen tijdens de terugkeer naar de Aarde. Het dragen van ruimtepakken tijdens lancering, koppeling en de laatste fase van de vlucht werd verplicht. Dit leverde een probleem op, aangezien een Sojoez met drie personen ook zonder ruimtepak al uiterst krap was. De capsule was gewoon te klein om drie personen met ruimtepak te herbergen. Maar de U.S.S.R. deed na twee tragisch verlopen vluchten op dit punt geen water meer bij de wijn. Als dat betekende dat er voortaan, in plaats van de gebruikelijke drie, slechts plaats was voor twee kosmonauten dan was dat jammer maar niets aan te doen. De derde zitplaats verving men door extra overlevingsapparatuur.

Nieuwe Sojoez[bewerken]

De Sojoez 7K-OKS werd opgevolgd door het type Sojoez 7K-T. Deze versie vloog tot de introductie van de Sojoez T in 1981 en kon na 31 missies een smetteloze staat van dienst overleggen. De Sovjet-Unie leerde harde lessen van het Sojoez 11 drama. Deze nieuwe Sojoez beschikte niet langer over zonnepanelen, maar over accu's. Op deze wijze liepen de Russen niet het risico om, als de panelen onverwacht niet openklapten na lancering, halsoverkop een missie af te moeten breken. Weliswaar beperkte dit het ruimtevaartuig ernstig in zijn actie-radius, maar in praktijk koppelde de Sojoez na korte tijd aan het Saljoet ruimtestation. De accu's van deze nieuwe Sojoez hielden het 2½ dag uit, wat ruim voldoende tijd bood om een koppeling uit te voeren. Daarna laadden de zonnepanelen van de Saljoet de accu's van de Sojoez weer op.

Vluchtverloop[bewerken]

De Sojoez 12 werd op 27 september 1973 gelanceerd met een Sojoez draagraket vanaf Bajkonoer. Deze herziene versie woog 6570 kg. De bemanning bestond uit commandant Vasili Lazarev en vluchtspecialist Oleg Makarov. Het Russische persbureau TASS maakte onmiddellijk na lancering bekend, dat deze vlucht twee dagen zou duren, maar maakte er verder weinig woorden aan vuil. Met name de keuze voor Lazarev was opvallend, aangezien hij tot twee keer toe niet door de keuring voor het kosmonautenkorps heen kwam.

Sojoez 12 kwam in een baan met een omlooptijd van ruim 88,59 minuten met een apogeum van 249 km, een perigeum van 194 km en een inclinatie van 51,59°.

Lazarev en Makarov testten de nieuwe boordapparatuur gedurende twee dagen. Daarna keerden zij naar de Aarde terug en voerden een geslaagde landing uit op 400 km ten zuidwesten van Karaganda te Kazachstan.[1][2][3][4][5]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Sojoez 12 op NSDDC, geraadpleegd op 26 juli 2012
  2. Sojoez 7K-T op Astronautix.com, geraadpleegd op 28 juli 2012
  3. Van Spoetnik tot Spaceshuttle, ISBN 90 6010 429-3, 1980, 4e druk, blz. 60 & 75
  4. Geïllustreerde encyclopedie van de ruimtevaart, ISBN 90 210 0597 2, 1982, blz. 183 & 275
  5. Een kwart eeuw ruimtevaart, ISBN 90 6533 008 9, 1982, blz. 38, 49 & 50