Storage area network

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

In de IT is een Storage Area Network (SAN) een architectuur die dient als koppeling tussen servers (initiator) en opslagapparaten (target) (denk hierbij aan disk arrays, tape libraries en optical jukeboxes) op zo'n manier dat het voor het besturingssysteem lijkt alsof het opslagapparaat direct is aangesloten. Omdat de server en opslag fysiek van elkaar losgekoppeld zijn, is het beheer van het opslagsysteem eenvoudig uit te voeren zonder de server uit bedrijf te nemen. Ook kan een SAN-systeem met redundante opslag uitgerust worden.

Hoewel kosten en complexiteit verminderen, worden (gemeten naar 2007) SAN's vooral gebruikt in de grotere rekencentra.

In tegenstelling tot een SAN maakt network-attached storage (NAS) gebruik van bestandsgeoriënteerde protocollen zoals NFS of SMB/CIFS, waar het duidelijk is dat de opslag extern plaatsvindt en de computers een deel van een bestand opvragen in plaats van een blok op een opslagmedium.

Netwerktypen[bewerken]

Verreweg de meeste Storage Area Networks maken gebruik van het SCSI-protocol voor de communicatie tussen servers en de via het SAN aangeboden opslag. Het maakt echter geen gebruik van de fysieke SCSI-interface (bijvoorbeeld kabels), omdat de topologie hiervan niet bruikbaar is in dit netwerk. Om een netwerk te creëren, wordt een mapping layer gebruikt via andere laagniveauprotocollen: