Solid state drive
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Een solid state drive (SSD, of RAM-disk) is een toestel om gegevens te bewaren met behulp van niet-vluchtig geheugen zoals flash of vluchtig geheugen zoals SDRAM te gebruiken. Deze SSD's worden voornamelijk gebruikt in computertoepassingen waar traditioneel een harde schijf gebruikt werd. Typisch aan solid state drives is dat er geen bewegende onderdelen gebruikt worden zoals ronddraaiende platters die wel in harde schijven te vinden zijn. Dankzij het ontbreken van bewegende onderdelen is de toegangstijd tot een willekeurig gegeven verwaarloosbaar klein en kunnen er geen mechanische fouten meer optreden.
Inhoud |
[bewerken] Toepassingen
Verwacht wordt dat SSD's langzaam de mechanische harde schijven zullen vervangen. SSD's die gebaseerd zijn op vluchtig geheugen zoals SDRAM worden gekenmerkt door snelle datatoegang, minder dan 0,01 milliseconde (meer dan 250 keer zo snel als de snelste harde schijven in 2004). Deze worden primair gebruikt om applicaties te versnellen die anders vertraging zouden oplopen.
Op DRAM gebaseerde SSD's worden typisch samen met een interne batterij en back-upsysteem gebruikt om het behoud van de data te verzekeren. Wanneer de voeding uitvalt zal de batterij voldoende energie bevatten om het toestel de kans te geven zijn gegevens vanuit het RAM naar een back-upschijf te kopiëren. Wanneer de elektriciteit weer beschikbaar is wordt alle data van de harde schijf terug naar het RAM gekopieerd en kan het toestel opnieuw normaal functioneren.
De meeste SSD-fabrikanten gebruiken niet-vluchtig flashgeheugen als compact alternatief voor DRAM-gebaseerde SSD's. Deze op flash gebaseerde SSD's, ook bekend als flashdrives, hebben geen batterij nodig. Wanneer de stroom uitvalt behouden deze hun gegevens. Net zoals DRAM-SSD's zijn deze extreem snel aangezien er geen bewegende onderdelen gebruikt worden. Toch blijven flashdrives merkbaar trager dan DRAM-SSD's.
Solid state drives zijn in het bijzonder nuttig op computers die al de maximum toegelaten hoeveelheid RAM gebruiken. Sommige x86 architecturen hebben bijvoorbeeld limieten van 4 GB aan RAM, maar door gebruik te maken van wisselbestanden op een SSD kan deze beperking omzeild worden. Deze SSD zal niet de snelheid van het hoofdgeheugen halen, omdat de bandbreedte van de bus waar deze mee verbonden is gewoonlijk kleiner is. Toch blijft de snelheid hoger dan wanneer het swapbestand op de harde schijf zou staan.
Op DRAM gebaseerde SSD's kunnen ook als cachebuffer gebruikt worden. Wanneer data naar een harde schijf weggeschreven moet worden, zal het overeenkomstige blok als gewijzigd (jargon: vuil of dirty) gemarkeerd worden. Alle gewijzigde blokken kunnen dan naar de harde schijf gesynchroniseerd worden op basis van een van de volgende strategieën:
- tijd, bijvoorbeeld elke 10 seconden;
- drempel, wanneer het percentage gewijzigde blokken een bepaalde vooraf gedefinieerde waarde overschrijdt;
- een combinatie hiervan.
[bewerken] MLC versus SLC
Solid State Disks zijn onder te verdelen in twee typen: SLC en MLC. Een SSD bestaat uit verschillende cellen. Iedere cel heeft technisch gezien een analoge waarde. Deze analoge waarde, doorgaans een lading, voltage of weerstand, wordt onderverdeeld om tot een digitale waarde te komen.
Bij Single-Level-Cell SSD's (SLC) wordt de analoge waarde van een cel verdeeld in twee bereiken: een hoog bereik en een laag bereik. Hierdoor slaat iedere cel effectief dus één bit op.
Bij Multi-Level-Cell SSD's (MLC) wordt de analoge waarde in meer bereiken verdeeld, meestal vier. Hierdoor wordt effectief dus meer bits per cel opgeslagen.
Door dit verschil zijn SLC SSD's betrouwbaarder[bron?], duurzamer en sneller, maar hebben MLC's juist als voordeel dat ze data veel compacter kunnen opslaan. Hierdoor zijn MLC's met dezelfde opslagcapaciteit goedkoper dan SLC SSD's.
