The Scene

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Nuvola single chevron right.svg Zie voor de band rond Selena Gomez het artikel Selena Gomez & the Scene.
The Scene
The Scene met Thé Lau
The Scene met Thé Lau
Achtergrondinformatie
Jaren actief 1976- heden
Oorsprong Amsterdam, Nederland
Genre(s) Rock / Pop
Leden
Zang Thé Lau
Bas, Zang Emilie Blom van Assendelft
Drums Jeroen Booy
gitaar Alan McLachlan
toetsen JP Bast
Ex-leden
toetsen Otto Cooymans
Toetsen, Zang André Versluijs
Toetsen, Gitaar Dante Oei (1997-2001)
Drums Dennis Duchhart
Bas Dennis Witbraat
Gitaar Dimitri Veltkamp
Bas, Zang Eus van Someren (1989-2001)
Toetsen Floris Nielen
Mondharmonica Jos Van Woudenberg
Drums Kim Snelten
Drums Kors Eijkelboom
Toetsen
Bas
Drums
Mike Meijer
Website
Portaal  Portaalicoon   Muziek

The Scene is een Nederlandse rockband uit Amsterdam met poëtische teksten rond zanger, gitarist, componist en producer Thé Lau.

Start[bewerken]

In Bergen (Noord-Holland) begint Lau in het begin van de jaren zeventig zijn muzikale carrière in groepen als Tortilla en Turquoise. Samen met Jan de Hont maakt hij deel uit van de Amsterdamse country-rockgroep Music Garden en de Neerlands Hoop Express. In 1979 formeert hij The Scene. In het begin wisselt de band zowat maandelijks van samenstelling, maar de vele personeelswisselingen doen geen afbreuk aan het karakteristieke geluid van de groep. Centraal staan steeds Lau's rauwe, hese stemgeluid en zijn composities met zowel Nederlands- als Engelstalige teksten. Een radiosessie voor VARA's Popkrant en een televisie-optreden in VARA's Popkaravaan zorgen voor de eerste naamsbekendheid. Begin 1980 wordt The Scene in Muziekkrant OOR zelfs uitgeroepen tot Nederlands beste band-zonder-plaat. In mei verschijnt dan bij Dureco de op twee nummers na geheel Engelstalige LP 'The Scene', die wel goede recensies maar geen dito verkoopresultaten oplevert. De plaat wordt gevolgd door de eigen beheer-singles 'The Beat/Bliss' en 'Stappen/Allied Cigarettes' (1982). In juni 1983 doet The Scene in het kader van een internationaal uitwisselingsproject een korte tournee door Polen in het voorprogramma van het daar enorm populaire Budka Suflera.

Tweede album[bewerken]

Omdat de bandleden liever worden uitbetaald dan dat er gespaard wordt voor een nieuw album duurt het tot 1985 voordat de eigen beheer-LP 'This Is Real' verschijnt, waarop Thé Lau werkt met Kim Snelten op sax en mondharmonica, bassist Dimitri Veltkamp en drummer Kors Eijkelboom. Een reeks simpele, directe eigen beheer-singles volgt: 'S.E.X.' (1986), 'Ritme', 'Wereld' (1987) en een cover van Madonna's 'Borderline' (1988). De singles worden geen hits, maar zorgen wel voor regelmatige aandacht in de media.

Rij rij rij[bewerken]

Vanaf 1987 bestaat The Scene naast Thé Lau uit bassiste Emilie Blom van Assendelft en Wim Zeeman op drums. In deze samenstelling maakt de groep 'Rij Rij Rij', geproduceerd door Rick de Leeuw van de Tröckener Kecks. Het album verschijnt in december 1988 en de titelsong wordt ook op single uitgebracht. In februari '89 wordt The Scene uitgebreid met toetsenist Otto Cooymans (ex-Hollander, Time Bandits, Vitesse) en wat later ook met gitarist Eus van Someren. Dan verschijnt de single 'Rauw, Hees, Teder'. Drummer Wim Zeeman wordt in januari 1990 vervangen door Jeroen Booy (ex-Roberto Jacketti & The Scooters). Daarmee is de "definitieve" bezetting van de groep compleet. Ook tekent de groep een platencontract bij Phonogram.

Open[bewerken]

In juli 1991 wordt The Scene door de Stichting Popmuziek Nederland afgevaardigd naar het New Music Seminar in New York, maar doordat de band geteisterd wordt door uitvallende stroom loopt dat optreden op niets uit. Het is de laatste vrijage van Thé Lau met het Engels. In maart 1992 verschijnt 'Open', bijna live opgenomen met opnieuw De Leeuw als producer. De plaat wordt ingehaald als een meesterwerk; OOR spreekt bijvoorbeeld van "een gepassioneerde soulplaat met dwingende rock en een persoonlijke rock-'n-roll-taal." Voor dit opnieuw goedlopende album ontvangt The Scene een tweede Edison. De singles 'Zuster' en 'Open' worden bescheiden hits, de albumtour is een succes en de band is het hoogtepunt op Parkpop in Den Haag. Om de zaken goed te regelen wordt Torhout/Werchter-organisator Herman Schueremans als manager ingeschakeld.

Popprijs 1992[bewerken]

Op het Groningse Noorderslag-festival krijgt The Scene in januari 1993 de Popprijs 1992 uitgereikt. De jury prijst "de poëtische Nederlandstalige teksten die zijn ingebed in karakteristieke, sobere arrangementen." In augustus scoort The Scene samen met De Dijk een hit met de splitsingle 'De Wereld Is Van Iedereen' (met daarop 'Iedereen Is Van De Wereld van The Scene en 'Nieuwe Laarzen' van De Dijk), waarvan de opbrengst naar Artsen Zonder Grenzen gaat.

Avenue De La Scene[bewerken]

Twee maanden later verschijnt het wederom vrijwel live opgenomen 'Avenue De La Scene', ditmaal geproduceerd door Thé Lau zelf. Het album is wat onevenwichtiger en donkerder van toon dan 'Open', en blijkt daardoor in commercieel opzicht een lichte tegenvaller. Als live-act blijft The Scene, in 1994 wederom te zien op Parkpop, echter onverminderd populair. Singles als 'Mijn Straat', 'De Schaduw Van Het Kruis' en het nieuwe 'Slapen, Dromen, Zweten & Vergeten' krijgen wel redelijke airplay, maar worden geen echte hits. In de herfst van dat jaar brengt The Scene een indrukwekkend multimediaal live-pakket uit: het live-album 'The Scene', een live-video en een door Paul Tolenaar gemaakt fotoboek. Ook draagt de band een zeer geslaagde versie van 'Waterdrager' bij aan 'Als De Rook Is Verdwenen...', een eerbetoon aan Boudewijn de Groot.

Arena[bewerken]

In 1995 ervaart The Scene een wat merkwaardige vorm van waardering als ze in de platenbakken van diverse winkelketens een Zwitserse bootleg-versie van de eerste LP 'The Scene' uit 1980 op CD ontwaren. In de zomer speelt de band twee concerten op de campingfestivals van Torhout-Werchter. Ondertussen werkt de band aan het opnemen van nieuw materiaal, dat voor de verandering eens niet in een dure studio plaatsvindt, maar in de eigen oefenruimte van de band. Op het album 'Arena', dat in april 1996 als eerste Nederlandstalige album op het prestigieuze Island Records verschijnt, levert de romanticus Lau strijd tegen de onverschilligheid van het bestaan. Het door Emile den Tex geproduceerde album, waarop latin percussie en een Spaanse gitaar opduiken, klinkt opener dan voorgaand plaatwerk en kan gerekend worden tot het beste werk van de groep. Vooral tekstueel valt op dat Lau directer en concreter is. Zo veegt hij in het scherpe 'Varken Met Succes' de vloer aan met aalgladde TV-babbelaars, bezingt hij in 'Junkie Met Talent' Nirvana's Kurt Cobain, en wordt de plaat afgesloten met 'Otto's Imperium', een tien minuten durend gedicht op muziek. Hoewel het album positieve recensies krijgt, valt de verkoop enigszins tegen. Erkenning is er wel in de vorm van een Gouden Harp van de stichting Conamus, die de groep in februari 1997 ontvangt voor haar gehele oeuvre. Thé Lau doet dan juist met pianist Willem Ennes een eerste korte solo-theatertournee onder de naam 'Lau Late Night'.

2 Meter-sessie[bewerken]

Ook verschijnt begin 1997 een one-artist '2 Meter Sessie'-album, dat materiaal bevat van voor de VARA-radio en televisie opgenomen 2 Meter Sessies uit 1990, 1993 en 1996. Een paar maanden later verlaat toetsenist Otto Cooymans - wegens 'artistieke meningsverschillen', zoals dat dan heet - de groep. Hij wordt vervangen door de dan drieëntwintigjarige conservatoriumstudent Dante Oei, die tevens de plaats van Willem Ennes overneemt bij de soloconcerten van Thé Lau. Hij wordt meteen in het diepe gegooid, want in juni doet The Scene tussen de gewone optredens door een door sigarettenmerk Marlboro gesponsorde serie optredens waarbij ze zeventien hits uit het jaar 1978 coveren, van The Buzzcocks tot David Bowie. Voor de soundtrack van de Vlaamse film 'Gaston's War' neemt Thé Lau de evergreen 'We'll Meet Again' op. Na het succes van de eerste solo-theateroptredens trekt Lau nu elke winter - wanneer er door het gebrek aan festivals tóch altijd al meer ruimte in de agenda is - met Dante Oei langs de Nederlandse en Vlaamse theaters. Anders dan bij de rockconcerten van The Scene, ligt hierbij het accent veel meer op de teksten, en kunnen er meer ballads gespeeld worden.

Marlene[bewerken]

Ondertussen worden er in Brussel opnames gemaakt voor 'Marlene', dat eind april uitkomt en door Lau zelf geproduceerd is. Dit album klinkt opvallend anders dan voorgaand materiaal, met hoofdrollen voor akoestische gitaren en door Dante Oei gearrangeerde strijkers. 'Marlene' krijgt uitsluitend lovende recensies (.."klinkt als herboren"... "de passie is teruggekeerd"... "de beste Scene-schijf"...), maar het album wordt vermalen in fusieperikelen en ontslagdreigingen bij de platenmaatschappij. Daardoor worden singles als 'Marlene' en het majestueuze 'Rivier' nauwelijks op de radio gedraaid, en draait het album uit op een commerciële flop. Daarnaast gaat The Scene - net als op het album - ook live beduidend zachter spelen, wat niet overal even goed valt. Tot overmaat van ramp wordt gitarist Eus van Someren geteisterd door de ziekte van Pfeiffer, zodat hij gedurende een half jaar moet worden vervangen door ex-Sjako!-gitarist (en toenmalig echtgenoot van bassiste Emilie Blom van Assendelft) Alan McLachlan.

Duits[bewerken]

Ondertussen brengt The Scene ook een Duitstalige album uit. Omdat het de band wel eens leuk leek om een echte buitenlandse tournee te doen, was jaren geleden al eens geprobeerd om de teksten ongeschonden te vertalen naar het Engels, maar zonder succes. Duitse vertalingen bleken echter wél een goed resultaat op te leveren; Thé Lau claimt dat het Duitse 'Rigoros' zelfs sterker is dan het origineel. Het Duitse album 'Arena' bevat dertien opnieuw opgenomen Scene-klassiekers. Aangezien 'Arena' al even op de plank lag, is op dit album toetsenist Otto Cooymans nog te horen. Van het album verschijnen 'Blau' en 'Diese Welt' ook op single, maar ondanks positieve reacties van onze oosterburen op zowel het album, de singles als op enkele Duitse optredens van The Scene, blijkt het toch bijzonder moeilijk om daar voet aan de grond te krijgen.

In de wintermaanden trekt Lau weer langs de theaters en hij brengt in eigen beheer het tijdens de vorige tournee opgenomen solo-live-album '1998' uit. Als in de lente de rust bij de platenmaatschappij is weergekeerd en de borden zijn verhangen krijgt de single 'Wondermooi' een tweede kans en wordt bijna een hit, maar het album is al niet meer te redden. Wel speelt de band weer een serie geslaagde optredens, waarbij ook weer beduidend steviger wordt gespeeld dan tijdens de 'Marlene'-tour. Begin 2000 debuteert Thé Lau als schrijver met de verhalenbundel 'De Sterren Van De Hemel', en er volgt ook weer een uitgebreide solotournee.

Daarna begint The Scene meteen weer te spelen, want hoewel het in 1999 betrekkelijk rustig is geweest rond de band, denkt Thé Lau niet aan stoppen: "Ik wil dat The Scene één van die legendarische bands wordt die werkelijk iets in de muziekgeschiedenis van de Lage Landen betekent." De groep heeft een primeur door een nieuwe opname van 'Sabine's Gezicht' (dat al in 1985 op de LP 'This Is Real' stond) alleen uit te brengen als download - lang voordat legale download-services als iTunes in zwang raakten. Half juli verschijnt er dan een echte nieuwe single: 'Helden', dat oorspronkelijk werd gemaakt voor de nieuwe SIRE-televisiespot rond het thema 'De maatschappij, dat ben jij'. De reacties op deze spot waren echter zo positief dat besloten is om het nummer uit werken en er een single van te maken. De radio pakt de single dit keer wél goed op, er wordt een videoclip gemaakt die regelmatig te zien is op clipzenders TMF en The Box, en 'Helden' staat twee maanden lang in de Top 100. In augustus treedt The Scene voor de zesde keer op voor het twaalfduizendkoppige publiek van het Marktrock-festival in Leuven (B).

Verzamelalbum[bewerken]

In het najaar van 2000 verschijnt het zeventien tracks tellende verzamelalbum 'Rauw, Hees, Teder'. Ondertussen blijven ook de oude albums doorverkopen, wat er toe leidt dat de groep bij een optreden in de Amsterdamse Melkweg een platina plaat ontvangt voor 100.000 verkochte exemplaren van 'Blauw'. Met de reeks concerten die volgt op de release van 'Rauw, Hees, Teder' bewijst The Scene dat ze nog steeds in topvorm zijn. In de zomer van 2001 staat de groep dan ook weer met succes op een aantal Nederlandse en Belgische festivals. Lau heeft op dat moment al een aantal songs geschreven voor een toekomstig solo-album, maar het hernieuwde succes van The Scene doet hem overwegen om dat materiaal toch te gebruiken voor een nieuw Scene-album. Het lukt echter niet om het daar met de rest van de groep over eens te worden, dus uiteindelijk kiest Lau er toch voor om een solo-album te maken. Dit solo-album, 'De God Van Nederland', verschijnt in mei 2002. Naast uitgebreide theatertournees speelt Thé Lau met dit nieuwe materiaal, en met een nieuwe band, ook in het club- en festivalcircuit (o.a. weer op het Werchter-festival), waarbij ook de hits van The Scene aan bod komen. Hoewel The Scene sinds het najaar van 2001 al niet meer samen gespeeld heeft, blijft Lau met enige regelmaat in de media verkondigen dat zijn solocarrière niet het einde van de band betekent: "The Scene zal nooit worden opgeheven!". Tot een interview met De Telegraaf op 16 november 2002, waarin hij aangeeft dat dat hoofdstuk nu toch écht is afgesloten...

Thé Lau vervolgt dus zijn solo-activiteiten in zowel het theater-, club- en festivalcircuit in wisselende bezettingen, waarin toetsenist Jan-Peter Bast de enige vaste spil is. Achtereenvolgens verschijnen van hem een tekstbundel, de DVD 'The Show' (2003), de roman 'Hemelrijk' (2004), tweede solalbum 'Tempel Der Liefde' (2006) en verhalenbundel 'In De Dakgoot' (2006). Ook de andere leden van The Scene zoeken nieuwe bezigheden. Je kon/kunt Scene-leden terugvinden in Sype, de Manuëla Kemp Band, The Chedderheadz, Roberto Jacketti & The Scooters, Skelter, de Ruben Hoeke Band, TeNDeRMeN en The Wild Romance. Gitarist Eus van Someren richt zich voornamelijk op zijn werk voor het Nederlands Instituut voor Hersenonderzoek.

2006[bewerken]

In de zomer van 2006 speelden zowel bassiste Emilie Blom van Assendelft, drummer Jeroen Booy en toetsenist Otto Cooymans met Lau mee, zij het op verschillende festivals. Thé Lau: "Otto ging als vanouds geweldig tekeer, Emilie produceerde haar karakteristieke pulserende basgeluid en Jeroen klonk alsof hij bij U2 inviel, ronkend, zwaar. Later vroeg Jeroen me of ik wilde overwegen nog een keer met The Scene te toeren. Hij had een 'onaf gevoel'. Dat, en het feit dat spelen met alle drie een kick was, deden me besluiten Jeroen te bellen. OK, laten we de koppen bij elkaar steken om te kijken wat iedereen ervan vindt. Het enthousiasme bleek groot. Niet alleen bij Jeroen, Emilie en Otto, maar ook bij vrienden die we ons plan toevertrouwden. Nadere inspectie van keerzijden leerden ons dat die er niet waren. Spelen van oud en vertrouwd repertoire? Absoluut! Er is niets mis met 'Blauw', 'Open', 'Rigoureus', 'Zuster', 'Samen', 'Iedereen Is Van De Wereld'. Welke optredens zullen we doen? Festivals! En een paar geliefde zalen, Paradiso (Amsterdam), de Ancienne Belgique (Brussel). Zullen we een CD opnemen? Ja! Dezelfde songs. Misschien met gasten... Misschien nieuwe nummers... Dat soort zaken. Inmiddels weten we dat het enthousiasme overal groot is. En dat we een juist besluit hebben genomen. OK, we doen het!"

The Scene met Thé Lau

Die nieuwe cd, eenvoudig maar veelzeggend '2007' getiteld, komt uit op 21 mei. Op het album staan in totaal twaalf tracks. Tien klassiekers van de band hebben een nieuw jasje gekregen. 'Open', 'Zuster' en 'Samen' klinken nu zoals ze live ook al klonken: stuwender, scherper en opzwepender. Op drie tracks doen gasten mee: Sarah Bettens (k's Choice) bij 'Blauw', Paskal Jakobsen (BLØF) bij 'Iedereen Is Van De Wereld' en Tom Barman (dEUS) bij 'Rigoureus'. Daarnaast twee nieuwe nummers: 'Meisje Van De Dromen' en 'Alkmaar', waarvan de tekst werd geschreven door Neeltje Maria Min.

Einde[bewerken]

Op 12 augustus 2013 werd bekend gemaakt dat Thé Lau aan keelkanker lijdt[1]. Nadat aanvankelijk leek dat de chemokuur en bestralingen goed aangeslagen waren, maakte het management in april 2014 bekend dat Thé Lau uitzaaiingen in zijn linkerlong heeft en hij uitbehandeld is[2]. In juni 2014 zal hij met zijn band afscheidsconcerten geven op Pinkpop, in de Heineken Music Hall, (dit zou eerst Paradiso zijn, maar werd verplaatst omdat het concert in zeven minuten uitverkocht was),[3], de Lotto in Antwerpen en in de AB in Brussel.

Discografie[bewerken]

Albums[bewerken]

Album(s) met eventuele hitnoteringen in
de Nederlandse Album Top 100
Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
The Scene 1980 -
This is real 1985 -
Rij rij rij 1988 -
Blauw 1990 08-06-1991 34 11
Open 1992 04-04-1992 20 17
Avenue de la Scene 1993 16-10-1993 41 10
The Scene Live 1994 12-11-1994 51 8 Livealbum
Arena 1996 13-04-1996 29 11
2 Meter sessies 1997 26-04-1997 30 8 Verzamelalbum
Rauw, hees, teder - Het beste van 2000 16-09-2000 69 3 Verzamelalbum
Marlene 1998 -
2007 2007 26-05-2007 79 2
Liefde op doorreis 23-10-2009 31-10-2009 46 4
Code 12-03-2012 17-03-2012 44 2
Album(s) met hitnoteringen in
de Vlaamse Ultratop 200 albums
Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
Arena 1996 20-04-1996 26 5
Rauw, hees, teder - Het beste van 2000 16-09-2000 13 7 Verzamelalbum
2007 2007 09-06-2007 27 17
Liefde op doorreis 2009 07-11-2009 24 5
Code 2012 17-03-2012 41 5

Singles[bewerken]

Single(s) met eventuele hitnoteringen in
de Nederlandse Top 40
Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
Young dogs, young blood 1980 -
The beat / Bliss 1982 -
Stappen / Allied cigarettes 1982 -
S.E.X. 1986 -
Ritme 1987 -
Wereld 1987 -
Borderline 1988 -
Rij rij rij 1988 -
Rauw hees teder 1989 -
Rigoreus 1990 22-09-1990 tip10 - Nr. 68 in de Single Top 100
Iedereen is van de wereld 1991 02-02-1991 tip8 - Nr. 62 in de Single Top 100
Blauw 1991 15-06-1991 14 7 Nr. 15 in de Single Top 100
Brand 1991 -
Zuster 1992 04-04-1992 31 3 Nr. 33 in de Single Top 100
Open 1992 20-06-1992 38 3 Nr. 40 in de Single Top 100
Samen 1992 22-08-1992 tip7 - Nr. 57 in de Single Top 100
Maan 1992 -
Iedereen is van de wereld 1993 31-07-1993 24 5 met "Nieuwe laarzen" van de Dijk /
Nr. 16 in de Single Top 100
Mijn straat 1993 -
De schaduw van het kruis 1993 -
Hard tegen hard 1994 -
Vrienden 1994 -
Slapen, dromen, zweten & vergeten 1994 -
Open (Live) 1994 -
Vrede 1996 -
Junkie met talent 1996 -
Romantiek 1996 -
Slapen, dromen, zweten 1996 -
Diese welt 1997 -
Blau 1998 -
Marlene 1998 -
Wees welkom 1998 -
Rivier 1998 -
Wondermooi 1999 -
Helden 2000 - Nr. 84 in de Single Top 100
Single(s) met hitnoteringen
in de Vlaamse Ultratop 50
Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
Overal 14-11-2011 10-12-2011 tip79 -

Radio 2 Top 2000[bewerken]

Nummer(s) met noteringen
in de Radio 2 Top 2000
'99 '00 '01 '02 '03 '04 '05 '06 '07 '08 '09 '10 '11 '12 '13
Blauw 567 496 432 347 277 494 545 506 687 496 477 469 578 408 490
Iedereen is van de wereld 965 657 703 802 486 769 801 930 1178 818 856 828 877 919 832

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. 'Zanger Thé Lau heeft keelkanker', NOS 12 augustus 2013, laatst geraadpleegd op 12 augustus 2013.
  2. 'Thé Lau uitbehandeld door uitzaaiingen', NU.nl 2 april 2014, laatst geraadpleegd op 2 april 2014.
  3. Taymir en Thé Lau/The Scene op Pinkpop 2014, Pinkpop.nl, laatst geraadpleegd 3 april 2014