Van Halen

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Van Halen
Van Halen met Sammy Hagar, live in 2004
Van Halen met Sammy Hagar, live in 2004
Achtergrondinformatie
Jaren actief 1972-1999, 2003-2005, 2006-heden
Oorsprong Pasadena Californië, Verenigde Staten
Genre(s) Hard rock, heavy metal
Label(s) Warner Bros., Columbia
Verwante acts Montrose, The Other Half, Chickenfoot, Michael Anthony, Extreme
Huidige leden Eddie van Halen
Alex van Halen
David Lee Roth
Wolfgang van Halen
Ex-leden Mark Stone
Michael Anthony
Sammy Hagar
Gary Cherone
Portaal  Portaalicoon   Muziek

Van Halen (uitspraak: ven heelen) is een Amerikaanse hardrockband, opgericht door de van oorsprong Nederlandse broers Eddie (Edward Lodewijk) en Alex (Alexander Arthur) van Halen.

De band is vooral bekend om de two-hand tapping-gitaartechniek van Eddie en het flamboyante podiumgedrag van hun eerste zanger, David Lee Roth. Roth wordt gezien als de man die de grenzen tussen hard rock en showbusiness minder scherp heeft gemaakt en de standaard leren-jacks-met-spijkerbroeken-cultuur heeft doorbroken. Onder rockmuzikanten wordt Eddie van Halen als een zeer invloedrijk rockgitarist gezien. Vrijwel iedere rockgitarist van de 21e eeuw is direct of indirect door hem beïnvloed. Ook op het gebied van gitaarversterking, gitaareffecten en gitaarontwerp is Eddie verantwoordelijk voor vernieuwingen, die door diverse fabrikanten (onder andere Charvel, Kramer, Ernie Ball, Peavey, Fender) ook in productie zijn genomen en waar hij (tegen betaling) zijn naam aan verbond.

Geschiedenis[bewerken]

Voor het ontstaan van de band[bewerken]

Eddie en Alex van Halen (geboren in respectievelijk Nijmegen en Amsterdam, Nederland) studeerden allebei klassiek piano toen zij op school in aanraking kwamen met rock-'n'-roll. Al op jonge leeftijd begonnen zij hun eerste bandje: The Broken Combs. Zij vormden later op de middelbare school in Pasadena een rockband en tijdens optredens kwamen ze in contact met zanger David Lee Roth. Onder de indruk van de broers trad Roth toe tot hun band, vlak daarna gevolgd door bassist Michael Anthony. Ze traden op onder de naam Mammoth, maar nadat bleek dat er al een band met die naam was, veranderden ze op aandringen van zanger Roth in 1974 hun naam in Van Halen.

Eerste succes[bewerken]

Naast covers speelden ze ook eigen nummers. Nadat ze een demo hadden opgenomen bij KISS-bassist Gene Simmons, stonden ze in 1977 in het Starwood Hotel waar twee medewerkers van Warner Bros aanwezig waren. De band kreeg een contract en studiotijd, en mede door de hulp van Simmons brachten ze in 1978 hun eerste album uit. Het debuutalbum bestaat vooral uit hardrockrepertoire. Dit debuutalbum werd onthaald als meesterwerk en na acht maanden was het album platina in Amerika. Vooral het gitaargeluid en de voor die tijd spectaculaire gitaartechniek met niet alleen two-hand tapping (waarbij de gitaarhals met twee handen zeer snel wordt bespeeld), maar ook "duikvluchten" met de whammy bar (een speciaal ontwikkeld tremolo-mechanisme) wekten bewondering. Door de vocale beperkingen van David Lee Roth moesten Eddie en Michael hun snaren een halve toon lager stemmen. Bekendste nummers van het debuutalbum zijn Runnin' with the devil en de Kinks-cover You really got me.

Veel hardrockbands van naam hadden in die periode liever Van Halen niet in hun voorprogramma, omdat de band de hoofdact compleet overbodig maakte.

De volgende twee albums (Van Halen II en Women and children first) werden net zo succesvol en Van Halen speelde nu optredens als hoofdact. De band maakte tevens indruk op het Pinkpopfestival van 1980. Het album Fair warning uit 1981 scoorde wat minder, maar het daaropvolgende Diver Down uit 1982, dat grotendeels uit covers bestaat, was wel succesvol. Jan van Halen, vader van Eddie en Alex, speelt op dit album klarinet in het nummer Big Bad Bill (is Sweet William now).

Hoewel in de VS en Europa (met name Nederland) zeer populair, waren de bandleden nog steeds geen supersterren. Eddie was wel geliefd bij gitaristen en won jaren achter elkaar allerlei polls als beste gitarist. Dit zat David Lee Roth op den duur niet lekker, omdat dat de aandacht te veel op Eddie richtte. De superstatus werd uiteindelijk bereikt door het album 1984, dat mede door de wereldwijde hit Jump een groot succes werd. Het eveneens van dit album afkomstige Hot For Teacher met bijbehorende videoclip was destijds een echte MTV hit. Op dit album maakte de band voor het eerst gebruik van een synthesizer en hoewel David Lee Roth in het begin nog wat aarzelend stond tegenover het gebruik van elektronische muziekinstrumenten, werd de band geprezen om hun vernieuwende geluid.

Eerste wrijvingen[bewerken]

Ondanks het succes van het album en verdere hitsingles Panama en Hot for teacher, waren er wrijvingen in de band. Roth was niet blij met het gastoptreden van Eddie op het nummer Beat It van Michael Jackson en de andere bandleden ergerden zich steeds meer aan het exorbitante gedrag van Roth, zowel op als buiten het podium. Omdat Roth naar het publiek toe op een handige manier de gevierde jongen speelde, was de omgang voor de rest van de band met hem bijna onmogelijk geworden. In 1985 bracht David Lee Roth een soloalbum uit (Crazy from the heat). Toen hij vervolgens de opnamen van het nieuwe Van Halen-album traineerde, werd hij uit de band gezet. Roth maalde er niet om, want hij dacht dat Van Halen zonder hem ten dode was opgeschreven. Dit bleek een inschattingsfout te zijn.

Roth richtte een nieuwe band op, met onder andere Steve Vai en Billy Sheehan, en had daar enkele jaren succes mee. Maar ook in deze band zorgde het ego van Roth ervoor dat de andere bandleden niet met hem verder wilden.

Nieuwe bezetting[bewerken]

Roth werd in Van Halen opgevolgd door Sammy Hagar en het eerste album in de nieuwe bezetting (5150) werd in 1986 een onverwacht groot succes. Het geluid verschoof van onvervalste hardrock naar stevige rockmuziek met popinvloeden en was daardoor voor een groter publiek aanvaardbaar. Hagar bleek als podiumartiest minder spectaculair dan Roth, maar had qua zangstem een groter bereik; en hij kon tevens gitaar spelen. De opvolgers van 5150 – in 1988 OU812 en in 1991 For Unlawful Carnal Knowledge – waren in de VS nog succesvol, maar daarbuiten nam de belangstelling voor de band af. Alleen in Nederland behield de band een fanatieke aanhang, en hun muziek werd door dj's zoals Alfred Lagarde nog met regelmaat op de radio gedraaid.

Volgens critici was het gitaarspel van Eddie begin jaren 1990 minder dan dat van de beginjaren. Eddie legde rond die jaren de aandacht meer op gehele nummers, en minder op langdurige gitaarsolo's.

Na het album Van Halen Live - Right Here, Right Now in 1993, werd in 1995 het album Balance uitgebracht. Later dat jaar trad Van Halen op in het Goffertpark in Nijmegen, waar de broers zijn opgegroeid, in een gezamenlijk programma (double bill) met Bon Jovi. Inmiddels waren er nieuwe wrijvingen binnen de band, ditmaal tussen Hagar en het management.

Wisselende zangers[bewerken]

In 1996 begon Van Halen onverwacht met het opnemen van enkele nieuwe nummers met hun vorige zanger David Lee Roth, in de eigen 5150 Studio, als bonustoevoeging voor een album met muzikale hoogtepunten. Eddie wilde hiermee aftasten of een vernieuwde band met Roth haalbaar was. Toen Sammy Hagar van dit alles hoorde, was hij ontstemd en hij verliet de band. De gebroeders braken daarna echter toch weer met Roth, na nog wel gezamenlijk als band verschenen te zijn op de MTV Awards.

Roth werd opgevolgd door Gary Cherone, voorheen zanger bij Extreme. Het album Van Halen III uit 1998 werd gemengd ontvangen en was het slechtst verkopende album uit de geschiedenis van de band (slechts goud i.p.v multi-platina of diamant). Na 1 tournee stapte Gary Cherone dan ook op, maar dit keer in goed overleg en niet met knetterende ruzies. De band raakte in een impasse en de activiteiten werden op een laag pitje gezet.

In de lente van 2001 maakte Eddie bekend dat hij onder behandeling was voor kanker. In de zomer vertelde hij dat er genoeg nieuw materiaal was voor drie nieuwe albums, maar dat er nog geen nieuwe zanger was gevonden. In 2002 bleek Eddie gelukkig inmiddels vrij te zijn van kanker en hij kon zich weer volledig op de muziek richten, ondanks huwelijksproblemen met zijn vrouw, actrice Valerie Bertinelli. Er ontstonden echter problemen met uitgever Warner Bros, die weinig zin had om de band nog langer te steunen.

In 2004 maakte Eddie bekend dat Sammy Hagar weer zou terugkeren bij Van Halen en dat ze een grote tournee door de VS zouden gaan maken. Voor de promotie werd een verzamelalbum uitgebracht met als titel Best of both worlds, waarop drie nieuwe nummers staan. De tournee had redelijk succes. Tijdens het laatste concert, in Tucson, sloeg Eddie twee gitaren volledig aan puin, iets wat normaal niet bij zijn "podium act" hoort. Volgens een aantal fans kondigde hij daarmee symbolisch het definitieve einde van de band aan.

Na 2004[bewerken]

Na de tournee trad de band niet meer gezamenlijk op en ze namen ook geen nieuw materiaal meer op. Bassist Michael Anthony kon wèl goed opschieten met Hagar en ze speelden samen in verschillende gelegenheidsbands. In juli 2006 nam Eddie van Halen solo twee nummers op voor een pornofilm van Michael Ninn, getiteld Sacred Sin. De nummers, Rise en Catherine, circuleren op het internet en kenmerken zich vooral door het nadrukkelijke accent op boventonen en door de afwezigheid van broer Alex op drums.

Op 2 februari 2007 maakte de band bekend dat zij opnieuw op tournee gingen met zanger David Lee Roth door de Verenigde Staten. Nieuw hierbij was dat bassist Michael Anthony, mede verantwoordelijk voor de kenmerkende achtergrondzang, gepasseerd werd ten faveure van Eddies zoon Wolfgang van Halen op basgitaar. Een maand later maakte Eddie bekend dat hij in een afkickkliniek ging. Hierna begon de tournee, bestaand uit 34 Amerikaanse concerten, en deze werd een groot succes. Michael Anthony speelt sinds 2008 samen met Sammy Hagar, Joe Satriani en Chad Smith in de band Chickenfoot.

In de serie computerspellen Guitar Hero kwam eind 2009 Guitar Hero: Van Halen uit. Het spel bevat 25 nummers van Van Halen, met David Lee Roth en Wolfgang van Halen als zanger en bassist.

In januari 2012 verscheen het album A Different Kind Of Truth, met als eerste single het wat vlakke 'Tattoo'. Het album bevat 40% aan eerder geschreven nummers, waaronder 'She's The Woman' en 'Bullethead'. Van Halen maakte in het voorjaar van 2012 een succescolle tournee door Noord-Amerika, waaronder tweemaal in een uitverkocht Madison Square Garden in New York. Een uitbreiding van die tournee werd later afgekapt, omdat Van Halen een ernstige aandoening aan zijn darmen bleek te hebben, die een half jaar hersteltijd vergde. In 2013 zou Van Halen de optredens voortzetten met bezoeken aan Japan en, naar men verwachtte, de VS en Europa. Bassist Wolfgang van Halen speelt tijdelijk in de de band van Mark Tremonti een spin-offband van Alter Bridge.[1]

Discografie[bewerken]

Albums[bewerken]

Album met eventuele hitnotering(en)
in de Nederlandse Album Top 100
Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
Van Halen 10-02-1978 14-06-1980 18 13
Van Halen II 23-03-1979 07-04-1979 14 11
Women and children first 26-03-1980 12-04-1980 5 18
Fair warning 29-04-1981 23-05-1981 11 8
Diver down 14-04-1982 01-05-1982 29 6
1984 (MCMLXXXIV) 09-01-1984 21-01-1984 15 9
5150 24-03-1986 12-04-1986 33 13
OU 812 24-05-1988 04-06-1988 24 8
For unlawful carnal knowledge 17-04-1991 29-06-1991 22 12
Live: Right here, right now 23-02-1993 06-03-1993 14 17
Balance 24-01-1995 04-02-1995 7 23
Best of - Volume 1 22-10-1996 02-11-1996 13 24 Verzamelalbum
Van Halen III 17-03-1998 28-03-1998 21 8
Best of both worlds 20-07-2004 - Verzamelalbum
A different kind of truth 03-02-2012 11-02-2012 12 8
Album met hitnotering(en)
in de Vlaamse Ultratop 200 albums
Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
A different kind of truth 2012 11-02-2012 51 3

Singles[bewerken]

Single met eventuele hitnotering(en)
in de Nederlandse Top 40
Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
You really got me 1978 01-04-1978 tip15 -
Ain't talkin' 'bout love 1978 -
Runnin' with the devil 1978 03-05-1980 8 11 Nr. 2 in de Single Top 100
(Oh) Pretty woman 1982 27-02-1982 33 3 Nr. 28 in de Single Top 100
Jump 1984 11-02-1984 29 4 Nr. 34 in de Single Top 100
Why can't this be love 1987 31-01-1987 16 8 Nr. 15 in de Single Top 100 /
Alarmschijf
Jump (Live) 1993 13-03-1993 17 7 Nr. 12 in de Single Top 100
Can't stop lovin' you 1995 -
Don't tell me 1995 18-02-1995 34 2 Nr. 31 in de Single Top 100
Tattoo 09-01-2012 -
Single met hitnotering(en)
in de Vlaamse Ultratop 50
Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
Runnin' with the devil 1980 - Nr. 11 in de Radio 2 Top 30
Jump 1984 - Nr. 17 in de Radio 2 Top 30

Radio 2 Top 2000[bewerken]

Nummer met notering(en)
in de Radio 2 Top 2000
'99 '00 '01 '02 '03 '04 '05 '06 '07 '08 '09 '10 '11 '12 '13
Jump 181 111 194 246 255 348 370 375 500 349 519 555 542 449 483
Runnin' with the devil - 250 303 359 232 352 492 517 754 458 481 547 532 443 392

Externe link[bewerken]

Bronnen
  1. Tournee start op 24 september 2011 in Australië. Ultimate Guitar (12 juli 2011) Geraadpleegd op 20 juli 2011