Alfred Lagarde
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Alfred Lagarde (Groningen, 2 april 1948 - Den Haag, 1 januari 1998) was een voormalig Nederlands diskjockey bij onder meer Veronica, wiens werkelijke naam Alfred van der Garde luidde. Hij had de bijnaam Big Al. Op nieuwjaarsdag 1998 overleed Lagarde aan de gevolgen van een hersenbloeding.
Lagarde begon met de radio in 1971, als diskjockey bij Radio Noordzee. Toen Radio Noordzee in 1974 ophield te bestaan, stapte hij over naar Hilversum en werkte bij de VARA, vanaf 1982 bij Veronica. Waarschijnlijk zijn bekendste programma was Countdown Café, met Kees Baars en Annette van Trigt. Andere programma's waren onder meer Betonuur (VARA 1974-1982), Radio Romantica en Oh wat een nacht (Veronica 1982-1994). Na het vertrek van Veronica uit het publieke bestel, was Lagarde te horen op Kink FM.
Tussen 1989 en 1998 was Lagarde ook de stem van Veronica, zowel op radio als televisie. Na zijn dood bleef Veronica FM nog een tijd lang de stem van Lagarde gebruiken in jingles en promo's. Daarnaast sprak Lagarde talloze televisieprogramma's, commercials en tekenfilms in. Zo was zijn stem te horen in onder meer Sesamstraat, The Lion King, De Kleine Zeemeermin en Seabert.
In 1988 maakte Lagarde onder de naam Johnny Camaro een humoristisch getinte cover van het nummer Don't worry, be happy van Bobby McFerrin, gezongen en gesproken met een Surinaams accent en hij had daarmee een hit. Later maakte Lagarde nog enkele nummers als Johnny Camaro, die later op het album Greatest Hits werden uitgebracht. Lagarde was ook als muziekproducer actief. Hij produceerde albums voor onder meer Toto en Vitesse en hij was als producer verantwoordelijk voor enkele demo's van Anouk.
Lagarde mocht een aantal bekenden uit de rock-scene tot zijn vrienden rekenen, onder anderen leden van de Golden Earring, Toto en Van Halen.
In 1998 kreeg Lagarde postuum een Marconi Award voor Beste Programmamaker.
